Jagiellonia o krok od cudu we Florencji

Nie każdy występ polskich drużyn bywał gorzki

Polskie drużyny są znane nie tylko z europejskich rozczarowań. W naszym „portfolio” są również wieczory, które dodawały nadziei i przez lata budowały przekonanie, że w pucharach naprawdę możemy walczyć z lepszymi. Raz były to odwrócone losy dwumeczów, innym razem pościgi zakończone tuż przed metą. Jednak wszystkie te mecze miały jedną wspólną cechę – pokazywały, że polski futbol potrafi wyjść poza swoje ograniczenia i zagrać ponad własny pułap.

Widzew – Juventus 1980/81: remontada, od której wszystko się zaczęło

Jeśli mówimy o wielkich polskich powrotach, to Widzew Łódź z sezonu 1980/81 jest absolutnym fundamentem tej narracji. To była epoka bez marketingu, analityki i nowoczesnych metod treningowych. Zostawały tylko serce, charakter i nieustępliwość. A Widzew miał ich wtedy więcej niż wszystkie polskie kluby razem wzięte. Pierwszy mecz w Turynie zakończył się porażką 1:3. Dla większości europejskich drużyn taki rezultat oznaczał koniec marzeń, zwłaszcza przeciwko potędze, jaką był Juventus. Włosi mieli gwiazdy, budżet i doświadczenie. Widzew miał… przekonanie, że u siebie może pokonać każdego.

Rewanż w Łodzi był zupełnie inną historią. Widzew zagrał jak drużyna, która nie przyjmuje do wiadomości koncepcji „niemożliwe”. Łodzianie wygrali 3:1, odrobili straty, a stadion wydawał się pękać od emocji, które narastały z każdą minutą. Ten wynik doprowadził do serii rzutów karnych, a tam Widzew pokazał coś, co później stało się symbolem polskiej piłki: trzeba mieć odwagę, kiedy najwięksi zaczynają się bać. W konkursie jedenastek Widzew był lepszy. Wyeliminował wielki Juventus w II rundzie Pucharu Europy i sprawił, że Europa przetarła oczy ze zdumienia. To właśnie wtedy narodziło się przekonanie, że polskie kluby mogą dokonywać rzeczy pozornie nierealnych.

Lech Poznań – Austria Wiedeń (Puchar UEFA 2008/2009)

W tamtym sezonie Lech stworzył jedną z bardziej efektownych polskich remontad XXI wieku. Pierwszy mecz w Wiedniu zakończył się porażką 1:2, co zostawiało „Kolejorza” w trudnej sytuacji przed rewanżem. Jednak w Poznaniu drużyna Franciszka Smudy zagrała ofensywnie, agresywnie i jak to bywało w europejskich wieczorach przy Bułgarskiej – z wyjątkową energią trybun. Lech wygrał 4:2, łącznym wynikiem 5:4 awansował. Pokazał, że polski klub potrafi odrobić stratę z pierwszego meczu, kiedy tylko gra na swoich warunkach.
To spotkanie do dziś jest wspominane jako jeden z większych popisów Lecha Poznań na arenie międzynarodowej w XXI wieku.

Legia Warszawa – Spartak Moskwa (Liga Europy 2011/2012)

Nie była to klasyczna remontada, w której Legia musiała odrabiać niekorzystny wynik z pierwszego spotkania. Co prawda, wynik był remisowy, natomiast strzelone wówczas bramki na wyjeździe Spartaka stawiały ich w lepszym położeniu przed rewanżem. W pierwszym meczu w Warszawie padło 2:2 . W rewanżu w Moskwie sytuacja wydawała się tragiczna już po kilkunastu minutach, gdy Rosjanie prowadzili 2:0. Legia jednak nie pękła i pokazała swój wojskowy charakter. Najpierw doprowadziła do 2:2, a w końcówce zdobyła bramkę na 2:3, kończąc dwumecz wynikiem 5:4 i eliminując faworyzowany Spartak na jego terenie.

To był wieczór, w którym warszawska drużyna pokazała, że potrafi wrócić z piłkarskiego „nie ma nas już”, i odwrócić losy rywalizacji w sytuacji granicznej. Ów dwumecz nie tylko dał awans stołecznej drużynie, ale też odcisnęła piętno na europejskiej reputacji Legii.

Mecze, gdy brakowało niewiele

Wisła Kraków – Panathinaikos (prawie cud)

Pierwszy mecz w Atenach w 2005 roku zakończył się porażką 1:4, więc Wisła jechała na rewanż bez wielkich oczekiwań. W Krakowie wydarzyło się jednak coś więcej niż tylko „honorowy mecz”. Wisła wygrała 3:1, była żywa, agresywna i o włos od dogrywki. Zabrakło jednej bramki, aby odwrócić dwumecz i wyeliminować faworyta.

Legia Warszawa – Celtic Glasgow (sportowy awans, formalna katastrofa)

Legia dominowała sportowo, jak rzadko który polski klub. W Warszawie wygrała 4:1, a w Glasgow zdemolowała Celtic 6:1, kończąc dwumecz w sposób absolutnie zasłużony. Jednak wejście niezgłoszonego Bartosza Bereszyńskiego oznaczało walkower 0:3, który przy łącznym wyniku 4:4 dał awans Szkotom dzięki bramce wyjazdowej. To jedno z najbardziej bolesnych doświadczeń Legii w historii występów w Europie wydarzyło się w 2014 roku.

• Adrian Siemieniec
• Bartosz Mazurek
• Jagiellonia Białystok
• Liga Konferencji Europy