

Jupiler Pro League · sezon 2026/2027
12. miejsce · 8 pkt
Klub z limburskiego Sint-Truiden, który pod wodzą Raymonda Goethalsa został w 1966 roku wicemistrzem Belgii.
Od sezonu 1926/27 STVV gra na Stayen przy Tiensesteenweg. Teren pod boisko z trybuną dał klubowi dyrektor pobliskiej cukrowni Mellaerts, pierwszego sponsora drużyny, a piłkarze przebierali się w fabryce po drugiej stronie ulicy. W sierpniu 1944 roku stadion zbombardowano. Po awansie do najwyższej ligi w 1957 roku przebudowano go i powiększono do 16 tysięcy miejsc. Stayen nazywany jest „Piekłem Stayen”, bo na początku XXI wieku Anderlecht, Club Brugge i Standard często przegrywali tam punkty.
Żółto-niebieskie barwy klub wziął z herbu miasta, stąd przydomek „Kanarki” (De Kanaries). Od 26 kwietnia 1951 roku ma prawo używać w nazwie przymiotnika „Koninklijke”, czyli „Królewski”.
STVV powstał 23 lutego 1924 roku z połączenia klubów FC Gold-Star i FC Union. Pierwsze lata spędził w ligach prowincjonalnych. W 1948 roku, wygrywając 10:0 z Wezel Sport, awansował na drugi poziom rozgrywek. Gwiazdą tamtej drużyny był Leopold „Kogelke” Appeltants, który jako 16-latek strzelił 47 goli w sezonie 1938/39, a w sezonie 1945/46 aż 70. Został pierwszym piłkarzem z Limburgii i pierwszym zawodnikiem niższej ligi powołanym do reprezentacji Belgii, choć zagrał w niej tylko raz.
W 1957 roku STVV awansował do najwyższej ligi jako trzeci klub z Limburgii. Kluczową postacią był trener Raymond Goethals, który przez siedem lat budował zespół. W sezonie 1965/66 Kanarki zdobyły jesienią 23 z 24 możliwych punktów, ale ostatecznie wyprzedził je Anderlecht. Wicemistrzostwo z 1966 roku to najlepszy wynik w historii klubu, a Goethals został po tym sezonie selekcjonerem reprezentacji Belgii. W 1969 roku Odilon Polleunis jako jedyny piłkarz STVV zdobył nagrodę Gouden Schoen (Złoty But).
W latach 70. i 80. klub grał głównie w drugiej lidze. W 1987 roku trener Guy Mangelschots wprowadził młody zespół z powrotem do ekstraklasy jako mistrza drugiej ligi. W kolejnych latach wyrastali tu m.in. Danny Boffin i Marc Wilmots. Pierwsze trofeum STVV zdobył w 1999 roku: Puchar Ligi po wygranej 4:3 w finale z Germinalem Ekeren. Dało to debiut w europejskich pucharach. W Pucharze Intertoto Kanarki wyeliminowały Spartak Warna i rywala z Armenii, a odpadły z Austrią Wiedeń. W Pucharze Belgii klub dwa razy grał w finale, oba przegrał. Wychowanek Simon Mignolet przeszedł w 2010 roku ze Stayen prosto do Premier League.
W listopadzie 2017 roku japońska firma DMM.com odkupiła od rodziny Duchâtelet pozostałe 80 procent akcji klubu, a 20 procent miała już wcześniej. Od 2018 roku STVV ściągnął wielu japońskich piłkarzy. Pierwszym był Takehiro Tomiyasu, sprzedany później do Bologni, a następnie do Arsenalu. Przez Stayen przeszedł też Daichi Kamada.
W sezonie 2025/26 drużyna Woutera Vranckena, rodowitego mieszkańca Sint-Truiden, zajęła trzecie miejsce w lidze i po raz pierwszy od czasów Pucharu Intertoto zapewniła sobie grę w Europie. W sierpniu 2026 roku przegrała w barażu o Ligę Europy z Omonią Nikozja (1:0 u siebie, 2:4 na wyjeździe) i trafiła do fazy ligowej Ligi Konferencji.
Najważniejsze dla kibiców są derby Limburgii z sąsiednim Genk, w których STVV często przegrywał. Za zapowiedź derbów Limburgii klub uważa wyścig o awans z Zwartbergiem w latach 30., rozstrzygnięty w bezpośrednim meczu na Stayen przy ponad czterech tysiącach widzów.
— oznacza brak danych. Statystyki obejmują dostępne składy meczowe.
1,14
punktu na mecz
29%
wygranych · 29% remisów, 43% porażek
1
czyste konta
0–15
16–30
31–45
46–60
61–75
76–90
| M | W | R | P | Bramki | Pkt/m | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| U siebie | 4 | 1 | 1 | 2 | 5:6 | 1,00 |
| Na wyjeździe | 3 | 1 | 1 | 1 | 7:6 | 1,33 |
Nie mamy jeszcze strzelców z tego sezonu.