
15. miejsce · 4 pkt · trener Ignazio Abate
Siedmiokrotny mistrz Włoch, którego historię naznaczyły sukcesy Grande Torino i katastrofa lotnicza pod Supergą.
Domem klubu jest Stadio Olimpico Grande Torino w turyńskiej dzielnicy Santa Rita. Obiekt powstał w 1933 roku, a przed zimowymi igrzyskami w 2006 roku został przebudowany. Odbyły się na nim ceremonie otwarcia i zamknięcia igrzysk, po których przystosowano go ponownie do meczów piłkarskich.
Klub gra w kolorze bordowym, po włosku granata. Jedna z tradycji wiąże wybór tej barwy z Alfredo Dickiem i jego sympatią do szwajcarskiego Servette.
Torino Football Club powstał 3 grudnia 1906 roku z połączenia FC Torinese z grupą działaczy, którzy odeszli z Juventusu. Porozumienie zawarto w turyńskiej piwiarni Voigt.
W latach 1943–1949 drużyna nazywana Grande Torino zdobyła pięć mistrzostw Włoch. Jej piłkarze wracali ze spotkania towarzyskiego z Benficą w Lizbonie, gdy 4 maja 1949 roku samolot rozbił się pod Supergą. Zginęło 31 osób. Ostatnie cztery mecze ligowe rozegrali juniorzy, którzy dokończyli mistrzowski sezon.
Na kolejny tytuł klub czekał do 1976 roku. Zespół Luigiego Radice z napastnikami Paolo Pulicim i Francesco Grazianim odrobił stratę do Juventusu i wyprzedził go o dwa punkty.
Miejskim rywalem jest Juventus, a spotkania obu klubów noszą nazwę Derby della Mole. Pierwszy mecz derbowy, rozegrany 13 stycznia 1907 roku, Torino wygrało 2:1.
— oznacza brak danych. Statystyki obejmują dostępne składy meczowe.
Trener · Ignazio Abate
0,80
punktu na mecz
20%
wygranych · 20% remisów, 60% porażek
0
czyste konta
0–15
16–30
31–45
46–60
61–75
76–90
| M | W | R | P | Bramki | Pkt/m | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| U siebie | 2 | 0 | 0 | 2 | 1:4 | 0,00 |
| Na wyjeździe | 3 | 1 | 1 | 1 | 4:4 | 1,33 |





