Cristiano Biraghi

Pochodzenie

Urodził się 1 września 1992 roku w Cernusco sul Naviglio pod Mediolanem. Jak mówił, miłość do piłki dostał od ojca: oglądali razem mecze, a cała rodzina kibicowała Interowi Mediolan. Pierwsze kopnięcia robił w wieku pięciu lat w Carugate w Brianzy, potem trafił do Pulcini Atalanty Bergamo, a w 2003 roku, jako jedenastolatek, do Interu. Po roku w Pro Sesto wrócił do Interu, gdzie przeszedł przez Allievi i trafił do Primavery. Z młodzieżą Interu wygrał w 2011 roku turniej w Viareggio.

Kariera

Pierwszy raz zwrócił na siebie uwagę 1 sierpnia 2010 roku, gdy jako 17-latek na obozie z pierwszą drużyną Interu Rafaela Beníteza strzelił w sparingu z Manchesterem City w Baltimore gola prawą nogą, mimo że jest lewonożny. Debiutował oficjalnie 24 listopada 2010 roku w Lidze Mistrzów z FC Twente, zmieniając Gorana Pandeva. W tym sezonie zagrał w Interze jeszcze w meczu z Werderem Brema. Wspominał, że był wtedy młody i przeżył to powierzchownie, a w drużynie opiekowali się nim Maicon, Córdoba i Zanetti. W 2012 roku mówił, że nadal ma kontakt z Maiconem, który traktuje go trochę jak chrześniaka.

Potem wędrował na wypożyczeniach: do Juve Stabia, Cittadelli, Catanii, z którą 15 września 2013 roku zadebiutował w Serie A, Chievo i Granady. W 2016 roku Inter sprzedał go do Pescary, która dopiero co awansowała do Serie A. W sierpniu 2017 roku Fiorentina wzięła go z Pescary na wypożyczenie z obowiązkiem wykupu. Prowadził ją wtedy Stefano Pioli. Dwa sezony w Fiorentinie dały mu powołanie do reprezentacji Włoch, a jego mentorem w klubie był Davide Astori.

W sierpniu 2019 roku wrócił na rok do Interu na wypożyczenie z opcją wykupu. Grał jako lewy wahadłowy u Antonio Conte, w którego sztabie był wtedy Paolo Vanoli, późniejszy trener Biraghiego w Torino. Po latach mówił, że Conte wiele go nauczył. O powrocie powiedział, że wrócił jako inny człowiek i piłkarz niż ten, który odchodził, i że wywalczenie sobie miejsca w Interze było jego osobistym zwycięstwem. Potem wrócił do Fiorentiny.

W sierpniu 2021 roku nowy trener Fiorentiny Vincenzo Italiano ogłosił, że kapitanem po odejściu Germána Pezzelli zostanie Biraghi. W maju i czerwcu 2023 roku, jako kapitan, zagrał w dwóch finałach w ciągu dwóch tygodni i oba przegrał 1:2: 24 maja z Interem w Pucharze Włoch, a 7 czerwca w Pradze z West Ham United w Lidze Konferencji. W tym drugim meczu Biraghi faulował ręką, po czym sędzia podyktował rzut karny, a podczas rzutów rożnych w pierwszej połowie był obrzucany przez kibiców West Hamu plastikowymi kubkami. Po meczu mówił, że są wewnętrznie martwi, a największy smutek to powrót z pustymi rękami.

3 lutego 2025 roku Fiorentina wypożyczyła go do Torino z prawem wykupu. W sezonie 2024/2025 grał w Fiorentinie niewiele. W Torino zadebiutował 8 lutego 2025 roku w meczu z Genoą, a od początku zagrał po raz pierwszy w wygranym meczu z AC Milan i od tego czasu był podstawowym lewym obrońcą. 24 czerwca 2025 roku Torino skorzystało z opcji wykupu, a Biraghi podpisał dwuletni kontrakt.

Styl gry

Lewonożny obrońca o wyraźnie ofensywnym charakterze, stale obecny w akcjach ataku. Jego lewa noga jest celna i mocna: dobra do dośrodkowań, rzutów wolnych na bramkę i takich, które szukają kolegów w polu karnym. Potrafi też szukać głębi i posyłać piłki do wybiegających kolegów albo po prostu atakować pole karne.

Sam mówił, że jego główną cechą jest atakowanie, a najlepiej czuje się jako lewy obrońca w czwórce, choć jako wahadłowy też mu pasuje, bo i tak stara się dać z siebie maksimum. W 2025 roku wymieniał Siniszę Mihajlovicia jako jednego ze swoich idoli i mówił, że chciałby podpatrzeć u niego rzuty wolne.

Reprezentacja

W młodości grał w reprezentacjach Włoch U-19 i U-21. W seniorskiej kadrze zadebiutował 7 września 2018 roku, w pierwszym składzie, w remisowym 1:1 meczu Ligi Narodów z Polską. Pierwszego gola strzelił 14 października 2018 roku w rewanżu w Chorzowie: w doliczonym czasie, po asyście debiutującego Kevina Lasagny, dał Włochom zwycięstwo 1:0, które pozwoliło im uniknąć spadku do Dywizji B. Zwycięstwo zadedykował Astoriemu.