Zakaria Aboukhlal

Pochodzenie

Urodził się 18 lutego 2000 roku w Rotterdamie i wychował w Holandii. Pierwszym klubem było Unitas, potem przeszedł do Willem II i spędził tam dziewięć lat, a następnie trafił do PSV Eindhoven. Wspominał, że w PSV od razu zrobiło się dużo poważniej, bo trzeba było codziennie udowadniać, że jest się na odpowiednim poziomie.

W młodzieżowych reprezentacjach Holandii doszedł do kategorii U-20. W 2017 roku zagrał z reprezentacją U-17 w mistrzostwach Europy.

Kariera

W pierwszej drużynie PSV zadebiutował 12 maja 2019 roku w lidze, wchodząc z ławki w 80. minucie meczu z AZ Alkmaar. W sierpniu 2019 roku przeszedł do AZ i przez trzy lata grał tam w Eredivisie, a także w Lidze Europy i Lidze Konferencji. Mówił później, że mógł wtedy przejść do Evertonu, ale uznał, że jest za młody i nie ma jeszcze wystarczająco dużo meczów w holenderskiej ekstraklasie, żeby wchodzić do Premier League.

Latem 2022 roku jako 22-latek przeszedł z AZ do Toulouse, które wróciło wtedy do Ligue 1. Mówił, że chciał grać w każdym meczu, strzelać gole i asystować. Do wyboru Toulouse przekonało go to, że klub zgłosił się jako pierwszy, oraz to, że w drużynie byli holenderskojęzyczni piłkarze, co ułatwiło mu aklimatyzację. Argumentem była też perspektywa mundialu: widoczność, jaką dawała Ligue 1. Trener Philippe Montanier mówił, że ma szeroką paletę umiejętności, może grać po obu stronach i nie wiadomo, czy jest prawo-, czy lewonożny.

W pierwszym sezonie we Francji strzelił w lidze 10 goli. W Pucharze Francji 2022/2023 zdobył pięć bramek, a w finale z Nantes, który Toulouse wygrało 29 kwietnia 2023 roku na Stade de France 5:1, trafił w 79. minucie. Cieszył się wtedy gestem kobry, który stał się jego znakiem rozpoznawczym; przydomek „Cobra” dał mu w młodzieżowych drużynach trener, bo Aboukhlal był szybki i skuteczny. Drugi sezon w Toulouse był słabszy z powodu kontuzji, w trzecim zdobył siedem goli.

29 lipca 2025 roku przeszedł do Torino, z którym podpisał kontrakt do 30 czerwca 2029 roku. W barwach Torino zadebiutował 18 sierpnia 2025 roku w Pucharze Włoch w meczu z Modeną, a tydzień później w Serie A, 25 sierpnia, w meczu z Interem.

Sukcesy

• 2023 Puchar Francji z Toulouse

Styl gry

To skrzydłowy, który może grać na obu flankach, a w razie potrzeby jako drugi napastnik. Jego atuty to szybkość i drybling, a umiejętność strzelania obiema nogami pozwala mu grać po prawej i po lewej stronie. Sam mówił, że nie ma ulubionej pozycji i może występować na wszystkich trzech miejscach w ataku. Lubi długie piłki za obronę, sytuacje jeden na jeden i wymianę podań z numerem dziewięć. Jako wzór wskazywał Cristiano Ronaldo, za zdolność przechodzenia z prawej strony boiska na lewą i gry obiema nogami.

W ostatnich czterech sezonach przed transferem do Torino jego gole padały wyłącznie z pola karnego, wśród nich przewrotka. Potrafi też dołączyć do akcji rozwijanej po drugiej stronie boiska.

Reprezentacja

Wybrał reprezentację Maroka. Mówił, że od dziecka chciał grać dla Maroka i że jest wdzięczny Holandii, ale gdy przyszło powołanie, nie wahał się. Debiutował 13 listopada 2020 roku w eliminacjach Pucharu Narodów Afryki z Republiką Środkowoafrykańską, wszedł na boisko w 59. minucie i pięć minut później strzelił gola.

W styczniu 2022 roku zagrał 89 minut w pierwszym meczu Maroka na Pucharze Narodów Afryki, wygranym 1:0 z Ghaną. Na mundial w Katarze pojechał, choć dzień przed wylotem doznał kontuzji w klubie. Lekarz kadry pomógł mu wrócić szybciej, niż zakładano. 27 listopada 2022 roku w meczu z Belgią, wygranym przez Maroko 2:0, strzelił w doliczonym czasie drugą bramkę, po dośrodkowaniu Hakima Ziyecha. Nazwał ten gol najważniejszym w swoim życiu. Maroko doszło do półfinału, w którym przegrało z Francją. W Pucharze Narodów Afryki 2023 nie zagrał z powodu kontuzji z początku sezonu.