FJW: AS Roma – historia ostatniego europejskiego finału

Sam finał przez długi czas pozostawał nierozstrzygnięty – wynik otworzył dopiero Lothar Matthaeus, strzelając w 55. minucie rzut karny. Wynik na 2:0 w 68. minucie meczu podwyższył Nicola Berti. Rzymianie stanęli więc przed bardzo trudnym zadaniem odrobienia dwóch bramek w rewanżu na Stadio Olimpico. Ku rozpaczy większej części mieszkańców stolicy nie udało się to, pomimo strzelonego przez Rizzitellego gola. Z wynikiem dwumeczu 2:1 Puchar UEFA zdobyła drużyna z Mediolanu.

Dla „Romanistów” był to mocny cios. Od tamtego czasu aż do dziś nigdy nie zdarzyło im się zagrać w finale europejskiego pucharu, choć kilkukrotnie było tego blisko. Choćby w ostatnich latach, kiedy to zespoły Eusebia Di Francesco i Paula Fonseci dochodziły do półfinałów Ligi Mistrzów w 2018 roku oraz Ligi Europy w poprzednim sezonie.

Dalsze losy bohaterów Romy

Porażka w finale była ogromnym ciosem, ale nie pokrzyżowała karier piłkarzy Romy. Część z nich do dziś w Rzymie traktowana jest jak legendy. Warto spojrzeć na historię niektórych z nich.

Rudi Voeller – „Latający Niemiec”

Voeller w dniu finału miał już ponad 31 lat, był zawodnikiem doświadczonym. Sezon 1990/1991 był jego przedostatnim we Włoszech. Odchodząc z Romy, miał w swoim dorobku 198 występów, w których ustrzelił 68 bramek. Do dziś daje mu to 13. miejsce w klasyfikacji strzelców wszech czasów „Giallorossich” – często nazywany jest „Latającym Niemcem”. Z Romy napastnik trafił do Olympique’u Marsylia, w którym spędził 2 sezony – wystąpił w 69 meczach i wpisał się na listę strzelców 28 razy.  Stamtąd przeszedł jeszcze do Bayeru Leverkusen, w którym skończył karierę.

Voeller pracował potem m.in. jako dyrektor sportowy „Aptekarzy”, selekcjoner reprezentacji Niemiec, z którą zdobył srebro na mistrzostwach świata w Korei i Japonii, oraz jako trener pierwszej drużyny „Giallorossich”. Z tej ostatniej posady szybko jednak zrezygnował po paśmie słabych wyników.

Aldair – brazylijski gladiator

Symbol Romy w latach 90. Brazylijczyk reprezentował zespół z Wiecznego Miasta przez ponad 14 lat, w przeciągu których zdobył m.in. scudetto w 2001 roku, Puchar Włoch oraz Superpuchar. Sezon 1990/1991 był dla Brazylijczyka pierwszym w barwach Romy. Pozostał w klubie aż do 2003 roku, kiedy to wygasł jego kontrakt. Później pół roku grał w Genoi, po czym zakończył karierę piłkarską. W ramach uhonorowania zasług Aldaira władze Romy zdecydowały się zastrzec numer „6” na dziesięć lat – do 2013 roku.

Co ciekawe, koniec kariery Brazylijczyka nie okazał się definitywny. W 2007 roku wrócił do gry, wkładając koszulkę drużyny z San Marino – SS Murata. Jako ich zawodnik, obrońca dorzucił do swojej kolekcji dublet na krajowym podwórku San Marino, czyli mistrzostwo i puchar kraju. Karierę piłkarską definitywnie zakończył w 2009 roku.

Giuseppe Giannini – przedostatnia „dziesiątka” Romy

Dziś, kiedy myślimy o wychowankach Romy, mamy przed oczami dwie postaci: Francesca Tottiego i Daniele De Rossiego. Przed erą tej dwójki za symbol klubowej akademii uchodził Giuseppe Giannini. To urodzony w Rzymie wychowanek klubu, który spędził w nim ponad 15 lat zawodowej kariery, podczas których uzbierał aż 318 występów i zdobył m.in. mistrzostwo kraju i aż 3 Puchary Włoch. W 1996 roku zdecydował się odejść z Romy do austriackiego Sturmu Graz, skąd jednak po pół roku wrócił do Italii, gdzie grał jeszcze w barwach Napoli i Lecce.

Giannini w roli trenera nie powtórzył sukcesów odniesionych jako piłkarz. Choć szansę na rozpoczęcie trenerskiej kariery dała mu Roma, oferując stanowisko trenera drużyny mlodzieżowej, przez 13 lat trenował głównie rozmaite zespoły z niższych włoskich szczebli rozgrywkowych oraz reprezentację Libanu. Od 2017 roku pozostaje bezrobotny.

Jak widać, naprawdę wiele czasu minęło od ostatniego występu AS Roma w finale europejskiego pucharu. Czy „Giallorossi” pod wodzą Jose Mourinho sięgną po pierwszy w historii klubu tytuł międzynarodowy? Przekonamy się już dziś.

• AS Roma
• Puchar UEFA
• Aldair Neves Paulo Faustino

Sam finał przez długi czas pozostawał nierozstrzygnięty – wynik otworzył dopiero Lothar Matthaeus, strzelając w 55. minucie rzut karny. Wynik na 2:0 w 68. minucie meczu podwyższył Nicola Berti. Rzymianie stanęli więc przed bardzo trudnym zadaniem odrobienia dwóch bramek w rewanżu na Stadio Olimpico. Ku rozpaczy większej części mieszkańców stolicy nie udało się to, pomimo strzelonego przez Rizzitellego gola. Z wynikiem dwumeczu 2:1 Puchar UEFA zdobyła drużyna z Mediolanu.

Dla „Romanistów” był to mocny cios. Od tamtego czasu aż do dziś nigdy nie zdarzyło im się zagrać w finale europejskiego pucharu, choć kilkukrotnie było tego blisko. Choćby w ostatnich latach, kiedy to zespoły Eusebia Di Francesco i Paula Fonseci dochodziły do półfinałów Ligi Mistrzów w 2018 roku oraz Ligi Europy w poprzednim sezonie.

Dalsze losy bohaterów Romy

Porażka w finale była ogromnym ciosem, ale nie pokrzyżowała karier piłkarzy Romy. Część z nich do dziś w Rzymie traktowana jest jak legendy. Warto spojrzeć na historię niektórych z nich.

Rudi Voeller – „Latający Niemiec”

Voeller w dniu finału miał już ponad 31 lat, był zawodnikiem doświadczonym. Sezon 1990/1991 był jego przedostatnim we Włoszech. Odchodząc z Romy, miał w swoim dorobku 198 występów, w których ustrzelił 68 bramek. Do dziś daje mu to 13. miejsce w klasyfikacji strzelców wszech czasów „Giallorossich” – często nazywany jest „Latającym Niemcem”. Z Romy napastnik trafił do Olympique’u Marsylia, w którym spędził 2 sezony – wystąpił w 69 meczach i wpisał się na listę strzelców 28 razy.  Stamtąd przeszedł jeszcze do Bayeru Leverkusen, w którym skończył karierę.

Voeller pracował potem m.in. jako dyrektor sportowy „Aptekarzy”, selekcjoner reprezentacji Niemiec, z którą zdobył srebro na mistrzostwach świata w Korei i Japonii, oraz jako trener pierwszej drużyny „Giallorossich”. Z tej ostatniej posady szybko jednak zrezygnował po paśmie słabych wyników.

Aldair – brazylijski gladiator

Symbol Romy w latach 90. Brazylijczyk reprezentował zespół z Wiecznego Miasta przez ponad 14 lat, w przeciągu których zdobył m.in. scudetto w 2001 roku, Puchar Włoch oraz Superpuchar. Sezon 1990/1991 był dla Brazylijczyka pierwszym w barwach Romy. Pozostał w klubie aż do 2003 roku, kiedy to wygasł jego kontrakt. Później pół roku grał w Genoi, po czym zakończył karierę piłkarską. W ramach uhonorowania zasług Aldaira władze Romy zdecydowały się zastrzec numer „6” na dziesięć lat – do 2013 roku.

Co ciekawe, koniec kariery Brazylijczyka nie okazał się definitywny. W 2007 roku wrócił do gry, wkładając koszulkę drużyny z San Marino – SS Murata. Jako ich zawodnik, obrońca dorzucił do swojej kolekcji dublet na krajowym podwórku San Marino, czyli mistrzostwo i puchar kraju. Karierę piłkarską definitywnie zakończył w 2009 roku.

Giuseppe Giannini – przedostatnia „dziesiątka” Romy

Dziś, kiedy myślimy o wychowankach Romy, mamy przed oczami dwie postaci: Francesca Tottiego i Daniele De Rossiego. Przed erą tej dwójki za symbol klubowej akademii uchodził Giuseppe Giannini. To urodzony w Rzymie wychowanek klubu, który spędził w nim ponad 15 lat zawodowej kariery, podczas których uzbierał aż 318 występów i zdobył m.in. mistrzostwo kraju i aż 3 Puchary Włoch. W 1996 roku zdecydował się odejść z Romy do austriackiego Sturmu Graz, skąd jednak po pół roku wrócił do Italii, gdzie grał jeszcze w barwach Napoli i Lecce.

Giannini w roli trenera nie powtórzył sukcesów odniesionych jako piłkarz. Choć szansę na rozpoczęcie trenerskiej kariery dała mu Roma, oferując stanowisko trenera drużyny mlodzieżowej, przez 13 lat trenował głównie rozmaite zespoły z niższych włoskich szczebli rozgrywkowych oraz reprezentację Libanu. Od 2017 roku pozostaje bezrobotny.

Jak widać, naprawdę wiele czasu minęło od ostatniego występu AS Roma w finale europejskiego pucharu. Czy „Giallorossi” pod wodzą Jose Mourinho sięgną po pierwszy w historii klubu tytuł międzynarodowy? Przekonamy się już dziś.