Od IV ligi po Ekstraklasę. Robert Sierka wspomina lata odbudowy GKS-u Katowice i ocenia obecny zespół. [WYWIAD]

Rozstanie z GKS-em i głód piłki

Zwieńczeniem Pana katowickiej przygody był awans do I ligi. Niestety, na decyzję o rozstaniu z klubem spory wpływ miała kontuzja, z którą zmagał się Pan w 2008 roku. Trudno było pogodzić się z tym, że zdrowie nie pozwala kontynuować tej drogi?

To był bardzo trudny moment w moim życiu. Zaraz po wywalczeniu awansu do I ligi dopadła mnie kontuzja. Zerwałem więzadła w kolanie. W tamtych czasach powrót do pełnej sprawności po takim urazie był jeszcze trudniejszy niż obecnie.

Po dokładnym przeanalizowaniu sytuacji i konsultacjach medycznych postanowiłem zakończyć granie na wyższym poziomie. Pogodzenie się z faktem, że organizm stawia granicę dokładnie wtedy, gdy klub wracał na zaplecze Ekstraklasy, było bolesne. Wiedziałem jednak, że na tym poziomie wymagania fizyczne są ogromne, a ja dałem z siebie wszystko, co mogłem, doprowadzając zespół z IV do I ligi.

Może nie wszyscy kibice o tym wiedzą, ale piłkarskiej pasji nie da się porzucić tak z dnia na dzień. Po pewnym czasie wrócił Pan na boisko, by grać w barwach Ostoi Żelisławice. To chyba najlepszy dowód na to, że miłość do futbolu wygrywa z wszelkimi przeciwnościami?

Zgadza się w stu procentach. Miłość do piłki nożnej zostaje w człowieku na zawsze i po zaleczonym urazie głód gry znów dał o sobie znać. Po pewnym czasie postanowiłem wrócić na boisko, ale już na zasadach czysto amatorskich, gdzie priorytetem była radość z gry i pasja.

Spędziłem wiele lat w barwach Ostoi Żelisławice, dzieląc czas między rolę zawodnika oraz trenera. Praca z tą drużyną dała mi mnóstwo satysfakcji. Mogłem przekazać swoje doświadczenie, a jednocześnie stale być w ruchu i czerpać przyjemność z piłkarskiej szatni.

Robert Sierka na temat panującej „mody na GieKSę”

Przeszedł Pan z katowickim zespołem przez wiele szczebli, nosił Pan opaskę kapitańską, a zespół był wtedy budowany praktycznie od podstaw. Historia lubi się powtarzać – przecież jeszcze w sezonie 2020/2021 klub był w II lidze, a teraz zameldował się w elicie. Dostrzega Pan jakieś podobieństwa między tamtą drużyną „po przejściach”, a tą z ostatnich, również przełomowych lat?

Bardzo ciężko porównywać te dwa okresy, ponieważ dzisiejsza piłka nożna jest zupełnie inna niż ta sprzed dwudziestu lat. Zmieniły się warunki treningowe, zaplecze medyczne, dynamika gry, a przede wszystkim mentalność i przygotowanie zawodników. Dzisiaj sport stoi na znacznie wyższym poziomie technologicznym i taktycznym.

Jedynym wyraźnym i niezmiennym podobieństwem są kibice. Od paru lat znów wyraźnie widać i czuć w mieście tzw. „modę na GieKSę”. Ludzie znowu tłumnie żyją meczami, utożsamiają się z zespołem i wszyscy bardzo szczerze kibicują drużynie prowadzonej przez trenera Rafała Góraka. Ta atmosfera wokół klubu znów przypomina tamte najlepsze lata odbudowy.

Jako były zawodnik i stały bywalec na stadionie ma Pan świetny ogląd sytuacji. Po słabszych latach GKS przeszedł swoisty renesans, narodził się na nowo i znów liczy się w walce o wysokie cele w Ekstraklasie. Jak ocenia Pan potencjał zespołu trenera Rafała Góraka? Czy powtórzenie sukcesów i ewentualna walka o europejskie puchary to realny scenariusz?

Potencjał w tym zespole jest naprawdę spory. Kadra jest wyważona i wyrównana. Co szczególnie ważne, w składzie wciąż znajduje się sporo Polaków, co nie jest obecnie tak częste w innych drużynach Ekstraklasy. To daje zespołowi odpowiedni charakter i tożsamość.

Jeśli chodzi o europejskie puchary, podchodziłbym do tego spokojnie. Ekstraklasa bywa nieprzewidywalna. Uważam, że powtórzenie stabilnego wyniku z poprzedniego sezonu i ugruntowanie swojej pozycji w czołowej części tabeli już byłoby dla nas ogromnym sukcesem. Najważniejsza jest płynność i konsekwencja w rozwoju.

Popatrzmy teraz na obecny kształt tej drużyny. Co uważa Pan za jej największą siłę, a w jakich aspektach widzi Pan wciąż największe rezerwy lub deficyty?

Nie powiem tutaj niczego odkrywczego, bo widać to gołym okiem. GKS u siebie i na wyjazdach to wciąż dwie zupełnie różne drużyny. Mecz przy Bukowej wyzwala w chłopakach dodatkową pewność siebie, podczas gdy na wyjazdach brakuje jeszcze czasem odpowiedniego zbalansowania.

Ponadto gra obronna wciąż wymaga poprawy. Szczególnie rzuca się w oczy momentami zbyt wolne, asekuracyjne rozgrywanie piłki od tyłu, co naraża nas na niepotrzebny pressing rywala. Jestem jednak spokojny. Sztab szkoleniowy widzi te elementy i myślę, że z meczu na mecz gra w defensywie i wyprowadzanie akcji będą wyglądać coraz lepiej.

Na koniec zapytam o to, jak dziś wygląda Pana codzienność. Odchodząc od spraw stricte piłkarskich – czym aktualnie zajmuje się Pan w życiu zawodowym lub prywatnym?

Na co dzień prowadzę własną działalność gospodarczą i na tym skupiam swoją uwagę zawodową. Najważniejsze, że zdrowie dopisuje, bo dzięki temu wciąż jestem aktywny fizycznie. Systematycznie grywam ze znajomymi na orliku, podtrzymując formę i kontakt z piłką. Życie płynie spokojnie, także naprawdę jest bardzo dobrze!

Panie Robercie, bardzo dziękuję za poświęcony czas, świetną rozmowę i sporą dawkę wspomnień. Życzę Panu dużo zdrowia, powodzenia w życiu zawodowym oraz wielu radosnych chwil na trybunach przy Bukowej!

Dziękuję serdecznie. Korzystając z okazji, pozdrawiam wszystkich kibiców GKS-u Katowice. Do zobaczenia na stadionie!