Górnik Zabrze, jakiego długo nie widzieliśmy

Strzał w dziesiątkę

Brosz jeszcze przed zakończeniem poprzedniego sezonu rozpoczął swego rodzaju „poszukiwania” drogi, jaką powinien obrać Górnik Zabrze. Trener Brosz przeszedł zatem na system 3-5-2 z dwoma wahadłowymi na bokach. Funkcje te zajęli na lewej stronie Erik Janża, a na prawej – sprowadzony tego lata z Grecji – Giannis Masouras. Wypożyczony z Olympiakosu zawodnik zadebiutował przeciwko Lechii, zagrał też w meczu w Warszawie.

Już od pierwszego spotkania nowego sezonu widać było ofensywne nastawienie zabrzańskiego Górnika. Potem przyszły zwycięstwa nad Stalą, Lechią, a w ostatni weekend Legią Warszawa. W każdym z tych meczów Górnik strzelał co najmniej dwie bramki, w sumie w czterech spotkaniach zabrzanie mają już na koncie 12 trafień. Sam Jesus Jimenez strzelił ich już pięć, ale o nim porozmawiamy za chwilę. Przejście na inny system okazało się zbawienne dla ofensywnego potencjału Górnika Zabrze.

A to z kolei dlatego, że Górnik od lat uważany jest za najbardziej harujący zespół w lidze. Bierze się to z tego, że zawodnicy biegają bardzo dużo. Niestety w wielu przypadkach biegają oni za piłką, jednakże nie zmienia to faktu, że górnicy ogólnie biegają sporo. W systemie trenera Brosza to wahadłowi są tymi, którym przypada najwięcej ruchu na boisku. Jednak zarówno Janża, jak i Masouras dają od siebie z przodu bardzo dużo. Jednak wahadła wbrew pozorom nie są najważniejszą i najmocniejszą stroną zespołu, mimo tego, że zamieszania wprowadzają sporo.

Środek pola kluczem do zwycięstwa

Jak pokazały statystyki po meczu z Legią, Górnik największą część swoich akcji ofensywnych starał się wyprowadzić właśnie bokami. Łącznie prób takich było 39 – w tym ledwie jedna udana. Siedem razy udawało się za to zabrzanom wyprowadzić akcje środkiem pola. I to właśnie w tym sektorze drzemie ogromna siła Górnika Zabrze. Grający w roli środkowych pomocników Manneh, Nowak oraz Prochazka robią fantastyczną robotę na boisku.

Pierwszy z nich, Manneh, potrzebował trochę czasu, aby wreszcie zaaklimatyzować się w zespole. Kiedy jednak to się stało, Gambijczyk „odpalił”, jak to się często mówi w piłkarskim żargonie. Stał się prawdziwym dyktatorem środka pola. To on przejął słabe wybicie Artura Boruca, po którym rozpoczął kontrę, z której padła pierwsza bramka w Warszawie. To on popisał się fenomenalnym uderzeniem w meczu w Mielcu. Co ciekawe, źródła bliżej związane z klubem podają, że pozycja Manneha w szatni wcale nie jest tak mocna, jak można by się było tego spodziewać. Swoją dobrą grą z pewnością zyska szacunek partnerów z drużyny.

Po Nowaku zaś można było się spodziewać rzeczy wielkich. Znalazł się on w jedenastce najlepszych zawodników Fortuna 1 Ligi według iGola, przez wielu był także wskazywany jako najlepszy zawodnik poprzedniego sezonu na zapleczu ekstraklasy. I choć inaugurację zaliczył mocno średnią, w kolejnych spotkaniach potwierdził swoją klasę. W meczach czy to z Lechią, czy z Legią był jednym z najważniejszych zawodników na boisku. W Warszawie brał udział przy dwóch pierwszych bramkach – udział bezpośredni, bo przy pierwszej asystował, a przy drugiej dołożył nogę. Jego wkład był jednak dużo większy, przy najgroźniejszych akcjach Górnika to właśnie on rozprowadzał piłki, prowadził grę, raz jednak zbyt długo holował futbolówkę przy nodze.

Udane okienko transferowe

Widząc ten nagłówek, pierwsze nazwiska, które przychodzą do głowy, to oczywiście Sobczyk i Nowak. Może także Masouras. Jednakże trzeba też zwrócić uwagę na inną, ale niezwykle ważną kwestię. Z klubu, nie licząc zawodników wypożyczonych, nie odszedł tak w zasadzie żaden gracz, który stanowiłby trzon zespołu. Oczywiście z Zabrza wyjechał Paweł Bochniewicz, który faktycznie był najważniejszym zawodnikiem w defensywie, jednakże nie obserwowaliśmy zjawiska swoistej wyprzedaży. Jest to zdecydowanie coś nietypowego dla fanów zabrzańskiego zespołu. A co do Igora Angulo, uzgodniliśmy już, że jego odejście dużo dało całemu zespołowi.

Z drugiej zaś strony wracamy do nazwisk, które wymienialiśmy na początku poprzedniego akapitu. Alex Sobczyk okazał się być zawodnikiem skrojonym pod plan taktyczny Marcina Brosza. Rozpoczął od świetnego występu z Podbeskidziem, gdzie zaliczył piękną asystę – niestety musiał przedwcześnie opuścić boisko. Potem było już tylko lepiej, a w Warszawie, oprócz strzelonej bramki (pierwszej dla zespołu Górnika), zdobył także dwie asysty. Łącznie ma ich już cztery i – ex aequo z Łukaszem Sierpiną – jest najlepszym asystentem w ekstraklasie.

Sobczyk doskonale wkomponował się w skład, tak więc pochwalić trzeba cały pion skautingowy i wszystkich tych, którzy byli odpowiedzialni za ściągnięcie napastnika do Zabrza. Wraz z Jesusem Jimenezem stworzyli – jak się dotychczas wydaje – duet idealny. Jimenez w lidze strzelił jak na razie pięć bramek. Przy czterech z nich piłkę do Hiszpana dogrywał właśnie Sobczyk. Obaj panowie po czterech kolejkach ekstraklasy mają na (wspólnym) koncie 6 goli i 4 asysty. Wynik doprawdy kosmiczny.

Nie wszystko jest kolorowe

Na sam koniec trzeba także szczerze powiedzieć, że wiele aspektów Górnik wciąż musi poprawić. Sam trener Brosz ma tego świadomość – cieszy się z ostatnich zwycięstw, ale sam widzi, że zabrzanom pomaga także łut szczęścia w postaci słabej dyspozycji piłkarzy drużyn przeciwnych. W meczu z Podbeskidziem zabrakło komunikacji i organizacji w obronie, kiedy Kamil Biliński strzelał zabrzanom dwie bramki. Przez to w samej końcówce przy wyniku 4:2 zrobiło się bardzo nerwowo. Podobnie było przecież w spotkaniu z Legią, kiedy bramkę strzelił zupełnie niepilnowany, wbiegający w pole karne Bartek Slisz.

Wracając do meczu z Legią – warszawiacy byli bardzo nieskuteczni. Zwycięstwo Górnika możliwe było tylko dlatego, że zawodnicy Legii nagle zapomnieli, jak wykorzystywać sytuacje. A prezent rywalom mógł sprawić chociażby Przemysław Wiśniewski, który stracił piłkę, będąc ostatnim zawodnikiem przed Martinem Chudym. Słowak spisywał się w bramce wyśmienicie, ale miał też sporo szczęścia, bo rywale strzelali niemalże prosto w niego.

Patrząc nie tylko na grę, ale także na statystyki i łącząc ze sobą liczby oraz obserwacje, można zauważyć jedno. Górnik często nie posiada wizualnej przewagi. Przez większość meczu zabrzanie biegają za piłką, są ustawieni ofensywnie, fakt, ale jest to takie „zamrożone” ustawienie. Piłkarze z Zabrze czekają na kontrę, na właściwy moment do tego, aby znienacka odmrozić się, ruszyć do przodu i ugodzić rywala. Póki taki styl działa, nie można się do niego oczywiście przyczepić, ale oddając inicjatywę, Górnik czasami sam kładzie sobie kłody pod nogi, bo pozwala rywalom kontrolować tempo oraz przebieg spotkania. Jak widać, mistrzowie Polski i tak nie potrafili tej przewagi wykorzystać.

Także pracę zawodników pełniących rolę wahadłowych należy znacząco poprawić. O ile dają oni coś od siebie w ataku, czasami wydaje się, że jest ich zdecydowanie za mało w grze defensywnej. Statystyki w meczu z Legią pokazały jednak, że i w ataku nie idzie im najlepiej. Prawy wahadłowy Masouras to zawodnik raczej defensywny, więc trudno oczekiwać od niego magii na skrzydle. Janża za to też pełnił w poprzednim sezonie rolę obrońcy, dlatego jeśli potrafią oni lepiej bronić niż atakować – niech angażują się bardziej w obronę dostępu do własnej bramki.

Czy to ten sezon?

Pytają kibice Górnika. Za nami cztery kolejki, „Trójkolorowi” uzbierali 12 punktów, jest to czwarty w historii zabrzańskiego zespołu najlepszy początek sezonu. Analogii można się doszukiwać wiele – ostatni raz zabrzanie w Warszawie wygrywali w 1988 – w roku, w którym sięgnęli po czternasty tytuł mistrza Polski. Od tego czasu Górnik ani razu nie znalazł się na szczycie tabeli ekstraklasy pod koniec sezonu, a kibice – szczególnie ci pamiętający lata 70. i 80. w wykonaniu zespołu – spragnieni są kolejnego triumfu.

Pamiętajmy jednak o polityce Górnika. Jest to obecnie drużyna, która prezentując taki styl gry, gotowa jest ograć każdy zespół w lidze. Natomiast jeśli Górnik znajdzie się na szczycie tabeli pod koniec tej rundy, większe kluby z pewnością zaczną pytać o poszczególnych zawodników. Zabrzanie mogą wówczas stracić chociażby Jimeneza czy Manneha, ale także dopiero co sprowadzonych graczy. Po świetnej rundzie wzrośnie wartość Nowaka czy Sobczyka, a fakt, że mają oni kontrakty ważne jeszcze przez dość długi okres czasu, tylko podwyższa ich wartość.

Odpowiadając zatem na powyższe pytanie – tak, wiem, wymijająco – czas pokaże. Kluczowa będzie przerwa pomiędzy rundą jesienną a wiosenną. Jeśli wierzyć zaś w to, co Górnik prezentował w poprzednich sezonach – to może się udać. Zabrzanie zazwyczaj byli jedną z najlepszych ekip na wiosnę. Tym razem osiągając dobry wynik jesienią, kto wie, być może nawet otwierając tabelę ligową pod koniec tego roku, mogą oni być w stanie zapewnić sobie mistrzostwo dość szybko. Pompowanie balonika naszym drużynom raczej nie wychodzi na dobre, ale podsumować ten tekst możemy tylko jednym zdaniem – Górnik Zabrze jest obecnie najlepszym zespołem w ekstraklasie.