Portugalia
Pięciokrotny zdobywca Złotej Piłki, który z dryblującego skrzydłowego zmienił się w egzekutora z pola karnego.
Urodził się 5 lutego 1985 roku w Funchal na Maderze, w ubogiej dzielnicy Santo António, jako najmłodsze z czworga dzieci. Matka Dolores była kucharką, ojciec José Dinis pracował jako ogrodnik miejski i był kierownikiem sprzętu w CF Andorinha.
W Andorinhi zaczął grać jako siedmio-, ośmiolatek. Koledzy nazywali go „abelhinha”, czyli pszczółką, bo był mały i szybki. Wołali na niego też „beksa”, bo płakał po porażkach i wtedy, gdy nie dostawał piłki.
W wieku 10 lat przeszedł do CD Nacional. Sprowadził go tam ojciec chrzestny Fernão Barros Sousa, który wcześniej grał w Andorinhi, a potem pracował przy drużynach młodzieżowych Nacionalu. Trener Pedro Talinhas zapamiętał chłopca dobrego technicznie, grającego obiema nogami i szukającego efektownych goli. W drugim roku Ronaldo był kapitanem zespołu i często grał przeciwko chłopcom starszym nawet o trzy lata.
Barros Sousa poznał go z sędzią João Marquesem de Freitasem, członkiem Sportingu, który zadzwonił do skauta Aurélio Pereiry. Po trzydniowych testach w Lizbonie dwunastoletni Ronaldo przeniósł się do akademii Sporting CP.
Początki w stolicy były trudne. W szkole śmiano się z jego maderskiego akcentu, tęsknił za domem i dzwonił do rodziny we łzach. W drugim roku Sporting odesłał go na Maderę, bo nie chciał trzymać nieszczęśliwego chłopca; do Lizbony wrócił po interwencji ojca chrzestnego.
Od 12. do 15. roku życia opiekował się nim Leonel Pontes, również Maderczyk, pracujący w szkoleniu Sportingu. Pomagał mu w lekcjach i zarządzał jego kieszonkowym. Ronaldo mieszkał w bursie pod stadionem i chodził do szkoły EB2 de Telheiras. Bramkarz Christopher Almeida de Pilar, kolega z akademii, zapamiętał, że Ronaldo po każdym treningu zostawał jeszcze pół godziny, by ćwiczyć to, co szło mu najgorzej.
Jako piętnastolatek przeszedł operację serca: lekarze Sportingu wykryli, że bije ono za szybko. Rodzina bała się, że nie wróci do gry, ale po kilku dniach mógł znów trenować.
W pierwszym zespole Sportingu zadebiutował jako 17-latek, 14 sierpnia 2002 roku w eliminacjach Ligi Mistrzów z Interem Mediolan (0:0).
W sierpniu 2003 roku Sporting otwierał nowy Estádio José Alvalade meczem towarzyskim z Manchesterem United i wygrał 3:1. Ronaldo, ustawiony na lewym skrzydle, ogrywał prawego obrońcę Johna O’Sheę, a piłkarze United jeszcze w szatni namawiali Aleksa Fergusona, by go kupił. Ferguson uprzedził go, że nie będzie grał co tydzień, ale z czasem zostanie zawodnikiem pierwszego składu.
12 sierpnia 2003 roku podpisał kontrakt z Manchesterem United jako najdroższy nastolatek w historii brytyjskiego futbolu i pierwszy Portugalczyk w tym klubie. Dostał „siódemkę” po Davidzie Beckhamie. Cztery dni później wszedł z ławki w meczu z Boltonem Wanderers (4:0), a Ferguson nazwał to wspaniałym debiutem. W finale Pucharu Anglii 2004 z Millwall otworzył wynik strzałem głową po dośrodkowaniu Gary’ego Neville’a.
Przez pierwsze sezony w Anglii był przede wszystkim zwinnym, dryblującym skrzydłowym. Na początku sezonu 2007/08, gdy pauzował za czerwoną kartkę, trener René Meulensteen pracował z nim indywidualnie, a razem z Mikiem Phelanem i Carlosem Queirozem uczył go ustawiania się pod bramką. Ronaldo chciał strzelać „idealne gole” zza pola karnego; Meulensteen podzielił pole karne na strefy i uczył go, jak kończyć akcję z każdej z nich i pod różnymi kątami. Pracę nad rzutami wolnymi Ronaldo zaczął z własnej inicjatywy.
W tym samym sezonie po raz pierwszy wyprowadził United jako kapitan. W finale Ligi Mistrzów w Moskwie, 21 maja 2008 roku, dał prowadzenie strzałem głową po dośrodkowaniu Wesa Browna w meczu z Chelsea. W serii rzutów karnych nie trafił, ale United i tak wygrało. W grudniu 2008 roku dostał Złotą Piłkę jako pierwszy piłkarz United od czasu George’a Besta i trzeci Portugalczyk po Eusébio i Luísie Figo.
W lipcu 2009 roku przeszedł do Realu Madryt za rekordową wówczas kwotę. Na prezentacji na Santiago Bernabéu, przy 80 tysiącach kibiców, mówił, że spełnia marzenie z dzieciństwa.
Manuel Pellegrini i José Mourinho ustawiali go głównie na lewym skrzydle. W finale Pucharu Króla w 2011 roku, grając w ataku, strzelił w dogrywce zwycięskiego gola głową w meczu z Barceloną. Z Realem cztery razy wygrał Ligę Mistrzów. Strzelał gole w finałach w 2014 i 2017 roku, w Cardiff dwa razy pokonując Juventus, a w finale 2016 roku wykorzystał decydujący rzut karny w serii z Atlético Madryt.
Latem 2018 roku odszedł do Juventusu jako najlepszy strzelec w historii Realu. Tłumaczył później, że prezes Florentino Pérez przestał go traktować jak zawodnika niezbędnego.
W pierwszych miesiącach w Turynie więcej grał dla partnerów i oddawał rzuty wolne Miralemowi Pjaniciowi i Paulo Dybali. 12 marca 2019 roku w rewanżu 1/8 finału Ligi Mistrzów z Atlético strzelił trzy gole, które odrobiły dwubramkową stratę z Madrytu. Z Juventusem dwa razy został mistrzem Włoch, a w 2020 roku trafił w meczu z Sampdorią, który przesądził o tytule.
W sierpniu 2021 roku wrócił do Manchesteru United; Massimilianowi Allegriemu powiedział, że nie zamierza już grać w Juventusie. Do bardzo wysokiego pressingu, z którego znany był Ralf Rangnick, nie pasował najlepiej. Pod wodzą Erika ten Haga dwa razy opuścił mecz przed końcowym gwizdkiem. 22 listopada 2022 roku, po wywiadzie, w którym postawił klubowi poważne zarzuty, rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron.
30 grudnia 2022 roku podpisał kontrakt z saudyjskim Al-Nassr. Pierwsze mistrzostwo Arabii Saudyjskiej zdobył 21 maja 2026 roku w ostatniej kolejce, strzelając dwa gole w wygranym 4:1 meczu z Damac; trenerem zespołu był Jorge Jesus.
Jako nastolatek był szybkim, obunożnym skrzydłowym z bogatym repertuarem zwodów, w tym charakterystycznym przekładaniem nóg nad piłką. Potrafił minąć rywala z obu stron, a Ferguson widział go na każdej pozycji w ataku: na prawym i lewym skrzydle oraz w środku.
Pod okiem Meulensteena nauczył się zdobywać bramki nie tylko pięknymi strzałami, ale przede wszystkim z dobrych pozycji w polu karnym. W Realu z czasem rzadziej dryblował i prowadził piłkę, za to częściej ustawiał się bliżej bramki, na plecach obrońców, i strzelał z krótszej odległości. Z szerokiej roli przeszedł do gry bliżej klasycznej „dziewiątki”, choć wciąż chętnie zaczynał akcje na lewym skrzydle i schodził z niego do środka.
Był groźny w powietrzu: głową strzelał gole w finałach Pucharu Anglii, Ligi Mistrzów i Pucharu Króla.
W obronie i pressingu dawał drużynie niewiele. Od czasów akademii wyróżnia go za to samodyscyplina i dodatkowa praca na treningach, która pozwoliła mu grać w reprezentacji po czterdziestce.
W reprezentacji Portugalii U-15 zadebiutował 24 lutego 2001 roku w meczu z RPA w Torres Novas i strzelił gola. Przed debiutem w seniorach grał też w kadrach U-17, U-20 i U-21.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 20 sierpnia 2003 roku w Chaves, w towarzyskim meczu z Kazachstanem (1:0), kilka dni po transferze do United. Luiz Felipe Scolari wpuścił go na boisko w przerwie. Na Euro 2004, rozgrywanym w Portugalii, przegrał finał z Grecją.
W 2006 roku, na swoim pierwszym mundialu, osiągnął z Portugalią najlepszy wynik w karierze na tym turnieju: strzelił gola Iranowi, wykorzystał decydujący rzut karny w ćwierćfinałowej serii z Anglią, a drużyna zajęła czwarte miejsce. W eliminacjach Euro 2008 grał przeciwko Polsce: przegrał 1:2 na Stadionie Śląskim, a 8 września 2007 roku strzelił gola w zremisowanym 2:2 meczu w Lizbonie. W ćwierćfinale Euro 2016 z Polską rozpoczął wygraną przez Portugalczyków serię rzutów karnych.
W listopadzie 2013 roku w rewanżu barażu o mundial w Szwecji strzelił gospodarzom trzy gole i zdobył wszystkie bramki Portugalii w dwumeczu. Prezes portugalskiej federacji Fernando Gomes nazwał ten mecz szczytem jego kariery w kadrze.
Na Euro 2016 strzelał w fazie grupowej z Węgrami i w półfinale z Walią. W finale z Francją na Stade de France zderzył się z Dimitrim Payetem i po 25 minutach zszedł z boiska we łzach, oddając opaskę kapitana Naniemu. Później dopingował kolegów przy linii bocznej, a Éder dał Portugalii tytuł golem w dogrywce.
15 czerwca 2018 roku w Soczi strzelił Hiszpanii trzy gole w meczu zakończonym remisem 3:3, ostatniego z rzutu wolnego w 88. minucie. Rok później hat-trickiem w półfinale ze Szwajcarią wprowadził Portugalię do finału Ligi Narodów, a po wygranej 1:0 z Holandią podniósł puchar jako kapitan.
Na mundialu w Katarze strzelił karnego Ghanie, ale w 1/8 finału ze Szwajcarią zaczął na ławce, a w przegranym 0:1 ćwierćfinale z Marokiem wszedł jako rezerwowy. 8 czerwca 2025 roku w Monachium wyrównał na 2:2 w finale Ligi Narodów z Hiszpanią, a Portugalia wygrała po rzutach karnych. Był pierwszym piłkarzem po czterdziestce, który zagrał i strzelił gola w finale tych rozgrywek.
Na mundialu w 2026 roku, swoim szóstym, strzelił dwa gole Uzbekistanowi i został pierwszym piłkarzem z bramkami na sześciu mistrzostwach świata. W 1/16 finału z Chorwacją zdobył z rzutu karnego swojego pierwszego gola w fazie pucharowej mundialu. Portugalia odpadła w 1/8 finału po porażce 0:1 z Hiszpanią, a Ronaldo przed tym meczem zapowiadał, że to jego ostatni mundial.
67
z 360 możliwych
0
0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Portugalia | Mistrzostwa Świata | 5 | 441 | 3 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Portugalia | Eliminacje MŚ | 5 | 375 | 5 | 0 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Portugalia | Mistrzostwa Europy | 5 | 486 | 0 | 1 |
| 2023Eliminacje ME | Portugalia | Eliminacje ME | 9 | 726 | 10 | 2 |
| 2022/2023Premier League | Manchester United | Premier League | 1 | 61 | 1 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Manchester United | Premier League | 2 | 123 | 0 | 0 |
