Z Bułgarskiej #3: John van den Brom kombinował i prawie przekombinował. Lech Poznań zwyciężył ze Stalą

Szybki zwrot akcji

Wielu trenerów jednak nie lubi przyznawać się do błędu. Jeśli w coś idą i decydują się na jakieś rozwiązanie, to tkwią w tym do końca. Trzeba przyznać jednak, że John van den Brom szybko poczuł, że nie jest dobrze i trzeba zacząć reagować. Jeszcze przed przerwą wykonał roszady. Hotić musiał zejść z powodu urazu, ale już w 30. minucie Holender postawił wszystko na jedną kartę i dokonał drugiej zmiany, wprowadzając Szymczaka i przechodząc na tradycyjne ustawienie. I od razu zaczęło żreć. Przez piętnaście minut stosowania ustawienia z czwórką obrońców, Lech Poznań mógł strzelić trzy bramki. Zdobył ostatecznie tylko dwie, ale znacznie uspokoił sytuację, która była nerwowa.

Najśmieszniejsze jest jednak to, że ani Elias Andersson, ani Filip Szymczak nie odmienili losów spotkania. Sprawy w swoje ręce wzięło dwóch artystów. Kristoffer Velde i Filip Marchwiński zaczęli swoje show. Wielokrotnie zabawiali się z defensywą Stali. Mielczanie chyba nie spodziewali się takiego uderzenia ze strony Lecha, a u Norwega odpalił się tryb europejskich pucharów. Już od kilku tygodni widać u nich niesamowitą więź na boisku. Pod nieobecność Mikaela Ishaka są największymi gwiazdami Lecha. Dasz im piłkę, to oni będą się z nią po prostu bawić i o to chodzi. Taki ludzki uśmiech było widać na ich twarzach po tym, jak rozklepywali obrońców Stali.

Należy też pochwalić za drugą połowę innych ofensywnych graczy. Afonso Sousa, który przyspieszając grę na małej przestrzeni gubił rywali i powinien podwyższyć wynik spotkania. Różnice zrobił także po wejściu z ławki Joel Pereira, który nękał zmęczoną już Stal Mielec. Naprawdę gra kombinacyjna Lecha kleiła się w tym meczu, ale tego się spodziewaliśmy i tak powinno być. Na Bułgarską przyjechała w końcu Stal Mielec, która i tak bardzo odważnie zagrała. Bardziej niż Warta.

Dokąd zajedzie Lech Poznań na tym wszystkim?

To był jednak mecz pełen kombinacji Johna van den Broma. W drugiej połowie wpuszczony został Joel Pereira w miejsce kontuzjowanego Filipa Marchwińskiego. Tak naprawdę ciężko było określić jego pozycje. Alan Czerwiński częściej ustawiał się jako prawy stoper w trójce, a Pereira na wahadle, ale zdarzało się Portugalczykowi grać bardzo wysoko. Pomieszanie z poplątaniem. Była to swego rodzaju hybryda a la Paulo Sousa w reprezentacji Polski. Na już bardzo otwartą Stal to działało. Tylko cud uratował Mateusza Kochalskiego od kolejnych straconych bramek. Trzeba jednak przyznać, że Joel Pereira świetnie wykorzystywał miejsca, których miał multum na prawej stronie. Tam zrobiła się autostrada.

Nie chwalilibyśmy jednak Lecha za to, że wykorzystywał to, że Stal się otworzyła. Tak należało zrobić. Owszem dobrze wyglądała współpraca po prawej stronie Pereiry i Czerwińskiego, ale sytuacja była też inna niż na początku spotkania. Nie jesteśmy przekonani, że to sposób, jakim Lech może zaskoczyć zdecydowanie mocniejsze drużyny, a już za kilka dni przyjeżdża Raków na bardzo ważny mecz. Tam już nie będzie miejsca do eksperymentowania, a Lech wciąż nie przekonuje w tym ustawieniu. Jeśli nawet Stal Mielec potrafiła wykorzystać niedoskonałości, to inni zrobią to z większą przyjemnością. I w tym przypadku nie można zgonić tego na 17-letniego Michała Gurgula. Akurat on w niczym nie zawinił.

Kolejnymi elementami, które mocno zastanawiają i mogą mocno frapować kibiców Lecha, są kontuzje, infekcje i wypadanie kolejnych zawodników. Do Mikala Ishaka dołączyli Antonio Milić i Dino Hotić. Sytuacja niepewna wydaje się być z Filipem Marchwińskim i Radosławem Murawskim. Ciągle coś się dzieje. Nie ma żadnej stagnacji i spokoju. Ciągle wymuszone rotacje i tak naprawdę dopiero się okaże, kogo zabraknie na spotkanie z Rakowem. W zasadzie to więcej jest teraz kłopotów zdrowotnych niż przed rokiem grając co trzy dni.