Robert Lewandowski piłkarsko słabnie. Jednak ciągle nie dajemy szansy innym napastnikom.

… a dziś Chicago Fire, Magdeburg, Widzew Łódź.

Na koniec września 2026 roku pańskiego stan naszych atakujących prezentuje się katastrofalnie. Mamy dosłownie garstkę i żaden z nich nie reprezentuje topowego zespołu. Dość powiedzieć, że dla wielu nadzieją jest młodziutki Daniel Mikołajewski, seryjnie ładujący bramki w szwajcarskim Luzern. Pewnie, jest jeszcze Adrian Benedyczak, ale pechowo doznał kontuzji. W Turcji przeżywa time of his life. Ale nie w Galacie czy Fener, tylko w Kasimpasie, średniaku ligi tureckiej. Narzekano (i słusznie), że nie ma Karola Czubaka. Ten choć też jest diabelnie skuteczny, to jest równie diabelnie ograniczony taktycznie.

Robert Lewandowski z Bośnią obok Kiwiora i Slisza najgorszy na boisku

Starcie z Bośnią było kolejnym dowodem na postępujący regres sportowy Roberta. O ile w pierwszej połowie cała drużyna wypadła słabo, tak w drugiej odsłonie meczu, przy dużo lepszej grze kolegów, wypadł tak samo słabo, a nawet słabiej. Jak zwykle w tym meczu walczył, brał na siebie rywali. Ale nie dawał rady. Wygrał mniej niż połowę pojedynków, zaliczył mnóstwo strat. W pierwszej połowie przy przebitce stworzył okazję Sebastianowi Szymańskiemu, który sytuacyjnie uderzył na bramkę.

Pamiętacie sytuację z 72. minuty? Kapitalne podanie od debiutującego w bardzo dobrym stylu Wiktora Nowaka. Dwa, trzy lata temu nasz reprezentant w takiej sytuacji poszedłby na bramkę albo próbowałby mijać nadbiegającego z boku Memicia. Tutaj przyjął prawą nogą, co sprawiło, że na dzień dobry musiał odwrócić się tyłem do bramki. Chwilę później wystawił Nowakowi, który próbował przedrzeć się przez gąszcz nóg rywala. Nie udało się.

Jan Urban widzi problem, ale nie robi nic, by go rozwiązać

Jan Urban na konferencji pomeczowej w odpowiedzi na pytanie dziennikarza dotyczące problematycznej pozycji napastnika odpowiedział następująco:

Od kiedy rozmawiamy o napastnikach? Od dawna. Wszyscy wiemy, że tam jest krucho i cofamy się patrząc na młodzież. Natomiast w piłce tak jest, że szybko coś się zmienia. Ja liczę na to, że pokaże się jeden, drugi młody chłopak, czy u nas czy gdzieś za granicą, zacznie strzelać i rozwiążemy ten problem. Natomiast nie ma wątpliwości, że inni będą dostawali szansę.Jan Urban na konferencji pomeczowej z Bośnią i Hercegowiną

Bardzo nas cieszy fakt, że selekcjoner widzi problem (choć prawdę mówiąc byłby ślepcem, gdyby powiedział inaczej). Szkoda tylko, że mimo tej świadomości nie podjął żadnych działań, by temu zaradzić. Robert piłkarsko zaczyna prezentować się gorzej od dłuższego czasu (trudno temu zaprzeczyć) i nie jest to powód do krytyki. Ot, nieubłagane prawa biologii dopadły tego perfekcjonistę w zakresie regeneracji własnego ciała. Niestety jednak w meczach narodowych dalej nie widzimy świata bez niego. Oto ostatnie 10 spotkań reprezentacji Polski.

Dziesięć razy wyszedł w podstawie. Raz został zmieniony w połowie, dwa razy po ponad godzinie, trzy razy po 85. minucie. No faktycznie, szukamy alternatywy dla Lewego pełną parą. Ktoś tutaj nam zarzuci: no ale zdobył przecież cztery gole i trzy asysty. To prawda, suchymi liczbami nasz napastnik pokazywałby raczej, że bez niego ani rusz.

Jednak oceny i liczby to jedno, a drugie to wrażenia meczowe, a te w 90% były te same. Czyli często niewidoczny i ciało obce. Dodamy tylko, że to nie jest zarzut tylko do trenera Urbana. Michał Probierz równie ochoczo na Polaka stawiał, mimo że już za jego kadencji zdarzały się bardzo miałkie mecze Lewego.

Żukowski może i w tym sezonie pudłuje, ale stylowo na Bośniaków byłby w sam raz na ostatnie 30 minut

Siedliśmy na rywala, byliśmy lepsi i aż prosiło się od pewnego momentu wpuścić kogoś żywszego, bardziej energicznego. Kogoś, kto porozbija bośniackich obrońców i się z nimi pościga. Tym kimś był oczywiście Mateusz Żukowski. Choć w drugiej Bundeslidze na razie marnuje okazje na potęgę, to biorąc pod uwagę jego atuty fizyczne oraz motoryczne, byłby doskonałym wyborem na ostatnie 25-30 minut. Dostał ich niecałe dziesięć – to faktycznie mnóstwo czasu, by się pokazać. Ale spokojnie, trener widzi potencjał w Mateuszu. Patrząc na liczbę otrzymanych minut, zapewne bardzo duży.

Ja widzę naprawdę potencjał w Żukowskim, który dysponuje dużą szybkością, który potrafi się utrzymać przy piłce. Jest znakomicie zbudowany pod względem fizycznym i ma bardzo dobre uderzenie. Jest zawodnikiem, z którym możesz też przeprowadzić kontratak. Jest alternatywą.Jan Urban na konferencji pomeczowej z Bośnią i Hercegowiną

Nikt nie żąda odstawienia Roberta na boczny tor. Ale to ostatni dzwonek na gładsze przejście do ery post-Lewandowski

A takich meczów jak z Bośnią może być coraz więcej. Może nam zabraknąć dziewiątki, która oprócz skuteczności dołoży przyzwoitą pracę z piłką na trzydziestym metrze i która powalczy o górne piłki. Brak nam opcji w odwodzie i to nie ze względu na słabość pozostałych napastników. Jak możemy bowiem ocenić, czy się nadają, skoro na zgrupowaniu dostają minutowe ochłapy?

Przecież nikt nie oczekuje, że od meczu ze Szwecją Robert nie dostaje nawet minuty, bo się skończył. Nie skończył się, ale jego możliwości się zmieniły. A ograniczenia wynikające z wieku narastają. Sam Robert już dawno podkreślał, że przydałby się ktoś, kto go odciąży, że potrzeba nowej krwi. No to selekcjonerzy ciach – Robert od początku na ataku. Czy forma, czy nie forma, on gra komplety. Reszta niech patrzy.

Czy Mateusz Żukowski, Adrian Benedyczak albo Daniel Mikołajewski okażą się drugim Robertem? Czy pozwolą nam jak najmniej boleśnie odczuć utratę naszego niekwestionowanego lidera? Aż tak odważnej tezy byśmy nie stawiali. Nie przekonamy się jednak o jej słuszności, jeśli nie spróbujemy jej nawet zweryfikować. Za chwilę będzie to nasza rzeczywistość i wciąż mamy jeszcze szansę spróbować wejść w nią choć odrobinę łagodniej.

Robert Lewandowski to geniusz. Ale nawet geniusze kiedyś kończą swoje kariery

Wszyscy jesteśmy świadomi tego, że czas Roberta Lewandowskiego w kadrze nieubłaganie zbliża się ku końcowi. Lewy to geniusz, wybitny napastnik. Jednak nawet wybitne jednostki mówią kiedyś: dość. Czy to się komuś podoba, czy nie, musimy zacząć oswajać się z tą myślą. A nie ułatwimy sobie przejścia w nową erę, jeśli dalej będziemy kurczowo trzymać się przeszłości.

Przeczytaj także:

• Debiut, który wyznaczy kierunek zmian? Bardzo dobry występ Wiktora Nowaka
• Reprezentacja Polski – w jaką stronę zmierzamy?