TOP 10 transferów Primera Division

7. Jose Callejon (Espanyol – Real). Kosztował pięć milionów euro. Rozegrał 11 meczów, strzelił sześć goli.

W barwach „Los Pericos” był piłkarzem wielozadaniowym, kiedy trzeba było, biegał po skrzydle, grał tuż za plecami Pablo Osvaldo albo w jednej linii z Argentyńczykiem. Na każdej z tych pozycji spisywał się na tyle dobrze, że Jose Mourinho zapragnął go mieć w swojej drużynie. Tym samym po trzech latach ziściło się jego marzenie, którym był powrót do Madrytu. Hiszpan z początku nie grał wcale, później zaczął grać ogony, a teraz jest pierwszym rezerwowym „Los Blancos”. Dlaczego? Bo właściwie każde jego wejście na boisko odmienia grę Madrytu na plus.

6. Thibaut Courtois (Chelsea – Atletico). Wypożyczony za darmo. Rozegrał 21 meczów.

Znawcy belgijskiego futbolu już w zeszłym roku stawiali młodego golkipera w jednym rzędzie z piekielnie utalentowanymi Romelu Lukaku i Edenem Hazardem. Jego wkład w mistrzowski tytuł dla Genku ocenia się jako ogromny. Nic więc dziwnego, że Chelsea wyłożyła grube miliony, by mieć godnego następcę Petra Cecha. Szkoda go było jednak na siedzenie na ławie, zatem od razu wypożyczono go do Atletico. Tam furory może nie zrobił, ale bez problemu wygrał rywalizację z Joelem i Asenjo, prezentując poziom właściwie taki, do jakiego przyzwyczaił kibiców David de Gea, przy okazji potwierdzając olbrzymi talent w jednej z najlepszych lig.

5. Raphael Varane (Lens – Real). Kosztował 10 milionów euro. Rozegrał pięć meczów, strzelił gola i zaliczył asystę.

Nietrudno zauważyć, że młody Francuz nie gra w Realu dużo. Na razie. To po prostu kwestia czasu, kiedy Varane awansuje do pierwszego składu. Może stanie się to już po odejściu Carvalho, może kiedy z tonu nieco spuści Pepe. Pewne jest jedno – 19-latek to jeden z najzdolniejszych stoperów na świecie i jeśli już uzyska status podstawowego piłkarza „Los Blancos”, klub nie odda go zapewne przez dobre dziesięć sezonów. Dla niektórych fakt, że Varane to talent czystej wody, był oczywisty – rekomendacja i faktyczne przeprowadzenie transferu to zasługa Zinedine’a Zidane’a.

4. Alexis Sanchez (Udinese – Barcelona). Kosztował 26 milionów euro. Rozegrał 13 meczów, strzelił pięć goli i zaliczył asystę.

Całe lato słyszeliśmy, że Chilijczyk przechodzi do „Barcy”. Do Udinese zgłaszały się kluby oferujące większą ilość gotówki, a piłkarzowi lepsze warunki, ale ten się uparł. Tylko Barcelona. No to Alexis dostał, co chciał. Już w pierwszych oficjalnych meczach (o Superpuchar Hiszpanii) pokazał, że w nowym otoczeniu czuje się dobrze, choć jeszcze nie do końca rozumiał się z nowymi kolegami, a błyszczał głównie dzięki indywidualnym akcjom. Teraz sytuacja znacznie się zmieniła – Sanchez już czuję tiki-takę, już jest jej elementem. Gdyby nie kilkutygodniowa kontuzja, uplasowałby się jeszcze wyżej.

3. Isco Alarcon (Valencia – Malaga). Kosztował sześć milionów euro. Rozegrał 12 meczów, strzelił dwa gole i zaliczył asystę.

Francisco natomiast miejsce na najniższym stopniu podium dostał nieco na wyrost. Tuż po jego transferze wydawało się, że Malaga chyba za niego przepłaciła, z nawiązką przelewając kwotę ustaloną w klauzuli odejścia. Wiadomo było, że jest to piłkarz wybitnie utalentowany, ale takich jest w Hiszpanii na pęczki i niekoniecznie trzeba za nich tyle płacić. Poza tym co on osiągnął w seniorskim futbolu? Pierwsze kolejki zdawały się potwierdzać obawy – Isco grał mało albo wcale, a jeśli już, to nie błyszczał. Z czasem jednak zaczął pokazywać, na co go stać, a już późną jesienią grał jeszcze lepiej niż w swoich najlepszych meczach w barwach „Los Ches”. Przyszła gwiazda światowego futbolu.

2. Adil Rami (Lille – Valencia). Kosztował sześć milionów euro. Rozegrał 19 meczów, strzelił trzy gole.

Życiorys Ramiego to wręcz wymarzony materiał na scenariusz filmowy. Pochodzi z rodziny marokańskich imigrantów, wyrósł w trudnych warunkach, a jeszcze parę lat temu zarabiał na życie… sprzątając ulice. W międzyczasie grał amatorsko w piłkę, a na jednym z turniejów został wypatrzony przez szperaczy Lille. Tam rozwijał się modelowo, a w zeszłym sezonie miał ogromny wkład w wywalczenie przez „Dogi” tytułu mistrzowskiego (co zresztą uczcił zabawnym tańcem, przebrany za klubową maskotkę). Po przejściu do Valencii szybko okazało się, że to jeden z najlepszych stoperów ligi! Rami jest górą mięśni, która nie pozwoli żadnej piłce na przedostanie się w jego pole karne.

1. Cesc Fabregas (Arsenal – Barcelona). Kosztował 34 miliony euro. Rozegrał 21 meczów, strzelił 11 goli, zaliczył dziewięć asyst. Zdobył trzy puchary.

Patrząc, jak gra Cesc, trudno uwierzyć, że nie było go w Barcelonie osiem lat. Arsenal ukształtował go piłkarsko, ale gdyby nie dzieciństwo spędzone na treningach w La Masii, to wszystko nie miałoby znaczenia. Zdawał sobie z tego sprawę sam piłkarz, z każdym rokiem bez trofeów coraz bardziej tęskniąc za słoneczną Katalonią. W końcu przeciągające się w nieskończoność negocjacje między klubami dobiegły końca i syn marnotrawny powrócił do domu. Wielu z nas zastanawiało się, po co mu status rezerwowego w Barcelonie, skoro w Londynie był królem? Ba, bogiem! Fabregas swoją grą szybko udzielił odpowiedzi na to pytanie – prędzej Guardiola zmieni taktykę, niż będzie marnował jego talent na ławce.

Zobacz też: TOP 10 transferów Premiership,  TOP 10 transferów TME

7. Jose Callejon (Espanyol – Real). Kosztował pięć milionów euro. Rozegrał 11 meczów, strzelił sześć goli.

W barwach „Los Pericos” był piłkarzem wielozadaniowym, kiedy trzeba było, biegał po skrzydle, grał tuż za plecami Pablo Osvaldo albo w jednej linii z Argentyńczykiem. Na każdej z tych pozycji spisywał się na tyle dobrze, że Jose Mourinho zapragnął go mieć w swojej drużynie. Tym samym po trzech latach ziściło się jego marzenie, którym był powrót do Madrytu. Hiszpan z początku nie grał wcale, później zaczął grać ogony, a teraz jest pierwszym rezerwowym „Los Blancos”. Dlaczego? Bo właściwie każde jego wejście na boisko odmienia grę Madrytu na plus.

6. Thibaut Courtois (Chelsea – Atletico). Wypożyczony za darmo. Rozegrał 21 meczów.

Znawcy belgijskiego futbolu już w zeszłym roku stawiali młodego golkipera w jednym rzędzie z piekielnie utalentowanymi Romelu Lukaku i Edenem Hazardem. Jego wkład w mistrzowski tytuł dla Genku ocenia się jako ogromny. Nic więc dziwnego, że Chelsea wyłożyła grube miliony, by mieć godnego następcę Petra Cecha. Szkoda go było jednak na siedzenie na ławie, zatem od razu wypożyczono go do Atletico. Tam furory może nie zrobił, ale bez problemu wygrał rywalizację z Joelem i Asenjo, prezentując poziom właściwie taki, do jakiego przyzwyczaił kibiców David de Gea, przy okazji potwierdzając olbrzymi talent w jednej z najlepszych lig.

5. Raphael Varane (Lens – Real). Kosztował 10 milionów euro. Rozegrał pięć meczów, strzelił gola i zaliczył asystę.

Nietrudno zauważyć, że młody Francuz nie gra w Realu dużo. Na razie. To po prostu kwestia czasu, kiedy Varane awansuje do pierwszego składu. Może stanie się to już po odejściu Carvalho, może kiedy z tonu nieco spuści Pepe. Pewne jest jedno – 19-latek to jeden z najzdolniejszych stoperów na świecie i jeśli już uzyska status podstawowego piłkarza „Los Blancos”, klub nie odda go zapewne przez dobre dziesięć sezonów. Dla niektórych fakt, że Varane to talent czystej wody, był oczywisty – rekomendacja i faktyczne przeprowadzenie transferu to zasługa Zinedine’a Zidane’a.

4. Alexis Sanchez (Udinese – Barcelona). Kosztował 26 milionów euro. Rozegrał 13 meczów, strzelił pięć goli i zaliczył asystę.

Całe lato słyszeliśmy, że Chilijczyk przechodzi do „Barcy”. Do Udinese zgłaszały się kluby oferujące większą ilość gotówki, a piłkarzowi lepsze warunki, ale ten się uparł. Tylko Barcelona. No to Alexis dostał, co chciał. Już w pierwszych oficjalnych meczach (o Superpuchar Hiszpanii) pokazał, że w nowym otoczeniu czuje się dobrze, choć jeszcze nie do końca rozumiał się z nowymi kolegami, a błyszczał głównie dzięki indywidualnym akcjom. Teraz sytuacja znacznie się zmieniła – Sanchez już czuję tiki-takę, już jest jej elementem. Gdyby nie kilkutygodniowa kontuzja, uplasowałby się jeszcze wyżej.

3. Isco Alarcon (Valencia – Malaga). Kosztował sześć milionów euro. Rozegrał 12 meczów, strzelił dwa gole i zaliczył asystę.

Francisco natomiast miejsce na najniższym stopniu podium dostał nieco na wyrost. Tuż po jego transferze wydawało się, że Malaga chyba za niego przepłaciła, z nawiązką przelewając kwotę ustaloną w klauzuli odejścia. Wiadomo było, że jest to piłkarz wybitnie utalentowany, ale takich jest w Hiszpanii na pęczki i niekoniecznie trzeba za nich tyle płacić. Poza tym co on osiągnął w seniorskim futbolu? Pierwsze kolejki zdawały się potwierdzać obawy – Isco grał mało albo wcale, a jeśli już, to nie błyszczał. Z czasem jednak zaczął pokazywać, na co go stać, a już późną jesienią grał jeszcze lepiej niż w swoich najlepszych meczach w barwach „Los Ches”. Przyszła gwiazda światowego futbolu.

2. Adil Rami (Lille – Valencia). Kosztował sześć milionów euro. Rozegrał 19 meczów, strzelił trzy gole.

Życiorys Ramiego to wręcz wymarzony materiał na scenariusz filmowy. Pochodzi z rodziny marokańskich imigrantów, wyrósł w trudnych warunkach, a jeszcze parę lat temu zarabiał na życie… sprzątając ulice. W międzyczasie grał amatorsko w piłkę, a na jednym z turniejów został wypatrzony przez szperaczy Lille. Tam rozwijał się modelowo, a w zeszłym sezonie miał ogromny wkład w wywalczenie przez „Dogi” tytułu mistrzowskiego (co zresztą uczcił zabawnym tańcem, przebrany za klubową maskotkę). Po przejściu do Valencii szybko okazało się, że to jeden z najlepszych stoperów ligi! Rami jest górą mięśni, która nie pozwoli żadnej piłce na przedostanie się w jego pole karne.

1. Cesc Fabregas (Arsenal – Barcelona). Kosztował 34 miliony euro. Rozegrał 21 meczów, strzelił 11 goli, zaliczył dziewięć asyst. Zdobył trzy puchary.

Patrząc, jak gra Cesc, trudno uwierzyć, że nie było go w Barcelonie osiem lat. Arsenal ukształtował go piłkarsko, ale gdyby nie dzieciństwo spędzone na treningach w La Masii, to wszystko nie miałoby znaczenia. Zdawał sobie z tego sprawę sam piłkarz, z każdym rokiem bez trofeów coraz bardziej tęskniąc za słoneczną Katalonią. W końcu przeciągające się w nieskończoność negocjacje między klubami dobiegły końca i syn marnotrawny powrócił do domu. Wielu z nas zastanawiało się, po co mu status rezerwowego w Barcelonie, skoro w Londynie był królem? Ba, bogiem! Fabregas swoją grą szybko udzielił odpowiedzi na to pytanie – prędzej Guardiola zmieni taktykę, niż będzie marnował jego talent na ławce.

Zobacz też: TOP 10 transferów Premiership,  TOP 10 transferów TME