Romelu Lukaku

Pochodzenie

Urodził się 13 maja 1993 roku w Antwerpii. Jego rodzice pochodzą z Demokratycznej Republiki Konga. Ojciec, Roger Lukaku, był napastnikiem. Przyjechał z Kinszasy do Belgii, grał w reprezentacji Zairu, a w karierze klubowej zaliczył po sezonie w KV Mechelen i tureckim Gençlerbirliği. Imię Romelu powstało z początkowych liter imion i nazwiska ojca, Rogera Menamy Lukaku.

Gdy Romelu był dzieckiem, kariera ojca dobiegała końca i w domu brakowało pieniędzy. Jako sześciolatek zobaczył, że matka dolewa wody do mleka, żeby starczyło do końca tygodnia. Jeszcze w tym samym roku obiecał jej, że zagra w Anderlechcie. Od ojca usłyszał, że zawodowcem można zostać w wieku 16 lat.

Pierwszym klubem był Rupel Boom, do którego trafił jako pięciolatek. Potem grał w Wintam i Lierse. Jako jedenastolatek w drużynie Lierse był tak wysoki, że ojciec jednego z rywali zażądał przed meczem jego dowodu tożsamości. Rok później strzelił 76 goli w 34 meczach, grając w butach ojca.

W akademii RSC Anderlecht założył się z trenerem drużyny U-19, że do grudnia strzeli 25 goli, jeśli ten będzie go wystawiał. Cel osiągnął już w listopadzie. Kilka tygodni przed 16. urodzinami trenował już z pierwszym zespołem, prowadzonym przez Ariëla Jacobsa. Trener chwalił jego nastawienie i chęć do nauki, a żeby chłopak mógł się spokojnie rozwijać, nie pozwalał mu rozmawiać z dziennikarzami. Z mediami Lukaku po raz pierwszy rozmawiał w lutym 2010 roku.

Kariera

Pierwszy zawodowy kontrakt z Anderlechtem podpisał w maju 2009 roku. Anderlecht i Standard Liège skończyły wtedy sezon z równą liczbą punktów, więc o tytule decydował dwumecz barażowy. Dzień przed rewanżem Lukaku dostał telefon, że ma się stawić w pierwszym zespole. Zawodnicy z akademii mogli brać tylko numery od 30 w górę, więc wybrał 36. 24 maja 2009 roku, 11 dni po 16. urodzinach, wszedł z ławki w tym rewanżu. Anderlecht przegrał, a mistrzem został Standard.

W kolejnym sezonie kończył szkołę średnią i jednocześnie grał w Lidze Europy. Anderlecht zdobył mistrzostwo Belgii, a Lukaku został królem strzelców ligi. Już jako nastolatek był nazywany „nowym Drogbą”.

W sierpniu 2011 roku przeszedł do Chelsea, której gwiazdą był jego idol Didier Drogba. Jacobs uprzedzał go, że w takim klubie może trafić na trybuny. Lukaku przerwał mu w pół zdania: „Ja na trybunach? Niemożliwe”. W pierwszym okresie w Chelsea nie strzelił jednak dla niej gola i większość tego czasu spędził na wypożyczeniach. W sezonie 2012/13 w West Bromwich Albion zdobył w Premier League więcej bramek niż którykolwiek piłkarz Chelsea.

Od września 2013 roku grał na wypożyczeniu w Evertonie, a w 2014 roku klub z Goodison Park go wykupił. Roberto Martínez tłumaczył później, że Everton zapłacił za niego rekordową wtedy dla siebie kwotę ze względu na jego wykończenie akcji. Pod koniec 2014 roku, gdy Lukaku nie wrócił jeszcze do formy po mundialu, Martínez odsunął go od składu na mecz z Newcastle United. Według trenera od tego momentu Lukaku zaczął myśleć o walce o miejsce w składzie, a nie tylko o wygrywaniu kolejnego meczu.

W marcu 2017 roku odrzucił nowy kontrakt, który uczyniłby go najlepiej opłacanym piłkarzem w historii Evertonu. Mówił, że chce wygrywać duże trofea i grać w Lidze Mistrzów, a klub nie sprowadził piłkarzy, z którymi mógłby o to walczyć.

Latem 2017 roku odrzucił propozycję powrotu do Chelsea i wybrał Manchester United. Przekonał go telefon od José Mourinho i poczucie, że na Old Trafford wszyscy go chcą. Odchodząc w 2019 roku, twierdził, że klub nie chronił go przed transferowymi plotkami, a gdy wyniki były złe, kozłami ofiarnymi stawali się on, Paul Pogba i Alexis Sánchez. Później przyznał, że w Manchesterze zabrakło mu wewnętrznej siły, by pociągnąć za sobą kolegów.

W sierpniu 2019 roku przeszedł do Interu Mediolan. Pierwszy finał, jaki obejrzał jako dziecko, to mecz o Puchar UEFA w 1998 roku, w którym Inter pokonał Lazio. Dorastając, chciał grać w Interze, bo podziwiał jego napastników: Ronaldo, Christiana Vieriego i Adriano. Antonio Conte chciał go mieć wcześniej w Juventusie i w Chelsea. W Mediolanie kazał mu schudnąć, a klubowy dietetyk ułożył mu nowy jadłospis. Okres przygotowawczy Lukaku nazwał cięższym niż wszystko, co przeszedł w Premier League. W pierwszych tygodniach we Włoszech mierzył się z rasizmem; dziennikarz telewizyjny, który powiedział na antenie, że jedynym sposobem na powalenie Lukaku jest rzucić mu dziesięć bananów, stracił pracę.

W pierwszym sezonie w Interze strzelał w każdym meczu Ligi Europy. W finale z Sevillą, 21 sierpnia 2020 roku, otworzył wynik z rzutu karnego, ale później niefortunnie skierował do własnej bramki strzał, który dał Hiszpanom trofeum. Dwa razy w tamtym sezonie oddał rzut karny kolegom, którym, jak uważał, bardziej potrzebny był gol; dzięki temu siedemnastoletni Sebastiano Esposito zdobył pierwszą bramkę w seniorskiej piłce.

W sezonie 2020/21 tworzył z Lautaro Martínezem duet nazywany „LuLa”. 2 maja 2021 roku Inter zapewnił sobie pierwsze od 11 lat mistrzostwo Włoch, a Lega Serie A wybrała Lukaku najlepszym piłkarzem sezonu.

12 sierpnia 2021 roku wrócił do Chelsea za rekordowe wtedy w historii klubu 115 mln euro. Stał się wtedy piłkarzem, za którego transfery zapłacono łącznie najwięcej w historii futbolu. Pod koniec grudnia 2021 roku Sky Italia wyemitowała wywiad, w którym narzekał na ustawienie zespołu i mówił, że chciałby kiedyś wrócić do Interu. Thomas Tuchel nie wystawił go w meczu z Liverpoolem, a Lukaku przeprosił kibiców i został ukarany grzywną. 12 lutego 2022 roku w Abu Zabi strzałem głową otworzył wynik finału klubowych mistrzostw świata z Palmeiras, a Chelsea wygrała 2:1 po dogrywce.

Sezon 2022/23 spędził na wypożyczeniu w Interze. W finale Pucharu Włoch z Fiorentiną, 24 maja 2023 roku, wszedł z ławki, a Inter wygrał 2:1. Kolejny sezon grał na wypożyczeniu w AS Romie.

29 sierpnia 2024 roku SSC Napoli kupiło go z Chelsea i Lukaku znów trafił do Conte. 23 maja 2025 roku strzelił drugiego gola w wygranym 2:0 meczu z Cagliari, który dał Napoli czwarte mistrzostwo Włoch w historii.

Latem 2025 roku doznał poważnej kontuzji i wrócił do gry dopiero pod koniec stycznia 2026 roku. W marcu pojechał do Belgii nadrabiać zaległości kondycyjne i nie wrócił na czas do Neapolu. Klub wydał w tej sprawie oświadczenie, a gdy w kwietniu Lukaku na krótko pojawił się w Neapolu i nie przyszedł się przywitać z trenerem, Conte publicznie mówił, że jest rozczarowany jego postawą.

W sierpniu 2026 roku przeszedł do Fenerbahçe SK. Przy przenosinach przypomniał, że jako dziecko mieszkał w Turcji i tam, razem z ojcem, poznał świat zawodowej piłki.

Sukcesy

• 2026 Najlepszy Belg grający za granicą (za 2025 rok)
• 2025 Mistrzostwo Włoch z Napoli
• 2023 Puchar Włoch z Interem Mediolan
• 2022 Piłkarz roku Serie A według AIC (za sezon 2020/21)
• 2022 Klubowe mistrzostwo świata z Chelsea
• 2021 Drużyna turnieju Euro 2020
• 2021 MVP Serie A sezonu 2020/21
• 2021 Mistrzostwo Włoch z Interem Mediolan
• 2020 Najlepszy piłkarz Ligi Europy sezonu 2019/20
• 2018 Brązowy But mistrzostw świata
• 2018 Brązowy medal mistrzostw świata z Belgią
• 2010 Król strzelców ligi belgijskiej
• 2010 Mistrzostwo Belgii z Anderlechtem

Styl gry

Ma budowę klasycznego środkowego napastnika do gry tyłem do bramki, ale najgroźniejszy bywa, gdy dostaje piłkę przed siebie, w kontrataku albo ruszając z głębi pola. Conte opisywał go jako napastnika groźnego w polu karnym, a zarazem bardzo szybkiego, gdy startuje ze środka pola; rzadko jeden zawodnik łączy obie te cechy.

Grania tyłem do bramki uczył się u Conte w Interze, gdzie przez niego przechodziła większość akcji. Sam mówił, że dzięki temu mógł lepiej kontrolować grę i częściej asystować. Roberto Martínez uważał z kolei, że Lukaku traci, gdy każe mu się robić zbyt wiele rzeczy, w których nie jest mocny, i że jego zadaniem jest przede wszystkim zdobywanie bramek.

Potrafi też pracować bez piłki, wyciągając za sobą obrońców i przepuszczając piłkę do lepiej ustawionych partnerów. Dużo biega, także w obronie, choć naturalnym zawodnikiem do pressingu nie jest. Krytykowano go za zbyt ciężkie czasem przyjęcie piłki i za ruch bez piłki w najważniejszych meczach. Vincent Kompany, który obserwował go od czasów akademii Anderlechtu, zwracał uwagę na jego ogromną chęć rozwoju i zdobywania goli.

Reprezentacja

W reprezentacji Belgii zadebiutował jako szesnastolatek, 3 marca 2010 roku w Brukseli, w towarzyskim meczu z Chorwacją (0:1). Selekcjoner Dick Advocaat wystawił go w podstawowym składzie z numerem 9. Pierwsze gole w kadrze strzelił 17 listopada 2010 roku, oba w wygranym 2:0 wyjazdowym meczu z Rosją.

Pierwsze lata w kadrze nie układały się po jego myśli. Sam zauważał, że gdy grał dobrze, gazety pisały o nim „belgijski napastnik”, a gdy słabiej, „belgijski napastnik kongijskiego pochodzenia”.

Na mundialu w 2014 roku w 1/8 finału z USA wszedł z ławki przed dogrywką i strzelił gola na wagę awansu, którego zadedykował ojcu. W 2018 roku uczył się od Thierry'ego Henry'ego, asystenta selekcjonera, wbiegania w wolne przestrzenie. W Rosji strzelił po dwa gole Panamie i Tunezji. W 1/8 finału z Japonią przepuścił piłkę do Nacera Chadliego, który strzelił zwycięskiego gola, a w ćwierćfinale z Brazylią poprowadził kontratak zakończony golem Kevina De Bruyne. Belgia zdobyła brązowy medal, a Lukaku Brązowy But.

Na Euro 2020, rozgrywanym w 2021 roku, strzelił cztery gole, w tym dwa Rosji. Setny mecz w kadrze rozegrał 5 września 2021 roku z Czechami i uczcił go golem. Mundial w Katarze zaczął z kontuzją uda; w ostatnim meczu grupowym z Chorwacją wszedł po przerwie, zmarnował kilka dogodnych sytuacji, a Belgia odpadła z turnieju. Po końcowym gwizdku ze złości uderzył pięścią w osłonę ławki rezerwowych.

W eliminacjach Euro 2024 strzelił 14 goli i pobił rekord jednej kampanii kwalifikacyjnej mistrzostw Europy, należący wcześniej do Davida Healy'ego i Roberta Lewandowskiego.

W kwietniu 2026 roku ustalił z selekcjonerem Rudim Garcią, że na mundialu będzie przede wszystkim wchodził z ławki. Jako rezerwowy strzelił gole Nowej Zelandii, Senegalowi i USA. Został pierwszym piłkarzem w historii mistrzostw świata, który jako zmiennik trafiał w trzech meczach jednego turnieju i w czterech meczach mundiali w ogóle. Belgia odpadła w ćwierćfinale z Hiszpanią.