
Bramkarz, który odszedł ze Śląska Wrocław jako czwarty w hierarchii, a w Niemczech wywalczył z Unionem Berlin awans do Bundesligi.
Urodził się 26 października 1987 roku w Olsztynie, razem z bratem bliźniakiem Łukaszem, późniejszym napastnikiem. Ojciec był spikerem, a potem kierowcą autobusu Stomilu Olsztyn. Na pierwszy mecz Stomilu Rafał trafił jako niemowlę, w wózku, który pchał trener Bogusław Kaczmarek. Matka grała w siatkówkę.
Obaj bracia zaczynali jako skrzydłowi. Do bramki trafił przypadkiem, gdy miał około 11 lat: przed turniejem bramkarz drużyny złamał rękę, trener zapytał, kto go zastąpi, a Rafał się zgłosił i dostał statuetkę dla najlepszego bramkarza. Do 15. roku życia trenował na piachu, a ściany w pokoju oklejał plakatami Francesco Toldo, Gianluki Pagliuki i Petera Schmeichela.
Z Naki Olsztyn bracia wylecieli, gdy trener dowiedział się, że Rafał przyszedł na testy z ręką w gipsie i to zataił. Potem grali w Tempie 25 Olsztyn. W Stomilu nigdy nie zagrali, a na treningi do Ostródy i Nowego Miasta Lubawskiego wozili ich ojciec i starszy brat, który czekał w samochodzie z materiałami do nauki. Gikiewicz mówił później, że do 21. roku życia nie miał trenera bramkarzy i trenował jak zawodnik z pola.
Po powołaniu do młodzieżowej kadry poszedł do IV-ligowego DKS Dobre Miasto, gdzie uczył się seniorskiej piłki. Przez Sokół Ostróda i Drwęcę Nowe Miasto Lubawskie trafił do Wigier Suwałki. Był na testach w Legii Warszawa, ale usłyszał, że byłby tam trzecim bramkarzem. Razem z menedżerem Markiem Citką wybrał Jagiellonię Białystok, gdzie mógł grać. W Ekstraklasie zadebiutował w 2008 roku.
W sezonie 2009/10 rywalizował o miejsce w bramce z Grzegorzem Sandomierskim i w lidze częściej siedział na ławce. Jego rozgrywkami był Puchar Polski: w półfinale obronił rzut karny Huberta Wołąkiewicza, a 22 maja 2010 roku w Bydgoszczy stał w bramce w wygranym 1:0 finale z Pogonią Szczecin. Był to pierwszy Puchar Polski w historii Jagiellonii.
Latem 2010 roku, w pierwszym meczu eliminacji Ligi Europy z Arisem Saloniki, kamera pokazała go, jak śmieje się na ławce w chwili, gdy Jagiellonia traci gola. Po tym meczu Michał Probierz przesunął go do Młodej Ekstraklasy i ukarał finansowo. Pod koniec sierpnia Gikiewicz poszedł na wypożyczenie do II-ligowego OKS 1945 Olsztyn. W rodzinnym mieście zarabiał trzy tysiące złotych i sam prał sprzęt; mówił, że nauczyło go to doceniać to, co miał. W grudniu Jagiellonia skorzystała z klauzuli i ściągnęła go z powrotem.
W styczniu 2011 roku przeszedł do Śląska Wrocław, w którym grał już Łukasz. Klub sprowadził go jako zmiennika i przyszłego następcę Mariána Kelemena. W mistrzowskim sezonie 2011/12 zagrał tylko w sześciu meczach, a trener Orest Lenczyk żartował, że szuka drugiego bramkarza, bo trzeciego już ma. Po fecie mistrzowskiej w maju 2012 roku Komisja Ligi zawiesiła go na pięć meczów za wulgarne przyśpiewki o Legii.
We Wrocławiu przylgnęła do niego łatka konfidenta, bo w sporze z Patrikiem Mrazem, który miał przyjść pijany na trening, stanął po stronie brata. Później powtarzał, że postąpiłby tak samo. Jesienią 2013 roku w przerwie meczu z Zawiszą Bydgoszcz skrytykował kolegów, a kłótnia z Przemysławem Kaźmierczakiem skończyła się wymianą ciosów. Stracił miejsce w składzie, w styczniu 2014 roku sztab odesłał go do rezerw, a w kwietniu rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron. Odchodził jako czwarty bramkarz Śląska, po rundzie w trzecioligowych rezerwach.
17 kwietnia 2014 roku podpisał kontrakt z Eintrachtem Brunszwik, wtedy ostatnim w tabeli Bundesligi. Miał zastąpić Daniela Davariego. Eintracht spadł z ligi, a przed pierwszym meczem 2. Bundesligi z Fortuną Düsseldorf trener Torsten Lieberknecht postawił na Gikiewicza zamiast Marjana Petkovicia. Polak szybko nauczył się niemieckiego i już po pierwszej rundzie udzielił wywiadu w tym języku. Po meczu Pucharu Niemiec z VfB Stuttgart, w którym obronił rzut karny Alexandru Maxima, a Eintracht i tak odpadł po dogrywce, dorobił się przydomka „ściana”. W Brunszwiku produkowano nawet buty z jego wizerunkiem.
Latem 2016 roku odrzucił czteroletni kontrakt w Brunszwiku i przeszedł do beniaminka Bundesligi, SC Freiburg. Dołączył osiem dni przed startem ligi i przegrał rywalizację z Alexandrem Schwolowem. W Pucharze Niemiec z SV Sandhausen obronił dwa rzuty karne w serii, ale Freiburg odpadł. W Bundeslidze zadebiutował w styczniu 2018 roku w wygranym meczu z RB Lipsk, gdy z boiska zszedł kontuzjowany Schwolow. W dwa sezony zagrał w lidze tylko dwa razy.
Z ławki Freiburga trafił do drugoligowego 1. FC Union Berlin, choć zarabiał tam o połowę mniej. Polecił go trenerowi bramkarzy Michaelowi Gspurningowi Marc Torrejón, kolega z Freiburga. W Berlinie dostał numer 1 i zagrał we wszystkich meczach o stawkę. W 5. kolejce dośrodkował do Floriana Hübnera, który w doliczonym czasie wyrównał głową z MSV Duisburg. 7 października 2018 roku z 1. FC Heidenheim Urs Fischer wysłał go w pole karne przy rzucie wolnym, a Gikiewicz w doliczonym czasie strzelił głową gola na 1:1.
27 maja 2019 roku, po remisach 2:2 i 0:0 z VfB Stuttgart w barażu, Union po raz pierwszy w historii awansował do Bundesligi. Następnego dnia Jerzy Brzęczek powołał Gikiewicza do reprezentacji Polski w miejsce kontuzjowanego Wojciecha Szczęsnego, na mecze eliminacji Euro 2020 z Macedonią Północną i Izraelem. W kadrze nie zadebiutował.
W listopadzie 2019 roku bronił w pierwszych derbach Berlina z Herthą rozegranych w Bundeslidze. Po zwycięskim golu na murawę wbiegli zamaskowani kibice Unionu, a Gikiewicz podszedł do nich i próbował ich uspokoić. Wiosną 2020 roku nie przyjął oferty nowego kontraktu. Do końca sezonu pozostał pierwszym bramkarzem, a potem odszedł z Berlina. Został wybrany „Unionerem roku” 2019 i ma wytatuowany symbol Unionu.
W czerwcu 2020 roku za darmo przeszedł do FC Augsburg, który przedstawił go jako silny charakter i lidera. W pierwszym sezonie zagrał we wszystkich meczach ligowych i przedłużył kontrakt przed czasem. 22 maja 2021 roku, w ostatniej kolejce na boisku Bayernu, trzy razy zatrzymał Roberta Lewandowskiego. W 90. minucie odbił przed siebie strzał Leroya Sané, a Lewandowski dobił piłkę i strzelił 41. gola w sezonie, bijąc rekord Gerda Müllera. Po meczu Gikiewicz się popłakał, a w Polsce spadła na niego fala hejtu.
17 września 2022 roku Augsburg wygrał z Bayernem 1:0, a Gikiewicz w doliczonym czasie obronił strzał Manuela Neuera, który przyszedł w pole karne. Podczas mundialu w Katarze był ekspertem w studiu ZDF. W sezonie 2022/23 wypadł z gry z powodu urazu barku i nie rozegrał tylu meczów, ile wymagało automatyczne przedłużenie umowy. W maju 2023 roku Augsburg ogłosił, że nie przedłuży z nim kontraktu. W ostatnim sezonie w Augsburgu pomagał też prowadzić zespół U-23.
W lipcu 2023 roku podpisał kontrakt z MKE Ankaragücü. W dniu podpisania przeszedł operację usunięcia kamienia nerkowego. Zagrał w pierwszych czterech meczach, potem po urazie stracił miejsce na rzecz Bahadıra Güngördü, a gdy klub dokupił kolejnego zagranicznego piłkarza, zabrakło dla niego miejsca w limicie obcokrajowców. 1 lutego 2024 roku rozwiązał umowę.
13 lutego 2024 roku wrócił do Ekstraklasy jako bramkarz Widzewa Łódź, który po kontuzji Ivana Krajčírika szukał bramkarza. Został tam na kolejne sezony. Sezon 2025/26 zaczął w bramce, ale po porażce 2:3 z Jagiellonią w lipcu 2025 roku stracił miejsce na rzecz Macieja Kikolskiego, a po przyjściu Veljko Ilicia był trzeci. 22 października 2025 roku Zagłębie Lubin, którego bramkarz Dominik Hładun uszkodził bark, sprowadziło go w ramach transferu medycznego, z umową do końca sezonu. Zależało mu na zmianie klubu w kraju, bo w Polsce chciał zakończyć karierę. W nowych barwach zagrał po raz pierwszy 29 października 2025 roku w Pucharze Polski, na wyjeździe z Widzewem.
Nie trzymał się linii bramkowej. Wychodził do napastnika, żeby zmusić go do gorszej decyzji albo odebrać mu opcje, i wiele piłek bronił, rzucając się do przodu, gdy rywal miał jeszcze głowę spuszczoną nad piłką. W sytuacjach sam na sam stosował niemiecki blok: nie rzucał się w róg, tylko czekał i rozkładał się szeroko, bo bramkarze najczęściej rzucają się w bok, a piłka idzie środkiem. W Niemczech nazywano go „Katze”; sam mówił o sobie, że jest skoczny i gibki.
Grę nogami musiał budować w Niemczech. W Brunszwiku przekonał się, że nie umie jej tak dobrze, jak sądził, a we Freiburgu Christian Streich wymagał więcej: bramkarze dwa razy w tygodniu trenowali grę nogami, każdy wykop miał trafić w punkt, a Gikiewicz uczył się rozglądać przed przyjęciem piłki. Rzuty karne uważał za swoją mocną stronę i obronił kilka ważnych, od półfinału Pucharu Polski 2009/10 po serię z Sandhausen.
Za swoją największą siłę uważał głowę, nie talent. Mówił, że w meczu broni lepiej niż na treningu i że gwizdy oraz atmosfera stadionu dodają mu energii. Po 0:5 z RB Lipsk w pierwszym meczu Unionu w Bundeslidze poprosił trenera bramkarzy, by na treningach strzelał mocniej, jak Timo Werner. W szatni był głośnym liderem: walczył o premie, nie pił na klubowych imprezach i po porażkach potrafił publicznie krytykować kolegów.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026PKO BP Ekstraklasa | Zagłębie Lubin | PKO BP Ekstraklasa | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2025/2026Puchar Polski | Zagłębie Lubin | Puchar Polski | 1 | 120 | 0 | 0 |
| 2024/2025PKO BP Ekstraklasa | Widzew Łódź | PKO BP Ekstraklasa | 34 | 3071 | 0 | 0 |
| 2024/2025Puchar Polski | Widzew Łódź | Puchar Polski | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2023/2024PKO BP Ekstraklasa | Widzew Łódź | PKO BP Ekstraklasa | 14 | 1260 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Polski | Widzew Łódź | Puchar Polski | 1 | 120 | 0 | 0 |
| 2023/2024Süper Lig | Ankaragücü | Süper Lig | 5 | 450 | 0 | 0 |
| 2022/2023Bundesliga | FC Augsburg | Bundesliga | 23 | 2070 | 0 | 0 |
| 2022/2023Puchar Niemiec | FC Augsburg | Puchar Niemiec | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2021/2022Bundesliga | FC Augsburg | Bundesliga | 34 | 3060 | 0 | 0 |
| 2021/2022Puchar Niemiec | FC Augsburg | Puchar Niemiec | 2 | 210 | 0 | 0 |
| 2020/2021Bundesliga | FC Augsburg | Bundesliga | 34 | 3060 | 0 | 0 |
| 2020/2021Puchar Niemiec | FC Augsburg | Puchar Niemiec | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2019/2020Bundesliga | Union Berlin | Bundesliga | 33 | 2977 | 0 | 0 |
| 2019/2020Puchar Niemiec | Union Berlin | Puchar Niemiec | 4 | 360 | 0 | 0 |
| 2018/2019Bundesliga | Union Berlin | Bundesliga | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2018/20192. Bundesliga | Union Berlin | 2. Bundesliga | 34 | 3060 | 1 | 1 |
| 2018/2019Puchar Niemiec | Union Berlin | Puchar Niemiec | 2 | 210 | 0 | 0 |
| 2017/2018Bundesliga | SC Freiburg | Bundesliga | 2 | 153 | 0 | 0 |
| 2017/2018Puchar Niemiec | SC Freiburg | Puchar Niemiec | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2016/2017Bundesliga | SC Freiburg | Bundesliga | 0 | – | 0 | 0 |
| 2016/2017Puchar Niemiec | SC Freiburg | Puchar Niemiec | 1 | 120 | 0 | 0 |
| 2015/20162. Bundesliga | Eintracht Brunszwik | 2. Bundesliga | 33 | 2970 | 0 | 0 |
| 2015/2016Puchar Niemiec | Eintracht Brunszwik | Puchar Niemiec | 3 | 300 | 0 | 0 |
| 2014/20152. Bundesliga | Eintracht Brunszwik | 2. Bundesliga | 33 | 2970 | 0 | 0 |
| 2014/2015Puchar Niemiec | Eintracht Brunszwik | Puchar Niemiec | 3 | 270 | 0 | 0 |
| 2013/2014 | Śląsk Wrocław | – | – | – | – | |
| 2012/2013 | Śląsk Wrocław | – | – | – | – | |
| 2011/2012 | Śląsk Wrocław | – | – | – | – | |
| 2010/2011 | Śląsk Wrocław | – | – | – | – | |
| 2009/2010 | Jagiellonia Białystok | – | – | – | – | |
| 2008/2009 | Jagiellonia Białystok | – | – | – | – |
Rafal Gikiewicz ma 39 lat. Urodził się 26 października 1987 roku (Olsztyn).
Rafal Gikiewicz jest zawodnikiem klubu Zagłębie Lubin (PKO BP Ekstraklasa).
Rafal Gikiewicz jest bramkarzem.
Rafał Gikiewicz był pierwszym bramkarzem 1. FC Union Berlin, który 27 maja 2019 roku po remisach 2:2 i 0:0 z VfB Stuttgart w barażu po raz pierwszy w historii awansował do Bundesligi.
Rafał Gikiewicz wygrał Puchar Polski z Jagiellonią Białystok 22 maja 2010 roku w Bydgoszczy, broniąc w wygranym 1:0 finale z Pogonią Szczecin. Był to pierwszy Puchar Polski w historii Jagiellonii.
Rafał Gikiewicz zdobył Puchar Polski z Jagiellonią Białystok (2010) oraz mistrzostwo Polski i Superpuchar Polski ze Śląskiem Wrocław (2012). W 2019 roku awansował z Unionem Berlin do Bundesligi.
Rafał Gikiewicz nie trzymał się linii bramkowej: wychodził do napastnika i wiele piłek bronił, rzucając się do przodu. W sytuacjach sam na sam stosował niemiecki blok. Rzuty karne uważał za swoją mocną stronę.





