Poprzednia runda nie była łatwa dla kibiców z Gliwic. Ich zespół, wcześniej regularnie walczący o najwyższe lokaty, uwikłał się w walkę o utrzymanie. W październiku z klubem pożegnał się Waldemar Fornalik, którego miejsce zajął Aleksandar Vuković. Zastąpienie żywej legendy nigdy nie jest proste, choć na razie możemy uważać zatrudnienie Serba za dobry ruch. Gra Piasta zmieniła się bowiem na lepsze. Oto kilka wniosków po meczu Piast – Jagiellonia.
Po długiej przerwie spowodowanej zarówno mundialem, jak i coroczną przerwą zimową wróciła ekstraklasa. Nowa runda to dla wielu klubów nowe otwarcie i szansa na przystąpienie do rozgrywek zarówno z nowymi pomysłami taktycznymi, jak i nowymi nabytkami kadrowymi. W przypadku klubu z Gliwic w większym stopniu mówimy tu o tym pierwszym, bowiem Piast zimą nie dokonał żadnych transferów do klubu.
Poza tym drużynę opuściło kilku zawodników, z Torilem i Sappinenem na czele. W związku z nie najlepszą sytuacją finansową klubu większy ciężar podczas zimowego zgrupowania spadł więc na trenera Vukovicia. Serbski szkoleniowiec już wcześniej zdążył poprowadzić Piasta w trzech spotkaniach ligowych, w których byli mistrzowie Polski zdobyli cztery punkty. Dopiero teraz jednak Piast miał wystarczająco dużo czasu, aby przystosować się do nowego stylu gry proponowanego przez byłego trenera Legii. Oto jego efekty na przykładzie spotkania z Jagiellonią.
Vukoball, czyli jak gra Piast pod Vukoviciem
Do meczu z „Jagą” Piast przystępował jako drużyna o niemal równym potencjale. Kadrowo za minimalnie lepszą na papierze można było uznać drużynę z Białegostoku – głównie za sprawą hiszpańskiego duetu Gual – Imaz. Futbol jednak ma to do siebie, że nie da się jego wyników przewidzieć i bywa on nieprzewidywalny. Za dużą niespodziankę można było uznać to, jak od samego początku meczu Piast rzucił się do ataku. Gliwiczanie od samego początku przejęli inicjatywę i starannie budowali kolejne ataki. W tym miejscu bardzo widoczny był plan trenera Vukovicia polegający na maksymalnym wykorzystaniu obu skrzydeł.
W niemal każdej akcji ofensywnej piłkarzy z Gliwic mieliśmy do czynienia z pewnego rodzaju schematem. Piłka ze środka pola była wyprowadzana na skrzydło, gdzie czekał ktoś z dwójki Kądzior – Tomasiewicz. Dodatkowo bardzo aktywni byli również boczni obrońcy – Katranis i Pyrka, którzy starali się obiegać swoich partnerów, tworząc im większy wachlarz możliwych zagrań.
Gdy piłka znalazła się już na skrzydle, najczęstszym rozwiązaniem było dośrodkowanie w pole karne, gdzie zwykle czekał na nią Kamil Wilczek. W trakcie całego meczu manewr ten został powtórzony kilkukrotnie, co doprowadziło do kilku groźnych sytuacji pod bramką Alomerovicia. Po bardzo podobnej sytuacji, tym razem w wykonaniu duetu Katranis – Chrapek, bramkę wyrównującą zdobył wcześniej wspomniany Wilczek.
