
9. miejsce · 8 pkt · trener Olivier Pantaloni
Czterokrotny mistrz Francji z lat 50., którego historię tworzą także trzy triumfy w Pucharze Francji.
Od września 2013 roku zespół gra na Allianz Riviera, dokąd przeniósł się ze Stade du Ray. Stade du Ray służył klubowi od 1927 roku, a pożegnalny mecz z Montpellier 1 września 2013 roku zakończył się remisem 2:2.
Czerwono-czarne barwy przyjęto w 1919 roku po połączeniu z Gallia Football Athletic Club. Wcześniej Gymnaste Club de Nice używał niebieskiego i czarnego.
Początkiem klubowej tradycji był utworzony w lipcu 1904 roku Gymnaste Club de Nice, zajmujący się początkowo gimnastyką i lekkoatletyką. Sekcja piłkarska powstała w 1908 roku, a nazwę Olympique Gymnaste Club de Nice przyjęto w grudniu 1924 roku.
W 1952 roku drużyna zdobyła dublet, łącząc obronę mistrzostwa Francji z wygraną 5:3 nad Girondins Bordeaux w finale krajowego pucharu. W lutym 1960 roku Vic Nurenberg strzelił hat-tricka Realowi Madryt w ćwierćfinale Pucharu Europy. Nice wygrało u siebie 3:2, choć przegrywało do przerwy 0:2, ale odpadło z rozgrywek.
W 1991 roku problemy finansowe i bankructwo doprowadziły do degradacji oraz rozpoczęcia gry w drugiej lidze pod nazwą OGC Nice-Côte d’Azur. Powrót do elity nastąpił w 1994 roku, a w 1997 zespół spadł ponownie, jednocześnie zdobywając Puchar Francji. W finale z Guingamp po remisie 1:1 zwyciężył 4:3 w serii rzutów karnych.
Spotkania z AS Monaco mają charakter lokalnych derbów, na które kibice Nice jeżdżą wzdłuż wybrzeża na Stade Louis II.
— oznacza brak danych. Statystyki obejmują dostępne składy meczowe.
Trener · Olivier Pantaloni
1,33
punktu na mecz
33%
wygranych · 33% remisów, 33% porażek
1
czyste konta
0–15
16–30
31–45
46–60
61–75
76–90
| M | W | R | P | Bramki | Pkt/m | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| U siebie | 4 | 2 | 2 | 0 | 5:3 | 2,00 |
| Na wyjeździe | 2 | 0 | 0 | 2 | 0:4 | 0,00 |





