Morgan Sanson

Pochodzenie

Urodził się 18 sierpnia 1994 roku w Saint-Doulchard w departamencie Cher. Ojciec Stéphane i wuj Franck grali w drugiej lidze w barwach Bourges. Pierwszą licencję wyrobił w Gazélec Bourges. W 2009 roku trafił do akademii Le Mans FC.

Kariera

W seniorskiej piłce zadebiutował w 2012 roku w Ligue 2, w Le Mans. W czerwcu 2013 roku jako 18-latek przeszedł do Montpellier HSC. W 2017 roku wspominał, że przyszedł jako „mały piłkarz z Ligue 2” po trudnym dla Le Mans sezonie ze spadkiem, a trener Jean Fernandez wprowadził go do Ligue 1, gdy był w klubie dopiero od kilku tygodni.

W Montpellier dwa razy przerwały mu grę kontuzje. W kwietniu 2015 roku zerwał więzadło krzyżowe i wrócił na boisko dopiero w listopadzie, a na początku 2016 roku miał kolejny uraz, tym razem kostki. W styczniu 2017 roku Olympique Marsylia ogłosiło jego transfer. Przed przyjściem przygotował się, że przez dwa, trzy miesiące nie będzie grał, ale szybko stał się ważnym ogniwem drużyny Rudiego Garcii. Mówił, że w OM zagrał jako defensywny pomocnik w parze, jako ofensywny środkowy pomocnik i jako „dziesiątka”. Po latach grania raz na prawej, raz na lewej stronie wolał występować w środku pola, bo tam częściej dotyka piłki i czuje się ważny dla zespołu.

W sezonie 2017/2018 Marsylia doszła do finału Ligi Europy. Sanson zagrał w nim od początku: 16 maja 2018 roku w Lyonie OM przegrało z Atlético Madryt 0:3. W lipcu 2019 roku, na obozie przygotowawczym, chwalił metodę nowego trenera André Villasa-Boasa, opartą na posiadaniu piłki, szybkim przejściu po jej stracie i grze w głąb. To go przekonało, żeby zostać w klubie.

W styczniu 2021 roku przeszedł do Aston Villi. Jak mówił, w drugim sezonie Villa walczyła o utrzymanie, zanim zespół przejął Unai Emery. Od stycznia 2023 roku grał na wypożyczeniu bez opcji wykupu w Racingu Strasbourg, gdzie miał ważną rolę w utrzymaniu drużyny w Ligue 1.

Latem 2023 roku trafił do OGC Nice, najpierw na wypożyczenie z opcją wykupu. Dyrektor sportowy Florent Ghisolfi mówił o nim: „dojrzały zawodnik, który doskonale zna Ligue 1”, a klub liczył na jego fizyczną aktywność, jakość techniczną i inteligencję gry. W maju 2024 roku, dwa mecze przed końcem sezonu, wypożyczenie zamieniło się w transfer definitywny.

W sezonie 2024/2025 doznał poważnej kontuzji stopy na początku rozgrywek i długo pracował nad powrotem. 25 kwietnia 2025 roku, w pierwszym meczu w tym sezonie od pierwszej minuty, zdobył dwie bramki w wygranym 3:1 meczu z Paris Saint-Germain na Parc des Princes. Tydzień później strzelił jedynego gola w meczu z Reims. Nice skończyło sezon na czwartym miejscu. Sam Sanson mówił, że to kontuzje ukształtowały jego karierę: już w wieku 20 lat zerwał więzadło krzyżowe i słyszał, że będzie trudno wrócić.

W sezonie 2025/2026 trener Franck Haise rzadko go wystawiał. Po powrocie Claude'a Puela na ławkę w zimie Sanson stał się jednym z podstawowych graczy, a Puel dał mu opaskę kapitana pod nieobecność Dantego. Sanson mówił, że zaufanie trenera pomogło mu w trudnym momencie. Odegrał ważną rolę w walce Nicei o utrzymanie w Ligue 1.

Styl gry

Klub z Nicei opisywał go jako „hiperaktywnego” pomocnika, który gra „box to box”. Ghisolfi podkreślał jego fizyczną aktywność, technikę i inteligencję gry. Sanson mówił o sobie, że potrzebuje dotykać piłki, żeby grać dobrze. W Marsylii zaznaczał, że nie ma ulubionej pozycji, pod warunkiem że gra w środku pola: raz jako „szóstka”, raz „ósemka”, a czasem „dziesiątka”.

W Nicei, jak sam opisywał, pełnił częściej rolę stabilizatora i grał niżej niż w Le Mans czy Montpellier, gdzie występował jako „ósemka” lub „dziesiątka”. Mówił też, że jedyną rzeczą, której nigdy nie trenował, była gra głową, więc po trzydziestce zaczął nad nią pracować.

Reprezentacja

Rozegrał 11 meczów w reprezentacji Francji U-21.