Ligowy Bigos #5: Czy trzy nowe miotły wymiotą Pogoń poza górną ósemkę?

Miotła druga – Gdynia

Tak to już w ekstraklasie jest, że gdy karuzela trenerska ruszy, to porywa ze sobą kolejnych szkoleniowców niczym tornado. Być może prezesi naszych klubów umawiają się między sobą, że – dajmy na to – na początku kwietnia solidarnie wyrzucą na bruk swoich trenerów? Trochę sobie żartujemy, ale fakt jest taki, że na przestrzeni kilku ostatnich dni zatrudnienie straciło trzech fachowców: Adam Nawałka, Ricardo Sa Pinto oraz Zbigniew Smółka. O ile w przypadku dwóch pierwszych niemałe znaczenie przy podjęciu decyzji o zakończeniu współpracy miały kwestie charakterologiczne, to w kontekście tego ostatniego wydaje się, że zadecydowały wyniki sportowe.

Taka narracja najczęściej przewija się w każdym razie w mediach. Arka za Smółki była drużyną, która potrafiła grać widowiskowo, zapewniać kibicom rozrywkę. Niestety nikt nie przyznaje punktów za walory artystyczne, jak mawia klasyk (uśmiechamy się szeroko w stronę Radosława Janukiewicza). W ostatnich tygodniach sytuacja gdynian z nie najlepszej przerodziła się w fatalną i wszystkie znaki na niebie i boisku wskazywały na to, że zawsze elegancki Smółka pożegna się z drużyną z Trójmiasta.

Opinia publiczna o zwolnieniu wrocławianina dowiedziała się w dość nietypowym czasie, bo na godzinę przed rozpoczęciem derbowego spotkania z Lechią Gdańsk. Formalnie więc Smółka nie był już szkoleniowcem Arki w trakcie rzeczonej potyczki, w której gdynianie zaprezentowali się naprawdę dobrze na tle lidera i bezbramkowo zremisowali.

W pewnym sensie (choć przyznajemy – bardzo pokracznym) można więc uznać, że we wspomnianych derbach uaktywniła się już nowa miotła. Zaiste, niezwykłe to zjawisko, że w piłkarzy wszelkiej narodowości czy grupy wiekowej wstępują niewytłumaczalne moce, gdy tylko dowiadują się o zmianie, która zachodzi na gorącym stołku trenerskim.

Tymczasowym opiekunem arkowców został Grzegorz Witt, dotychczasowy asystent Smółki. Niewykluczone, że to właśnie on poprowadzi „Żółto-niebieskich” w niedzielnej potyczce z Pogonią, choć ptaszki ćwierkają o rychłym przybyciu Jana Urbana do Gdyni. Tak czy inaczej będzie wówczas można mówić o nowej miotle w pełnym tego słowa znaczeniu. Rola testera nowej koncepcji ponownie przypadnie w udziale „Portowcom”, którzy po doświadczeniach z Poznania raczej kręcą na to nosem. Jeżeli podopieczni Kosty Runjaica ponownie ulegną drużynie, z którą kilka tygodni wcześniej najprawdopodobniej wygraliby bez najmniejszych trudności, będą mogli mówić o wyjątkowym pechu.

Miotła trzecia – Warszawa

W ostatniej kolejce rundy zasadniczej – być może kluczowej – Pogoń wybierze się do stolicy, aby tam zmierzyć się z Legią, w której doszło do kolejnej w tym sezonie zmiany trenera. Niepewną jak Simone Zaza podczas wykonywania rzutu karnego w meczu z Niemcami posadę powierzono Aleksandarowi Vukoviciowi, dla którego rola strażaka w CWKS-ie powoli zamienia się w chleb powszedni.

Schyłkowy okres Sa Pinto był obrazem całkowitej degrengolady mistrzów Polski. Warszawianie nie mieli stylu, pomysłu ani energii. Apogeum ich indolencji była przegrana 0:4 potyczka z krakowską Wisłą. Można gdybać, że z Legią w takim stanie Pogoń dałaby radę powalczyć jak równy z równym, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że jesienią „Portowcy” wygrali z „Wojskowymi” 2:1.

Znów jednak kalendarz okazał się dla szczecinian nieprzychylny. Z warszawianami zmierzą się oni bowiem dwa tygodnie po zwolnieniu apodyktycznego Portugalczyka. Przez 14 dni piłkarze w białych strojach prawdopodobnie odbudują się mentalnie i zaczną prezentować się dużo lepiej. Scenariusz wręcz identyczny do tego, co wydarzyło się z Lechem.

Jeśli Pogoń myśli o grze w górnej ósemce (a to oczywiste, że myśli), musi znaleźć sposób na pozostałe dwie nowe miotły. Pierwsza, ta poznańska, już uderzyła szczecinian i nieco zdestabilizowała ich lokatę w tabeli. Jeżeli „Portowcy” pozwolą na to samo tej gdyńskiej i warszawskiej, zostaną zmieceni z TOP8 i przyjdzie im drugi rok z rzędu walczyć w dolnej połówce. Wydaje nam się jednak, że „Duma Pomorza” ma wystarczająco dużo jakości, aby obronić się przed co najmniej jednym z rywali. Zwłaszcza że odkąd Arka wróciła do elity, za każdym razem musiała uznać wyższość szczecinian.