Legia wygrała ligowy klasyk, ale czy zagrała dobry mecz? Czy czegoś brakuje warszawiakom po przerwie?

Jednak tutaj pojawia się aspekt „obosieczności” O ile przy rzucie wolnym z 56. minuty legionistom udało się zrobić minimalną pułapkę ofsajdową, to rozegranie przez graczy Lecha piłki na krótki słupek podczas rzutu rożnego prawie zakończyło się samobójem Andre Martinsa i wyrównaniem. Drużyna Vukovicia nie straciła bramki w ten sposób, ale widać, że można ją ograć dzięki prowokowaniu takich sytuacji i liczeniu na odrobinę szczęścia.

Czy skrzydłowi Lecha faktycznie zostali zneutralizowani?

Czytając różne komentarze pomeczowe „na gorąco”, można zauważyć, że dominuje opinia o skutecznym wyłączeniu z gry skrzydłowych Lecha Poznań. I to jest fakt – przez większość meczu Jóźwiak i Puchacz mieli niewiele do powiedzenia. Ale jednak trzeba zwrócić uwagę na jeden fakt. Otóż z czterech najważniejszych sytuacji Lecha z gry dwie nastąpiły po atakach ze skrzydła! Ba, gdyby Puchacz był odrobinę skuteczniejszy, to Legia mogłaby skończyć ten mecz na tarczy.

Warto zwrócić uwagę na sytuację z 11. minuty. To był prosty wyrzut z autu. Piłka trafiła do Tiby, który zagęścił boczny sektor. Szybko oddał piłkę do Jóźwiaka, który jednym krótkim podaniem do obiegającego Portugalczyka wyłączył z akcji Jędrzejczyka. Kryjący Tibę Antolić nie mógł zapobiec kontynuacji akcji, co skończyło się bardzo groźną okazją Puchacza. Gdyby na miejscu Polaka był ktoś bardziej okrzesany (np. przysłowiowy gracz Celticu), Legia musiałaby od początku gonić wynik.

Teraz przejdźmy do 94. minuty. Niepozorna akcja, piłkę dostał absolutnie niedoceniany za swoją grę Jóźwiak. Wbiegł on pomiędzy trzech zawodników Legii, pobawił się z Jędrzejczykiem (znowu!), a następnie odegrał piłkę do obiegającego Marchwińskiego. To była prawie kalka rozegrania piłki z początku meczu. Tym razem zawodnik Legii zdołał przerwać rajd młodego Polaka, ale piłka trafiła do ponownie dobrze ustawionego Tiby. Potem był strzał, zamieszanie w polu karnym Legii i futbolówka znowu trafiła do Puchacza. Jak się skończyła ta sytuacja, każdy wie. Naprawdę zastanawia, co by było, gdyby na miejscu Puchacza był tego dnia ktoś bardziej okrzesany, mający lepszą technikę strzału i bardziej widzący kolegów. Na plus dla wychowanka Lecha należy zaliczyć na pewno liczne rajdy, które utrudniały życie defensorom Legii.

Legia Warszawa lepsza w hicie. Lech Poznań przegrywa u siebie 0:1

Słowem podsumowania

Podsumowując, Legia nieźle zorganizowała się taktycznie, ale jest absolutnie do pokonania. Klucz to typowa gra z kontrataku. Legioniści mają problemy z drużynami rozgrywającymi szybkie akcje oraz podaniami przez całą formację. Dołączając do tego ewentualną możliwość wykorzystania stałych fragmentów gry, można stwierdzić, że drużyna dobrze zorganizowana w defensywie i z szybkimi graczami ofensywnymi jest w stanie wykorzystać jej słabości. Dowodem tego może być zremisowany 2:2 mecz z Rakowem, jeszcze przed pandemią. Gracze Marka Papszuna chyba pokazali wtedy najlepszą drogę do wyeliminowania atutów Legii.

Oczywiście nie można powiedzieć, że Legia gra słabo, bo byłby to absurdalny zarzut w stosunku do lidera ekstraklasy. Jednak biorąc pod uwagę, że trzy lata z rzędu żadna polska drużyna nie dostała się fazy grupowej europejskich pucharów, to naprawdę trzeba brać pod uwagę małe szczegóły. Bo można przeciwnika „nakryć” przez cały mecz, ale jedno urwanie się obrońcy lub pojedyncze dogranie powodujące sytuację jeden na jeden na wyższym poziomie mogą zadecydować o wyniku spotkania. Albo o odpadnięciu z rozgrywek międzynarodowych.