La Liga: ANTYjedenastka rundy

Asier Del Horno (Levante Walencja) – przykład piłkarza, który przedwcześnie zaczął staczać się po równi pochyłej. Bask ma ledwie 30 lat, a od dobrych pięciu zmienia kluby na coraz słabsze i, co gorsza, odgrywa w nich coraz bardziej marginalną rolę. Apogeum jego kariery był rok 2005, kiedy to po kilku świetnych sezonach w Athleticu Bilbao przeszedł do Chelsea. Londynu jednak nie podbił, później próbował zaistnieć w Valencii, ale zamiast odbudować swoją pozycję, tułał się po wypożyczeniach do słabszych klubów. Ostatecznie osiadł w Levante, ale jego wkład w obecną pozycję klubu w tabeli jest właściwie minimalny.

Javier Camunas (Villarreal) – przed obecnym sezonem włodarze Villarrealu wymyślili sobie, że jeśli sprzedadzą Santiago Cazorlę, poziom sportowy klubu bardzo na tym nie ucierpi. Na otarcie łez, które po stracie lidera strumieniami płynęły fanom „Żółtej Łodzi Podwodnej” po policzkach, prowincjonalny klub wzmocnił Javier Camunas, mający za sobą bardzo dobry sezon w przeciętnej Osasunie. Ta sama pozycja, podobne walory (zachowując odpowiednie proporcje), a dziesięć razy tańszy. Problem w tym, że okazał się również dziesięć razy gorszy. Jak na razie, jego dorobek w Villarrealu to nieco ponad 700 minut gry, zero goli, zero asyst. Cazorla w analogicznym okresie miał na koncie dwa razy więcej minut, pięć goli i cztery asysty.

Dani Parejo (Valencia CF) – patrząc na grę Adila Ramiego, Victora Ruiza czy Diego Alvesa, można by pomyśleć, że działacze „Los Ches” świetnie trafili z przedsezonowymi wzmocnieniami. Odwracając wzrok w stronę Barragana, Pablo Piattiego czy Parejo właśnie, nie wiadomo, co myśleć. Młodzieżowy reprezentant Hiszpanii miał co prawda słabą rundę wiosenną w Getafe, która mogła być znakiem ostrzegawczym dla potencjalnych nabywców, że nie taka z niego perełka, za jaką uchodzi. Valencia jednak zaryzykowała i chyba żałuje – Dani jak na razie zaliczył w koszulce z nietoperzem na piersi 344 minuty. Składając do kupy – niecałe pięć meczów. Na ponad dwadzieścia. Wobec długotrwałych urazów Maduro (grywa jako piwot) i Canalesa. Trochę to smutne.

Ivan Rakitić (Sevilla FC) – w poprzedniej rundzie był niczym zbawiciel – po nieco niespodziewanym transferze z Schalke, z miejsca wdarł się do pierwszego składu i znacznie urozmaicił ubogą taktycznie grę Andaluzyjczyków. W co drugim meczu strzelał gola, w co czwartym – pięknego gola. Wydawało się, że jeśli utrzyma formę w kolejnym (tym) sezonie, nie ma siły, która zatrzyma Sevillę przed wdarciem się do ścisłej czołówki. Nie wiedzieć dlaczego, Chorwat ze szwajcarskim paszportem w tym sezonie nie prezentuje nawet 10% tego, co pokazywał wiosną. Jego beznadziejna postawa przełożyła się na katastrofalną zdobycz bramkową Sevilli – zaledwie siedemnaście trafień w szesnastu meczach. Strach pomyśleć, które miejsce zajmowaliby Andaluzyjczycy, gdyby nie Javi Varas.

Ruben Micael (Real Saragossa) – ciekawy, żeby nie powiedzieć śmieszny, przypadek. Micael został kupiony przed sezonem przez Atletico z FC Porto, gdzie poczynał sobie co najmniej dobrze, za pięć milionów euro. „Los Rojiblancos” szybko połapali się jednak, że do wzmocnienia środka pola bardziej przydałby im się na przykład Gabi Fernandez z Saragossy, toteż bez żalu wysłali tam Micaela, dopłacając oczywiście za tego pierwszego. Takie „kwiatki” jak Portugalczyk właśnie są głównym powodem tego, że Saragossa jest tam, gdzie jest. Na tę chwilę na prostej drodze do Segunda. A patrzenie na grę Micaela to zadanie dla odważnych – przez kilka tygodni nie można pozbyć się tego koszmaru z głowy.

Angel Lafita (Real Saragossa) – kolejny z „kwiatków” Javiera Aguirre grający w klubie ze stolicy Aragonii. Chociaż „grający” to w przypadku skrzydłowego (a nierzadko również napastnika) zbyt duże słowo. Gra w piłkę polega przede wszystkim na strzelaniu bramek, Angel natomiast piłkę kopie i za nią biega. Inaczej w szesnastu dotychczasowych meczach (komplet) miałby chociaż jedną strzeloną bramkę. Albo dwie. Generalnie każdy dobytek poniżej trzech czy czterech, to dobytek słaby jak na napastnika, niezależnie od tego, gdzie gra. Lafita, zapewne wobec niewytłumaczalnego zbiegu okoliczności (bo przecież nie wobec słabej formy), gola jeszcze nie strzelił. Czekamy.

Ruud van Nistelrooy (Malaga CF) – Holender, mimo nieuchronnego zbliżania się do czterdziestki, gole zdobywać umie akurat jak mało kto. Teraz jednak jakby zapomniał. No bo nie zatracił raczej tej umiejętności – spójrzcie na Tomka Frankowskiego – dwa lata starszy od Holendra, a strzela, aż miło. „Van Gol” seryjnie pokonywał bramkarzy w barwach HSV, wcześniej Realu, Manchesteru i PSV. Co się zatem zmieniło? Ja nie do końca umiem znaleźć odpowiedź na to pytanie, zawsze wydawało mi się bowiem, że van Nistelrooy będzie strzelał gole w ilościach hurtowych, póki będzie grał w piłkę. Jedna bramka w trzynastu meczach Malagi to z pewnością nie jest hurt.

Trenerem tej wesołej gromadki nie może zostać nikt inny jak Gregorio Manzano. Mając do dyspozycji takich piłkarzy, jakich miał w Atletico, trudno byłoby nie zająć miejsca w pierwszej piątce. Grześ jest jednak na tyle zdolny, że w tej chwili „Los Rojiblancos” mają bliżej do strefy spadkowej niż do czołówki, a na domiar złego odpadli z Pucharu Króla po meczach z trzecioligowym Albacete. Śmiem twierdzić, że gdyby Manzano nie zwolniono, niebawem w okolicach Vicente Calderon zaczęto by palić kukły z jego wizerunkiem.

Asier Del Horno (Levante Walencja) – przykład piłkarza, który przedwcześnie zaczął staczać się po równi pochyłej. Bask ma ledwie 30 lat, a od dobrych pięciu zmienia kluby na coraz słabsze i, co gorsza, odgrywa w nich coraz bardziej marginalną rolę. Apogeum jego kariery był rok 2005, kiedy to po kilku świetnych sezonach w Athleticu Bilbao przeszedł do Chelsea. Londynu jednak nie podbił, później próbował zaistnieć w Valencii, ale zamiast odbudować swoją pozycję, tułał się po wypożyczeniach do słabszych klubów. Ostatecznie osiadł w Levante, ale jego wkład w obecną pozycję klubu w tabeli jest właściwie minimalny.

Javier Camunas (Villarreal) – przed obecnym sezonem włodarze Villarrealu wymyślili sobie, że jeśli sprzedadzą Santiago Cazorlę, poziom sportowy klubu bardzo na tym nie ucierpi. Na otarcie łez, które po stracie lidera strumieniami płynęły fanom „Żółtej Łodzi Podwodnej” po policzkach, prowincjonalny klub wzmocnił Javier Camunas, mający za sobą bardzo dobry sezon w przeciętnej Osasunie. Ta sama pozycja, podobne walory (zachowując odpowiednie proporcje), a dziesięć razy tańszy. Problem w tym, że okazał się również dziesięć razy gorszy. Jak na razie, jego dorobek w Villarrealu to nieco ponad 700 minut gry, zero goli, zero asyst. Cazorla w analogicznym okresie miał na koncie dwa razy więcej minut, pięć goli i cztery asysty.

Dani Parejo (Valencia CF) – patrząc na grę Adila Ramiego, Victora Ruiza czy Diego Alvesa, można by pomyśleć, że działacze „Los Ches” świetnie trafili z przedsezonowymi wzmocnieniami. Odwracając wzrok w stronę Barragana, Pablo Piattiego czy Parejo właśnie, nie wiadomo, co myśleć. Młodzieżowy reprezentant Hiszpanii miał co prawda słabą rundę wiosenną w Getafe, która mogła być znakiem ostrzegawczym dla potencjalnych nabywców, że nie taka z niego perełka, za jaką uchodzi. Valencia jednak zaryzykowała i chyba żałuje – Dani jak na razie zaliczył w koszulce z nietoperzem na piersi 344 minuty. Składając do kupy – niecałe pięć meczów. Na ponad dwadzieścia. Wobec długotrwałych urazów Maduro (grywa jako piwot) i Canalesa. Trochę to smutne.

Ivan Rakitić (Sevilla FC) – w poprzedniej rundzie był niczym zbawiciel – po nieco niespodziewanym transferze z Schalke, z miejsca wdarł się do pierwszego składu i znacznie urozmaicił ubogą taktycznie grę Andaluzyjczyków. W co drugim meczu strzelał gola, w co czwartym – pięknego gola. Wydawało się, że jeśli utrzyma formę w kolejnym (tym) sezonie, nie ma siły, która zatrzyma Sevillę przed wdarciem się do ścisłej czołówki. Nie wiedzieć dlaczego, Chorwat ze szwajcarskim paszportem w tym sezonie nie prezentuje nawet 10% tego, co pokazywał wiosną. Jego beznadziejna postawa przełożyła się na katastrofalną zdobycz bramkową Sevilli – zaledwie siedemnaście trafień w szesnastu meczach. Strach pomyśleć, które miejsce zajmowaliby Andaluzyjczycy, gdyby nie Javi Varas.

Ruben Micael (Real Saragossa) – ciekawy, żeby nie powiedzieć śmieszny, przypadek. Micael został kupiony przed sezonem przez Atletico z FC Porto, gdzie poczynał sobie co najmniej dobrze, za pięć milionów euro. „Los Rojiblancos” szybko połapali się jednak, że do wzmocnienia środka pola bardziej przydałby im się na przykład Gabi Fernandez z Saragossy, toteż bez żalu wysłali tam Micaela, dopłacając oczywiście za tego pierwszego. Takie „kwiatki” jak Portugalczyk właśnie są głównym powodem tego, że Saragossa jest tam, gdzie jest. Na tę chwilę na prostej drodze do Segunda. A patrzenie na grę Micaela to zadanie dla odważnych – przez kilka tygodni nie można pozbyć się tego koszmaru z głowy.

Angel Lafita (Real Saragossa) – kolejny z „kwiatków” Javiera Aguirre grający w klubie ze stolicy Aragonii. Chociaż „grający” to w przypadku skrzydłowego (a nierzadko również napastnika) zbyt duże słowo. Gra w piłkę polega przede wszystkim na strzelaniu bramek, Angel natomiast piłkę kopie i za nią biega. Inaczej w szesnastu dotychczasowych meczach (komplet) miałby chociaż jedną strzeloną bramkę. Albo dwie. Generalnie każdy dobytek poniżej trzech czy czterech, to dobytek słaby jak na napastnika, niezależnie od tego, gdzie gra. Lafita, zapewne wobec niewytłumaczalnego zbiegu okoliczności (bo przecież nie wobec słabej formy), gola jeszcze nie strzelił. Czekamy.

Ruud van Nistelrooy (Malaga CF) – Holender, mimo nieuchronnego zbliżania się do czterdziestki, gole zdobywać umie akurat jak mało kto. Teraz jednak jakby zapomniał. No bo nie zatracił raczej tej umiejętności – spójrzcie na Tomka Frankowskiego – dwa lata starszy od Holendra, a strzela, aż miło. „Van Gol” seryjnie pokonywał bramkarzy w barwach HSV, wcześniej Realu, Manchesteru i PSV. Co się zatem zmieniło? Ja nie do końca umiem znaleźć odpowiedź na to pytanie, zawsze wydawało mi się bowiem, że van Nistelrooy będzie strzelał gole w ilościach hurtowych, póki będzie grał w piłkę. Jedna bramka w trzynastu meczach Malagi to z pewnością nie jest hurt.

Trenerem tej wesołej gromadki nie może zostać nikt inny jak Gregorio Manzano. Mając do dyspozycji takich piłkarzy, jakich miał w Atletico, trudno byłoby nie zająć miejsca w pierwszej piątce. Grześ jest jednak na tyle zdolny, że w tej chwili „Los Rojiblancos” mają bliżej do strefy spadkowej niż do czołówki, a na domiar złego odpadli z Pucharu Króla po meczach z trzecioligowym Albacete. Śmiem twierdzić, że gdyby Manzano nie zwolniono, niebawem w okolicach Vicente Calderon zaczęto by palić kukły z jego wizerunkiem.