Jagiellonia po prawie ośmiu latach wygrywa w Gdańsku. Duża w tym zasługa niezawodnego Jesusa Imaza

Obaj trenerzy postawili na sprawdzonych zawodników

W drużynie Lechii przez zimę niewiele się zmieniło, jeśli chodzi o personalia. Cała linia defensywna zachowała swoje miejsce w składzie, na czym dalej cierpi Bartosz Kopacz przegrywający rywalizację z Kristersem Tobersem. Jedynym zaskoczeniem było posadzenie na ławce Kenny’ego Saiefa. W jego miejsce na prawym skrzydle desygnowany do gry był Omran Hayrady.

Podobna sytuacja zaszła w zespole trenera Bogdana Zająca. Trudno było się doszukać w wyjściowej jedenastce wielkich rotacji. Ostatecznie ujrzeliśmy tylko jedną i do tego wymuszoną korektę. Kontuzjowanego Ivana Runje zastąpił wspominany wcześniej Błażej Augustyn. Sam zawodnik na pewno bardzo cieszył się na ten mecz.

Szybka bramka i ostra gra zakończona czerwoną kartką

Warunki warunkami, ale to Jagiellonia potrafiła zaskoczyć swojego rywala na początku spotkania. Korzystając z jego dużego rozkojarzenia w defensywie, w 3. minucie szybką kontrę w spokojny sposób wykończył Jesus Imaz. Szybkie otwarcie wyniku w Gdańsku, które pozwoliło na większą kontrolę nad wydarzeniami na boisku.

W pierwszym kwadransie mało widzieliśmy tak ofensywnie grającej Lechii, do jakiej przyzwyczaiła nas w sparingach. Każde wyjścia do przodu były podobne do wielu spotkań w lidze, bez większych konkretów pod bramką rywala. Bardzo za to niepokoiły jej niepewna gra w defensywie i brak wsparcia ze strony środka pola. Goście byli bardzo dobrze ustawieni na całej szerokości boiska i czyhali na możliwość skontrowania Lechii.

Dalsze fazy tego spotkania niezbyt mogły się podobać. Gra z obu stron się zaostrzyła i więcej widzieliśmy fauli niż płynnych akcji. Gdy już udawało się coś stworzyć, to z reguły w drużynie gości – jednak czujność Dusana Kuciaka była na wysokim poziomie. Sytuacja gospodarzy bardzo skomplikowała się w 36. minucie, gdy Jakub Kałuziński obejrzał dwie żółte kartki. Pierwsza za atak ręką rywala, a druga za impulsywną reakcję po napomnieniu. To też potwierdzało nieco zaognione w ostatnich minutach spotkanie.

Przewaga zawodnika nie miała wielkiego wpływu na grę przed przerwą. Lechia jednak była w dramatycznej sytuacji i niewiele wskazywało na to, że będzie w stanie tutaj wygrać.

Dużo nudy i decydujący cios Jagiellonii

Zważając na grę w osłabieniu, trener Stokowiec od początku drugiej połowy zdecydował się na dokonanie dwóch roszad. Dzięki nim w fazie ofensywnej Lechia miała grać na trzech stoperów i wahadłowych. To miało upłynnić kontrataki po przejęciu piłki. Jagiellonia za to wyszła z szatni pewna siebie, co nie powinno oczywiście dziwić. Zawodnicy gości emanowali spokojem i podobnie jak ich rywal czekali na szybką kontrę.

Sam poziom po przerwie na kolana nie powalał. Lechia grała dużo piłką, przez co nie było kompletnie widać jej gry w osłabieniu. Jagiellonia czasami próbowała wyjść wyżej, ale nie przynosiło to efektów. Klarownych sytuacji z obu stron długo nie oglądaliśmy, można było się czuć jak na sparingu. Na kwadrans przed końcem szansę na korzystny wynik poczuł trener Stokowiec i zdecydował się na wprowadzenie drugiego napastnika. Jakub Arak zastąpił Macieja Gajosa. Słusznie chciał tym samym zaryzykować, widząc podejście do gry rywala.

Przejście na bardziej ofensywną grę w końcówce na niewiele się jednak zdało. Jagiellonia w końcu postanowiła się obudzić i w 84. minucie udało jej się przeprowadzić składną kontrę. Dobre dogranie ze skrzydła Imaza pewnym strzałem wykończył Puljić. To już całkowicie zamroziło marzenia Lechii o korzystnym wyniku. Mimo wszystko jej gra w drugiej połowie dała kilka pozytywów przed kolejnym meczem.

***

Drużyna trenera Bogdana Zająca dzięki tej wygranej awansowała na szóste miejsce w tabeli, przeskakując Zagłębie Lubin. Na pewno dużym pozytywem poza zwycięstwem jest dla niej mecz na zero z tyłu – nawet jeśli rywal przez prawie godzinę grał w dziesiątkę. Lechia w trakcie pisania tekstu zajmuje ósme miejsce, ale w przypadku wygranej Lecha Poznań może spaść na dziewiąte.