Alfabet trenerów La Liga

Luis Garcia – mały zawód. Po tym jak w poprzednim sezonie świetnie poukładał Levante, wydawało się, że robi krok w górę – Getafe w przeszłości ocierało się o puchary, a teraz doszedł jeszcze możny arabski sponsor. Ale zamiast pieniędzy i wzmocnienia składu Garcia musiał zespół spod Madrytu układać praktycznie od nowa. Udało się połowicznie – „Los Azulones” zakończyli rozgrywki na 11. miejscu (z dwoma punktami straty do Athleticu Bilbao), ale nie sposób oprzeć się wrażeniu, że z tych piłkarzy dało się wycisnąć więcej.

Hector Raul Cuper – nazwisko. To właściwie jego jedyny atut. Od czasów, gdy na przełomie wieków z wielkimi sukcesami prowadził Valencię, właściwie w każdym kolejnym miejscu pracy zawodzi i nie utrzymuje się dłużej niż dwa lata. Podobnie było w Racingu, choć trzeba przyznać, że zadanie miał wyjątkowo trudne – utrzymać się w lidze z tak słabym składem mogliby nie zdołać nawet Guardiola czy Mourinho. A Cuper po zwolnieniu w listopadzie kontynuuje karierę w tureckim Ordusporze.

Ignacio Juan Martinez – kustosz. Jest bowiem świetny w zarządzaniu piłkarzami, którzy są jak antyki czy eksponaty w muzeum. Statystyczny gracz Levante liczy sobie przeszło 30 lat, a trzon zespołu stanowią zawodnicy w wieku co najmniej chrystusowym – Munua i Farinos 34, Ballesteros i Venta 36, Juanfran 35, Barkero i Suarez 33. Mimo że piłkarze ci pierwszą, drugą i kolejną młodość mają dawno za sobą, Juan Ignacio Martinez potrafił ich ustawić i nakręcić w taki sposób, że wywalczyli miejsce w Lidze Europy. Czapki z głów!

Jimenez Manolo – zbawca. Na złość prezesowi i niektórym kibicom totalnie beznadziejną drużynę przeobraził w regularnie punktującą i pewną swego ekipę. Pod koniec roku Saragossa plasowała się na ostatniej lokacie w tabeli z ogromną stratą do bezpiecznego, 17. miejsca, z zerowymi perspektywami na utrzymanie. Wtedy pogoniono Javiera Aguirre i zatrudniono Jimeneza. Manolo przekonał podopiecznych, że mimo wszystko warto walczyć i że spadku da się uniknąć. I udało się!

Lotina Miguel – specjalista od spadków. Celta Vigo w 2004, Real Sociedad w 2007, Deportivo La Coruna w 2011 roku – te drużyny spuszczał z ligi wychowanek Athleticu Bilbao. Wyobraźcie sobie, że jesteście prezesem drużyny walczącej o utrzymanie. Nawet jak nie jesteście przesądni, na pewno nie zatrudnicie na ostatnie dziesięć kolejek człowieka, który trzy razy spadał z ligi, prawda? Fernando Roig postanowił rzucić rękawicę losowi. W końcu nie da się spaść z takim składem, jaki miał Villarreal, a w przyszłym sezonie Lotina odbuduje drużynę. Prezes przegrał, trener spadł, „Żółta Łódź Podwodna” zatonęła.

Mel Pepe – wizjoner. Zanim na rewelację ligi wyrosło Levante, wszyscy zachwycali się Betisem. Beniaminek z przytupem wkroczył na salony – w pięciu pierwszych meczach wywalczył trzynaście punktów. Mel na konferencji prasowej ogłosił, że skoro Real i „Barca” nie kwapią się do zdobycia mistrzostwa, to Betis chętnie to zrobi. Od tego momentu Andaluzyjczycy notowali już fatalne wyniki, byli nawet zamieszani w walkę o spadek, ale zwalniać trenera nikt nie miał zamiaru. Bo to wizjoner, który potrafi przegrać z Rayo, ale i napsuć mnóstwo krwi Realowi i „Barcy”.

Preciado Manolo – swój chłop. Pan, który jest w Gijon niezwykle szanowany. Spędził w klubie z Asturii sześć ostatnich sezonów, był z nim na dobre i złe, wprowadził go do elity, ale gdy zespół przez długi czas pozostawał w strefie spadkowej, wraz z działaczami uznał, że lepiej dla Sportingu będzie, jeżeli odejdzie. I odszedł, ale nowa miotła w osobie Javiera Clemente nic nie wskórała. Preciado odznacza się bezpośrednim sposobem bycia, co było jednym z powodów (już ponoć zażegnanego) konfliktu z Jose Mourinho.

Resino Abel – farciarz. Legenda Atletico Madryt, przychodząc do Granady, podjęła wyzwanie. Resino w zawodzie trenera zbyt wiele nie osiągnął, a przejmując w styczniu naprędce skleconą drużynę z Andaluzji, niewiele ryzykował. Ekipa i tak znajdowała się w strefie spadkowej, solidnych piłkarzy było jak na lekarstwo, ale Resino potrafił dobrze poukładać te klocki. Gdyby nie skandaliczne zachowanie jego zawodników w przedostatnim meczu sezonu, być może Granada utrzymałaby się spokojnie. A tak, utrzymała się fartownie.

Sandoval Jose – bohater. Przypadek podobny jak u Pepe Mela. W ciekawych okolicznościach awansował z Rayo do Primera Division. Mimo zarządu komisarycznego w klubie i ogromnych problemów finansowych (piłkarze pensje dostają raz na kilka miesięcy) wniósł sporo świeżości do ligi. Na mecze z faworytami, zamiast schowany za podwójną gardą, wychodził z otwartą przyłbicą, wskutek czego osiągnął kilka efektownych wyników. No i był w stanie ustawić w ten sposób Michu Pereza, by ten strzelił w sezonie 15 bramek.