TOP 10 transferów TME

7. Alex Bruno (Widzew Łódź)

Brazylijczyk rozpoczynał karierę w juniorskim zespole Uniao Central FC. Następnie występował w młodzieżowej drużynie Queimados FC. 1 czerwca 2012 roku podpisał kontrakt z Widzewem i z pewnością tego nie żałuje. Łódzki klub bardzo chętnie stawia od jakiegoś czasu na młodych piłkarzy, a za takiego można zapewne uznać 19-letniego pomocnika. Mikrej postury, ale za to dobrze wyszkolony technicznie Brazylijczyk wystąpił w trzynastu spotkaniach minionej rundy i pokazał się z bardzo dobrej strony. W tej chwili Alex Bruno jest chyba najbardziej pożądanym piłkarzem łódzkiego Widzewa i można się spodziewać, iż na wiosnę wielu menedżerów będzie zaglądało na mecze łodzian w celu obserwacji jednego z odkryć naszej ligi.

6. Tomasz Jodłowiec (Śląsk Wrocław)

Transfer z warszawskiej Polonii wyszedł mu chyba na dobre. No bo przecież i na prezesa raczej spokojniejszego trafił, a też i stadion we Wrocławiu wydaje się na pierwszy rzut oka bardziej nowoczesny niż ten przy ulicy Konwiktorskiej. A tak zupełnie na poważnie to przejście do drużyny aktualnego mistrza Polski wydaje się znaczącym sukcesem zawodowym w karierze 27-letniego obrońcy. Chociaż runda jesienna niespodziewanie pokazała, iż poziom czysto sportowy obecnej i poprzedniej drużyny Jodłowca wydaje się zbliżony. Tak czy siak, nasz 26-krotny reprezentant kraju rozegrał na jesień wszystkie piętnaście meczów i wszystkie w pełnym wymiarze czasowym. Do tego dołożył trzy trafienia (szczególnie ważne było to w ostatniej kolejce rundy przeciwko Legii). Jeśli rundę wiosenną będzie miał równie udaną jak jesienną, to powinien wywalczyć sobie stałe miejsce w reprezentacji.

5. Ricardinho (Lechia Gdańsk)

23-letni Brazylijczyk do Polski przeniósł się w 2010 roku. Najpierw grał w barwach Bogdanki Łęczna, w której w szesnastu spotkaniach I ligi zdobył pięć goli. Następnie występował w Wiśle Płock. W klubie z Mazowsza strzelił dwanaście bramek w 33 meczach. Od sezonu 2012/2013 gra w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce. Pięć goli w minionej rundzie w barwach Lechii Gdańsk oraz naprawdę świetna gra w środku pola pokazuje, że Ricardinho robi bardzo regularne postępy i nie sprawia mu to wielkiej różnicy, czy gra w I lidze czy ekstraklasie. Jeśli będzie dalej rozwijał się w tym samym tempie co do tej pory, to jego transfer do lepszego, prawdopodobnie zagranicznego klubu wydaje się wielce prawdopodobny.

4. Kebba Ceesay (Lech Poznań)

Choć pochodzi z Gambii, karierę rozpoczynał w szwedzkim IK Brage. Po dwóch sezonach przeszedł do Djurgardens IF, w którym występował przez następne pięć lat. W polskiej ekstraklasie gola zdobył już w debiucie. Łącznie podczas rundy jesiennej boczny obrońca Lecha rozegrał trzynaście spotkań, w których strzelił dwa gole. Jednak nie tylko o statystyki w futbolu chodzi. Ceesay, jak przystało na klasowego bocznego obrońcę, starał się brać udział w niemal każdej ofensywnej akcji poznańskiego Lecha. Jego rajdy prawą stroną boiska i celne dośrodkowania były jesienią jedną z najważniejszych broni Lecha. Wysoki poziom Kebba trzymał niemal przez całą rundę – nieco słabiej było tylko w końcówce, gdy z konieczności występował na środku defensywy. Tam grał bardzo niepewnie i popełniał błędy, widać, że dużo lepiej radzi sobie na boku. Jeden z lepszych transferów „Kolejorza” w ostatnich latach.

3. Damian Zbozień (Piast Gliwice)

Ktoś może zapytać, dlaczego piłkarz, który jest tylko wypożyczony, znalazł się na liście TOP 10 transferów? Otóż dlatego, że my pod pojęciem „transfer” rozumiemy każdą zmianę klubu, bez względu na to, czy jest to transfer definitywny, wypożyczenie do innego klubu czy powrót z wypożyczenia do klubu macierzystego. Damian Zbozień jest własnością  Legii Warszawa, ale od trzech sezonów ogrywa się na wypożyczeniach. Najpierw była Sandecja Nowy Sącz, następnie PGE GKS Bełchatów, aż w końcu zawodnik otrzymał szansę w Piaście Gliwice. Damian w trakcie rundy jesiennej był prawdziwą ostoją defensywy popularnych „Piastunek”. Będąc w tak wysokiej dyspozycji, ma duże szanse wrócić po sezonie w glorii i chwale do stołecznego klubu, który z pewnością będzie szukał wzmocnień w defensywie, ponieważ blisko końca kariery jest Żewłakow, a i z Choto większego pożytku już w Warszawie nie mają.

2. Marek Saganowski (Legia Warszawa)

Duża część kibiców zapewne spyta, co robi na drugim miejscu najlepszych transferów piłkarz, który zagrał podczas rundy jesiennej w zaledwie sześciu meczach. Oczywiście, że można się spierać, a nawet trzeba. Każdy ranking jest subiektywny i nie ma na świecie takiego rankingu, który by wszystkim odpowiadał. Saganowski zagrał  tylko w sześciu spotkaniach, to fakt. Ale w dalszej części rundy nie grał dlatego, że był np. w słabej formie, złapał kartki czy skończył karierę. Po prostu nie miał możliwości dalszego uprawiania sportu ze względu na wykrytą u niego wadę serca. A trzeba przypomnieć, iż jak grał, to był jednym z lepszych piłkarzy warszawskiej Legii. Przed sezonem kibice „Wojskowych” krytykowali Marka Jóźwiaka za sprowadzenie „Sagana” do Legii. Głównie ze względu na wiek piłkarza. Były napastnik ŁKS-u od razu udowodnił kicom, jak wiele jest w stanie jeszcze dać od siebie, nawet tak mocnej drużynie, jaką bez wątpienia jest w naszym kraju Legia. Cztery bramki w sześciu spotkaniach ekstraklasy, cztery bramki w europejskich pucharach oraz powrót do kadry po kilku latach to najlepszy dowód na to, iż „Sagan” prezentował formę niczym za czasów swojej młodości. A ponieważ z ostatnich doniesień wynika, iż napastnik Legii coraz lepiej się czuje i wyniki badań lekarskich wydają się bardzo dobre, dlatego też życzymy panu Markowi na nowy rok równie dobrej skuteczności, jaką miał jesienią.

1. Jakub Kosecki (Legia Warszawa)

Zdecydowanie najlepszy ruch transferowy minionej rundy w polskiej ekstraklasie. Kuba, w odróżnieniu od Damiana Zbozienia, wrócił do warszawskiej Legii z wypożyczenia. O jego wyczynach tej jesieni napisano już chyba wszystko. Strzelał gole i w pucharach, i w lidze. Błyskotliwy, bardzo szybki na skrzydle, z niesamowitym dryblingiem. Potrafi bardzo dobrze dośrodkować, nieźle strzelić z dystansu, skutecznie wykończyć akcję. Wydawać by się mogło, że mówimy tu o piłkarskim geniuszu. Nic podobnego. Kosecki ma jeszcze dużo do nauki, ale czytając lub słuchając jego wypowiedzi, można odnieść wrażenie, iż młody „Kosa” zdaje sobie sprawę ze swoich braków. Ponadto co on do tej pory wywalczył? Nawet zdobycie ewentualnego mistrzostwa Polski w barwach Legii będzie stanowiło jedynie niewielki ułamek tego, co osiągnął podczas swojej piłkarskiej kariery jego ojciec. Tak czy owak, papiery chłopak na granie ma duże. Aż dziw bierze, jak mógł nie zauważyć tego potencjału Maciej Skorża, a Kosecki zamiast dostawać regularnie szansę gry w Legii sezon czy nawet dwa sezony temu, musiał być wypożyczany z miejsca na miejsce w celu regularnej gry.