Lukas Podolski

Pochodzenie

Urodził się 4 czerwca 1985 roku w Gliwicach, w dzielnicy Sośnica. Jego ojciec Waldemar grał w piłkę w Szombierkach Bytom, ROW-ie Rybnik i Górniku Knurów, a matka uprawiała piłkę ręczną.

Gdy miał dwa lata, rodzina wyjechała do Niemiec i osiadła w Bergheim pod Kolonią. Sam wspominał, że na początku bał się wyjść z domu i siedział przy oknie z piłką pod pachą, patrząc na boisko. Przełamał się dopiero wtedy, gdy matka obiecała, że będzie go obserwować z góry.

Wychował się na ulicznej piłce i mówił, że to właśnie mecze na ulicy ukształtowały jego piłkarski charakter. Jako chłopiec sprzedawał bilety, które dostawał od 1. FC Köln, i zbierał kubki, żeby odebrać za nie kaucję. W wieku dziesięciu lat trafił do akademii kolońskiego klubu.

Od dziecka kibicował Górnikowi Zabrze. Babci mieszkającej w Gliwicach i działaczowi Górnika Krzysztofowi Majowi obiecał, że kiedyś zagra w zabrzańskich barwach.

Kariera

Pierwszy zawodowy kontrakt z 1. FC Köln podpisał jedenaście dni przed debiutem w Bundeslidze. Marcel Koller wpuścił 18-latka na boisko 22 listopada 2003 roku w domowym meczu z Hamburger SV. Pierwszego gola w lidze zdobył głową w wyjazdowym spotkaniu z Hansą Rostock. Już w debiutanckim sezonie został pierwszym 18-latkiem z dwucyfrową liczbą goli w sezonie Bundesligi. Kolońska prasa nazwała go wtedy „Prinz Poldi”.

Köln spadło w 2004 roku z Bundesligi, a Podolski został w klubie. Rok później był królem strzelców 2. Bundesligi i pomógł zespołowi wrócić do elity jako mistrz zaplecza.

Po kolejnym spadku Köln, w 2006 roku, przeszedł do Bayernu Monachium. Przez trzy sezony w Bayernie wyżej od niego ceniono Roya Makaaya, Miroslava Klose i Lucę Toniego. Mimo to zdobył z Bayernem mistrzostwo Niemiec i Puchar Niemiec w 2008 roku; w finale pucharu z Borussią Dortmund wszedł z ławki za Klose.

Latem 2009 roku wrócił do Kolonii. Na jego pierwszy trening przyszło ponad 20 tysięcy kibiców, a fani pomogli sfinansować transfer, kupując „piksele” do wspólnego portretu piłkarza. Od początku 2011 roku był kapitanem Köln, ale na starcie sezonu 2011/12 opaskę odebrał mu trener Ståle Solbakken. W tym sezonie strzelił najwięcej goli w swojej bundesligowej karierze. 30 kwietnia 2012 roku Köln ogłosiło jego przejście do Arsenalu po Euro 2012. Z Kolonii odchodził dwa razy, za każdym razem po spadku zespołu.

Pierwszy sezon w Arsenalu był udany, ale po przyjściu Alexisa Sáncheza jego rola zmalała. W 2014 roku zagrał od pierwszej minuty w wygranym finale Pucharu Anglii z Hull City. W styczniu 2015 roku Arsenal wypożyczył go do Interu Mediolan.

Latem 2015 roku przeszedł do Galatasaray, z którym w sierpniu wygrał Superpuchar Turcji, grając od pierwszej minuty z Bursasporem. W maju 2016 roku strzelił jedynego gola w finale Pucharu Turcji z Fenerbahçe. Od lipca 2017 roku grał w Vissel Kobe, z którym 1 stycznia 2020 roku wygrał Puchar Cesarza; w finale z Kashimą Antlers wyszedł w podstawowym składzie. Później występował w Antalyasporze.

W lipcu 2021 roku, po latach zapowiedzi, podpisał roczny kontrakt z Górnikiem Zabrze z opcją przedłużenia. Na stadionie przy Roosevelta witało go prawie 10 tysięcy kibiców. Gola, którego w listopadzie 2022 roku strzelił Pogoni Szczecin z własnej połowy, widzowie ARD Sportschau wybrali golem roku (Tor des Jahres). Ten plebiscyt wygrał już wcześniej, w 2017 roku.

We wrześniu 2023 roku zdobył jedyną bramkę Wielkich Derbów Śląska z Ruchem Chorzów, a rok później strzelił dwa gole GKS-owi Katowice. Pomagał też klubowi poza boiskiem: przy transferach zawodników, w pozyskiwaniu sponsorów i w akademii. W maju 2024 roku został ambasadorem Górnika. 10 października 2024 roku pożegnał się z kibicami 1. FC Köln meczem na RheinEnergieStadion, na który przyszło 50 tysięcy widzów.

W lutym 2025 roku potwierdził, że złożył oficjalną ofertę kupna Górnika. Pod koniec sezonu 2024/25 przedłużył kontrakt o rok. 2 maja 2026 roku wszedł z ławki w końcówce finału Pucharu Polski z Rakowem Częstochowa na PGE Narodowym. Górnik wygrał 2:0 i zdobył puchar pierwszy raz od 54 lat.

20 maja 2026 roku Rada Miasta Zabrze zgodziła się sprzedać 86 procent akcji Górnika jego spółce LP Holding, a umowę podpisano dzień później. Miasto zachowało tzw. złotą akcję. 22 maja Podolski ogłosił koniec kariery, a następnego dnia rozegrał ostatni mecz, w którym Górnik wygrał 6:2 z Radomiakiem Radom i zakończył sezon jako wicemistrz Polski.

Sukcesy

• 2026 Wicemistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze
• 2026 Puchar Polski z Górnikiem Zabrze
• 2023 Gol roku ARD (Tor des Jahres 2022)
• 2020 Puchar Cesarza z Vissel Kobe (edycja 2019)
• 2016 Puchar Turcji z Galatasaray
• 2015 Superpuchar Turcji z Galatasaray
• 2014 Mistrzostwo świata z Niemcami
• 2014 Puchar Anglii z Arsenalem
• 2010 Trzecie miejsce na mistrzostwach świata z Niemcami
• 2008 Wicemistrzostwo Europy z Niemcami
• 2008 Mistrzostwo Niemiec z Bayernem Monachium
• 2008 Puchar Niemiec z Bayernem Monachium
• 2006 Najlepszy młody piłkarz mistrzostw świata
• 2006 Trzecie miejsce na mistrzostwach świata z Niemcami
• 2005 Mistrzostwo 2. Bundesligi z 1. FC Köln
• 2005 Król strzelców 2. Bundesligi

Styl gry

Najgroźniejszą bronią była lewa noga. Uderzał mocno, także z dystansu i z rzutów wolnych, a potrafił też przelobować bramkarza. Marcel Koller, który dał mu debiut, zwracał uwagę na bardzo mocną lewą nogę, dynamikę, siłę i idealnie położony środek ciężkości. Ståle Solbakken mówił, że warunki fizyczne czynią z niego „małego Mike'a Tysona futbolu”. W najlepszych latach obrońcy w Niemczech obawiali się też jego szybkości.

W Köln grał jako napastnik albo rozgrywający, w reprezentacji Niemiec ustawiano go na lewym skrzydle. Sam mówił, że pozycja nie ma dla niego znaczenia, dopóki jest ofensywna. Po mundialu 2014 zarzucano mu, że gra zbyt jednowymiarowo i za słabo pracuje w obronie.

W Górniku nie był już szybki, ale pozostał świetny technicznie, a ważne mecze potrafił rozstrzygać uderzeniem lewą nogą, jak w derbach z Ruchem. Jan Urban po meczu z GKS-em Katowice chwalił go za to, że „rozgrywał, kiwał”. Trzynaście jego trafień wybrano golami miesiąca w ARD Sportschau, więcej niż jakiemukolwiek innemu piłkarzowi.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Niemiec. Polska zainteresowała się nim dopiero wtedy, gdy błysnął w Bundeslidze: zadzwonił do niego trener polskiej młodzieżówki Edward Klejndinst, a PZPN przysłał mu koszulkę z numerem 10. Podolski został jednak przy Niemcach i mówił, że nikt nie proponował mu gry dla Polski, kiedy było to jeszcze możliwe.

W seniorskiej reprezentacji Niemiec zadebiutował 6 czerwca 2004 roku w Kaiserslautern, w towarzyskim meczu z Węgrami, wchodząc za Frediego Bobicia. Selekcjonerem był Rudi Völler. Tego samego dnia debiutował Bastian Schweinsteiger. Kilka tygodni później zagrał na Euro 2004 w meczu z Czechami.

Na mundialu 2006 w Niemczech wychodził w podstawowym składzie w każdym meczu, strzelił oba gole w wygranym 2:0 meczu 1/8 finału ze Szwecją i dostał nagrodę FIFA dla najlepszego młodego piłkarza turnieju. Tworzył wtedy skuteczny duet z Klose. Niemcy zajęli trzecie miejsce, podobnie jak cztery lata później w RPA.

8 czerwca 2008 roku w Klagenfurcie strzelił oba gole w wygranym 2:0 meczu Euro 2008 z Polską. Po pierwszym z nich nie celebrował. Został wybrany piłkarzem meczu, a Niemcy doszli na tym turnieju do finału.

Setny mecz w kadrze rozegrał 17 czerwca 2012 roku we Lwowie, na Euro 2012, i strzelił w nim gola Danii. Był wtedy najmłodszym Europejczykiem ze stoma występami w reprezentacji. Na mundialu 2014 w Brazylii zagrał w dwóch meczach, z Portugalią i USA, i został mistrzem świata. Ostatnim turniejem było Euro 2016, gdzie wystąpił w 1/8 finału ze Słowacją.

15 sierpnia 2016 roku ogłosił koniec gry w reprezentacji. Pożegnalny mecz rozegrał 22 marca 2017 roku w Dortmundzie z Anglią. Pierwszy raz wyprowadził Niemców jako kapitan i strzelił zwycięskiego gola na 1:0 z dystansu. W chwili pożegnania więcej meczów w kadrze Niemiec mieli tylko Lothar Matthäus i Miroslav Klose.