Liga Mistrzów na poziomie fazy grupowej zwykle kojarzona jest z grupami, w których znajdują się dwa kluby znacznie przewyższające swoich rywali. Pozostała dwójka może jedynie walczyć o trzecie, premiowane dalszą grą w Lidze Europy, miejsce. W tym sezonie mamy do czynienia z lekką zmianą tego trendu.
Kosmiczny początek
Już pierwsza kolejka najbardziej elitarnych europejskich rozgrywek zapowiadała, że w tym sezonie w końcu do głosu mogą dojść drużyny spoza nurtu najsilniejszych. Wystarczy wspomnieć triumf 2:1 Olympique Lyon z Manchesterem City w meczu inaugurującym rywalizację w grupie F. Niewielu zapewne spodziewało się również, że faworyzowane Napoli wywiezie tylko punkt z gorącego terenu, jakim bez wątpienia jest stadion Crveny Zvezdy Belgrad. Do tego zespołu zresztą jeszcze wrócimy, bo jest wart uwagi.
Liga Mistrzów w tym sezonie to również tak kosmiczne wyniki jak triumf Borussii Dortmund z Atletico Madryt 4:0. W samej przegranej podopiecznych Diego Simeone nie ma nic zaskakującego – ale już cztery stracone przez nich bramki zszokowały ekspertów, wszak ekipa „Cholo” od lat słynie z żelaznej defensywy.
Przed spotkaniem z BVB Atletico ostatni raz straciło cztery bramki w pamiętnym finale Ligi Mistrzów 2014 roku. Warto jednak wspomnieć, że trzy z czterech goli „Królewscy” strzelili im już w dogrywce. Tymczasem zespół Luciaa Favre bez większych kompleksów zmiażdżył ją na własnym boisku. Pełen podziwu dla swoich rywali był z resztą sam Simeone, który z dużą klasą wypowiadał się o rewelacyjnym liderze Bundesligi:
Liga Mistrzów swoje, Superliga swoje…
Zapowiadana od dobrych kilku sezonów Superliga staje się coraz bliższą wizją. Ma ona zarówno wielu przeciwników, jak i zwolenników. Ten temat poruszymy jeszcze na naszych łamach, mimo to warto przyjrzeć się jednemu z argumentów tych drugich. Część kibiców będących za utworzeniem elitarnych rozgrywek ligowych wysnuwa tezę, jakoby mecze grupowe Ligi Mistrzów nie zawsze były traktowane przez silniejsze drużyny na 100%.
Tego nigdy nie jesteśmy w stanie uniknąć w całości. Stało się to wręcz naturalną częścią futbolu. Gdy zespół ma zapewniony awans, bądź są przed nim trudne ligowe boje, daje szanse zmiennikom. Jestem w stanie zrozumieć argumenty, że w Superlidze każdy mecz byłby prestiżowy. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że jest to nastawienie ukierunkowane na zysk. Przyciągnięcie jak największej liczby kibiców bez szerszego spojrzenia. Tymczasem Liga Mistrzów często staje się pierwszym przetarciem na arenie międzynarodowej dla zawodników z większych klubów. Ale też i dla tych mniejszych. Gdyby nie reforma Michela Platiniego, to zapewne wciąż czekalibyśmy na ten promyk szczęścia podobny do gry Legii w Lidze Mistrzów.
