Jedenastka sezonu La Liga

Środkowy obrońca. Na początku mała dygresja. Pepe jest świetnym stoperem (a nawet piwotem). Potrafi rozegrać bezbłędny mecz, zaliczyć kilkanaście odbiorów i czystych wślizgów, zatrzymać Leo Messiego, a kiedy trzeba, to i sponiewiera. Zaliczył bodaj najlepszy sezon, a już na pewno najlepszą rundę w karierze, grając tak, że lepiej się grać po prostu nie dało. Mimo to krewki Brazylijczyk z paszportem wiadomego kraju przegrywa w naszym zestawieniu z zawodnikiem, który rozegrał w lidze zaledwie siedemnaście meczów, czyli najmniej od czasów, których z pewnością nie pamięta już połowa fanów klubu, w którym występuje. Przez dobre trzy miesiące nie zagrał w oficjalnym spotkaniu, a czy przez ten czas walczył z krokodylami w jednym z rozlewisk rzeki Kongo, wyrabiał swetry z własnych włosów czy pracował w ogródku z motyką, nie do końca wiadomo. Wiadomo, że jak już wrócił, to jego zespół z miejsca zaczął grać lepiej i tracił średnio czternaście razy (czy coś koło tego) mniej goli na mecz niż bez niego. O kim mowa? Przecież wiadomo.

Lewy obrońca: Marcelo. Brazylijczyk w ciągu sezonu przeszedł zaskakującą metamorfozę. Z gracza uważanego za jeźdźca bez głowy i taktycznego imbecyla stał się najlepszym bocznym obrońcą ligi, a pewnie nawet i globu. Na swojej pozycji nie miałby konkurencji nawet wtedy, gdyby Eric Abidal przez całe rozgrywki utrzymywał formę, jaką imponował tuż przed pójściem pod nóż. Więcej o fenomenalnym obrońcy już niedługo, w osobnym tekście.

Piwot: Xabi Alonso. O graczach takich jak Bask można pisać godzinami, choćby tylko koncentrując się na tym, co robią na boisku. Graczy takich jak Xabi nie ma wielu, zachodzi wręcz podejrzenie, czy dyscyplina, którą uprawiają, dalej mieści się w szerokiej definicji piłki nożnej. Jak wiadomo, jest to sport zespołowy, natomiast bez Xabiego zespół praktycznie by nie istniał, właściwie on sam w pojedynkę tworzyłby lepszą drużynę niż koledzy bez niego. Xabi podaje, kreuje grę i reguluje jej tempo, a także utrzymuje się przy piłce zupełnie jak jego niemalże imiennik z Katalonii. Do tego lubi pofaulować, pomaltretować rywala i odebrać mu chęć do życia, o chęci do gry w piłkę nie zapominając. Ma poza tym więcej zarostu i teoretycznie watahę potencjalnych konkurentów (a kilku kolejnych w drodze do Madrytu). Kim są jednak dla niego konkurenci? Kolegami, którzy ciężką pracą na treningach mogą wywalczyć prawo do gry u jego boku.

Środkowy pomocnik: Andres Iniesta. Z 49 meczów w koszulce w granatowo-bordowe pasy 34 to spotkania ligowe. Na własnym podwórku rycerz z La Manchy zaliczył zaledwie cztery asysty, co jak na pomocnika obdarzonego taką wizją gry, przeglądem pola i podaniem jest wynikiem nędznym. Czego nie podał, to strzelił, ośmioma bramkami niemal zupełnie nadrabiając braki w decydujących zagraniach. Liga Mistrzów? Dziewięć spotkań, ale tylko jedna bramka. Słabo, jak na piłkarza obdarzonego jego dryblingiem, zmysłem do gry kombinacyjnej na małej przestrzeni i szybkością, pozwalającą mu przedrzeć się w pole karne i pokonać bramkarza. Czego nie strzelił, to podał, sześcioma asystami całkowicie rehabilitując się za słabą skuteczność w europejskich mistrzostwach klubowych. Te dwa sprzeczne fragmenty pokazują, jak wszechstronnym graczem jest Andres Iniesta – kiedy trzeba, skuteczny egzekutor, innym razem błyskotliwy asystent. W minionym sezonie lepszy od Xaviego, lepszy od niemal wszystkich.

Środkowy pomocnik: Borja Valero. Umieszczenie w jedenastce sezonu jakiegokolwiek gracza spoza Barcelony i Realu jest krokiem nie tyle ryzykownym, co niepopularnym. W Polsce mało kto zdaje sobie sprawę, że poza tymi dwoma klubami również funkcjonują w La Liga piłkarze wybitni. Co prawda nieco tę sytuację zmieniły transmisje z meczów Ligi Europejskiej, w której Borja i jego Villarreal dotarli aż do półfinału, ale akurat w tych rozgrywkach łysy pomocnik nie błyszczał tak mocno (i naprawdę nie mam tu na myśli blasku, który odbija się od jego głowy) jak w lidze. Co pozwoli Wam uwierzyć w to, że Valero jest na tyle dobry, by znajdować się w tym zestawieniu choćby zamiast Xaviego? Być może tytuł dla najlepszego hiszpańskiego piłkarza roku 2010, przyznawany przez czasopismo „Don Balon”? Może fakt, że z Rubenem Canim, Santiago Cazorlą czy Bruno Soriano (a także z Rossim czy Nilmarem) Valero rozumie się lepiej niż prawa noga z lewą u wielu polskich piłkarzy? Jeśli nie, to obejrzyjcie Borję w jakimś meczu. Łatwo go rozpoznać.

Mediapunta. Mesut Oezil. Real Madryt to klub o tyle specyficzny, że przychodzącym doń piłkarzom niezwykle trudno jest wkomponować się w drużynę w krótkim czasie. W historii, również najnowszej, przez kadrę „Los Merengues” przewinęły się tabuny piłkarzy dobrych, świetnych, wybitnych, jednak tylko nielicznym udało się podbić serca kibiców już w pierwszym sezonie czy rundzie. Odkąd w Madrycie nastała era Pereza (a i sięgając głębiej pamięcią również), nie było piłkarza, u którego proces aklimatyzacji przebiegłby szybciej niż u Mesuta Oezila. Niemiec o tureckich korzeniach w końcówce sezonu osiągnął formę, która nie pozwala nie umieścić go w niniejszym zestawieniu. Kiedy Ronaldo ścigał się z snajperskimi legendami (z dobrym skutkiem), Oezil ścigał Leo Messiego w klasyfikacji najlepszych asystentów, przy okazji pomagając Portugalczykowi. Pościg okazał się skuteczny, niespełna 23-latek zakończył sezon z 19 decydującymi podaniami w lidze, dodatkowo dorzucając siedem asyst w Lidze Mistrzów. Niektóre z nich (choćby ta przy pierwszym golu Adebayora w meczu z Almerią) znamionują klasę, a przede wszystkim wizję gry, jakiej nie było na Bernabeu od ery Zinedine’a Zidane’a.

Skrzydłowy: Angel Di Maria. W przeciwieństwie do Oezila, były gracz Benfiki końcówkę sezonu miał średnio udaną: od początku marca w lidze rozegrał tylko jeden pełny mecz. W tym czasie zaliczył trzy asysty, co wobec poprzednich trzynastu jest wynikiem przeciętnym. Dodatkowo od końca lutego nie zdobył bramki, ale nie na jego barkach ciąży przecież rola egzekutora. Poza tym większość z sześciu zdobytych w tym sezonie goli była wspaniałej urody. Argentyńczyk, pomijając wspomnianą końcówkę sezonu, przez całe rozgrywki grał niezwykle równo i, co najważniejsze, na poziomie, którego wymaga się od gracza Realu. Tym samym pięć razy znalazł się w naszych jedenastkach kolejki jesienią, pięć razy znalazł w nich miejsce także wiosną. W ciągu całego sezonu częściej wyróżnialiśmy tylko czterech piłkarzy: Messiego, Ronaldo i Marcelo (po 15 nominacji) oraz Andresa Iniestę (11). Trudno stwierdzić, czyj transfer, Oezila czy jego, był bardziej udanym posunięciem. Oby tylko takie problemy mieli kibice „Los Blancos”.

Skrzydłowy i środkowy napastnik: Leo Messi i Cristiano Ronaldo. W naszej jedenastce panowie mają za zadanie zamieniać się pozycjami, obaj na obydwu wyżej wymienionych spisują się bowiem znakomicie. Z całym szacunkiem dla wszystkich pozostałych zawodników biegających po boiskach świata, żaden z nich w ciągu sezonu czy dwóch nie ma możliwości wyrobić sobie takiej renomy, rozgłosu i opinii, na jaką zapracowali sobie Ronaldo i Messi. Przez długi czas „La Pulga” swoją niewiarygodną skutecznością, ogromną liczbą asyst i magicznymi zagraniami usuwał w cień Ronaldo, który pokazywał wtedy swój trudny charakter, obrażając się na kolegów czy trenera i nie grając w stu procentach dla dobra zespołu. W końcówce sezonu sytuacja diametralnie się zmieniła, Messi, jak i cała Barcelona, zdecydowanie przygasł, w tym samym czasie rozbłysła zaś gwiazda Portugalczyka. Przymiotniki takie jak niewiarygodny, fenomenalny czy nieprawdopodobny i tak nie w pełni oddają skalę dokonań „CR7” w ostatnich czterech meczach sezonu. Cristiano zdobył w nich 11 (słownie – jedenaście) goli, wyprzedzając nie tylko Messiego w klasyfikacji Pichichi oraz Złotego Buta, ale także strącił ze snajperskiego piedestału legendy La Liga – Telmo Zarrę i Hugo Sancheza. Jakby tego było mało, w meczu z Almerią, oprócz dwóch goli, zaliczył jeszcze cztery asysty, co przynajmniej na jakieś pół roku powinno odebrać jakiekolwiek argumenty głosicielom teorii, jakoby Portugalczyk był boiskowym samolubem. Innymi słowy – kapitalnym finiszem Ronaldo usunął nieco Messiego w cień, ale nie zapominajmy, czego Argentyńczyk dokonywał przez cały sezon. „La Pulga” pewnie nie powiedział zresztą jeszcze ostatniego słowa, jest wielce prawdopodobne, że zdobędzie bramkę (bramki) w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem i kto wie, czy nie zapewnią one Barcelonie kolejnego trofeum. Jeśli strzeli w finale więcej niż jedną bramkę (tekst był pisany przed sobotnim meczem, w którym, jak wiemy, „La Pulga” zdobył bramkę i dorównał osiągnięciu Cristiano), przebije tegoroczne wyczyny strzeleckie Portugalczyka (53 gole dla Realu). Na koniec mała ciekawostka: Messi sam strzelił w lidze tyle goli, co wszyscy gracze Deportivo, natomiast Ronaldo zdobył tyle bramek, co cały Real Saragossa.

Środkowy obrońca. Na początku mała dygresja. Pepe jest świetnym stoperem (a nawet piwotem). Potrafi rozegrać bezbłędny mecz, zaliczyć kilkanaście odbiorów i czystych wślizgów, zatrzymać Leo Messiego, a kiedy trzeba, to i sponiewiera. Zaliczył bodaj najlepszy sezon, a już na pewno najlepszą rundę w karierze, grając tak, że lepiej się grać po prostu nie dało. Mimo to krewki Brazylijczyk z paszportem wiadomego kraju przegrywa w naszym zestawieniu z zawodnikiem, który rozegrał w lidze zaledwie siedemnaście meczów, czyli najmniej od czasów, których z pewnością nie pamięta już połowa fanów klubu, w którym występuje. Przez dobre trzy miesiące nie zagrał w oficjalnym spotkaniu, a czy przez ten czas walczył z krokodylami w jednym z rozlewisk rzeki Kongo, wyrabiał swetry z własnych włosów czy pracował w ogródku z motyką, nie do końca wiadomo. Wiadomo, że jak już wrócił, to jego zespół z miejsca zaczął grać lepiej i tracił średnio czternaście razy (czy coś koło tego) mniej goli na mecz niż bez niego. O kim mowa? Przecież wiadomo.

Lewy obrońca: Marcelo. Brazylijczyk w ciągu sezonu przeszedł zaskakującą metamorfozę. Z gracza uważanego za jeźdźca bez głowy i taktycznego imbecyla stał się najlepszym bocznym obrońcą ligi, a pewnie nawet i globu. Na swojej pozycji nie miałby konkurencji nawet wtedy, gdyby Eric Abidal przez całe rozgrywki utrzymywał formę, jaką imponował tuż przed pójściem pod nóż. Więcej o fenomenalnym obrońcy już niedługo, w osobnym tekście.

Piwot: Xabi Alonso. O graczach takich jak Bask można pisać godzinami, choćby tylko koncentrując się na tym, co robią na boisku. Graczy takich jak Xabi nie ma wielu, zachodzi wręcz podejrzenie, czy dyscyplina, którą uprawiają, dalej mieści się w szerokiej definicji piłki nożnej. Jak wiadomo, jest to sport zespołowy, natomiast bez Xabiego zespół praktycznie by nie istniał, właściwie on sam w pojedynkę tworzyłby lepszą drużynę niż koledzy bez niego. Xabi podaje, kreuje grę i reguluje jej tempo, a także utrzymuje się przy piłce zupełnie jak jego niemalże imiennik z Katalonii. Do tego lubi pofaulować, pomaltretować rywala i odebrać mu chęć do życia, o chęci do gry w piłkę nie zapominając. Ma poza tym więcej zarostu i teoretycznie watahę potencjalnych konkurentów (a kilku kolejnych w drodze do Madrytu). Kim są jednak dla niego konkurenci? Kolegami, którzy ciężką pracą na treningach mogą wywalczyć prawo do gry u jego boku.

Środkowy pomocnik: Andres Iniesta. Z 49 meczów w koszulce w granatowo-bordowe pasy 34 to spotkania ligowe. Na własnym podwórku rycerz z La Manchy zaliczył zaledwie cztery asysty, co jak na pomocnika obdarzonego taką wizją gry, przeglądem pola i podaniem jest wynikiem nędznym. Czego nie podał, to strzelił, ośmioma bramkami niemal zupełnie nadrabiając braki w decydujących zagraniach. Liga Mistrzów? Dziewięć spotkań, ale tylko jedna bramka. Słabo, jak na piłkarza obdarzonego jego dryblingiem, zmysłem do gry kombinacyjnej na małej przestrzeni i szybkością, pozwalającą mu przedrzeć się w pole karne i pokonać bramkarza. Czego nie strzelił, to podał, sześcioma asystami całkowicie rehabilitując się za słabą skuteczność w europejskich mistrzostwach klubowych. Te dwa sprzeczne fragmenty pokazują, jak wszechstronnym graczem jest Andres Iniesta – kiedy trzeba, skuteczny egzekutor, innym razem błyskotliwy asystent. W minionym sezonie lepszy od Xaviego, lepszy od niemal wszystkich.

Środkowy pomocnik: Borja Valero. Umieszczenie w jedenastce sezonu jakiegokolwiek gracza spoza Barcelony i Realu jest krokiem nie tyle ryzykownym, co niepopularnym. W Polsce mało kto zdaje sobie sprawę, że poza tymi dwoma klubami również funkcjonują w La Liga piłkarze wybitni. Co prawda nieco tę sytuację zmieniły transmisje z meczów Ligi Europejskiej, w której Borja i jego Villarreal dotarli aż do półfinału, ale akurat w tych rozgrywkach łysy pomocnik nie błyszczał tak mocno (i naprawdę nie mam tu na myśli blasku, który odbija się od jego głowy) jak w lidze. Co pozwoli Wam uwierzyć w to, że Valero jest na tyle dobry, by znajdować się w tym zestawieniu choćby zamiast Xaviego? Być może tytuł dla najlepszego hiszpańskiego piłkarza roku 2010, przyznawany przez czasopismo „Don Balon”? Może fakt, że z Rubenem Canim, Santiago Cazorlą czy Bruno Soriano (a także z Rossim czy Nilmarem) Valero rozumie się lepiej niż prawa noga z lewą u wielu polskich piłkarzy? Jeśli nie, to obejrzyjcie Borję w jakimś meczu. Łatwo go rozpoznać.

Mediapunta. Mesut Oezil. Real Madryt to klub o tyle specyficzny, że przychodzącym doń piłkarzom niezwykle trudno jest wkomponować się w drużynę w krótkim czasie. W historii, również najnowszej, przez kadrę „Los Merengues” przewinęły się tabuny piłkarzy dobrych, świetnych, wybitnych, jednak tylko nielicznym udało się podbić serca kibiców już w pierwszym sezonie czy rundzie. Odkąd w Madrycie nastała era Pereza (a i sięgając głębiej pamięcią również), nie było piłkarza, u którego proces aklimatyzacji przebiegłby szybciej niż u Mesuta Oezila. Niemiec o tureckich korzeniach w końcówce sezonu osiągnął formę, która nie pozwala nie umieścić go w niniejszym zestawieniu. Kiedy Ronaldo ścigał się z snajperskimi legendami (z dobrym skutkiem), Oezil ścigał Leo Messiego w klasyfikacji najlepszych asystentów, przy okazji pomagając Portugalczykowi. Pościg okazał się skuteczny, niespełna 23-latek zakończył sezon z 19 decydującymi podaniami w lidze, dodatkowo dorzucając siedem asyst w Lidze Mistrzów. Niektóre z nich (choćby ta przy pierwszym golu Adebayora w meczu z Almerią) znamionują klasę, a przede wszystkim wizję gry, jakiej nie było na Bernabeu od ery Zinedine’a Zidane’a.

Skrzydłowy: Angel Di Maria. W przeciwieństwie do Oezila, były gracz Benfiki końcówkę sezonu miał średnio udaną: od początku marca w lidze rozegrał tylko jeden pełny mecz. W tym czasie zaliczył trzy asysty, co wobec poprzednich trzynastu jest wynikiem przeciętnym. Dodatkowo od końca lutego nie zdobył bramki, ale nie na jego barkach ciąży przecież rola egzekutora. Poza tym większość z sześciu zdobytych w tym sezonie goli była wspaniałej urody. Argentyńczyk, pomijając wspomnianą końcówkę sezonu, przez całe rozgrywki grał niezwykle równo i, co najważniejsze, na poziomie, którego wymaga się od gracza Realu. Tym samym pięć razy znalazł się w naszych jedenastkach kolejki jesienią, pięć razy znalazł w nich miejsce także wiosną. W ciągu całego sezonu częściej wyróżnialiśmy tylko czterech piłkarzy: Messiego, Ronaldo i Marcelo (po 15 nominacji) oraz Andresa Iniestę (11). Trudno stwierdzić, czyj transfer, Oezila czy jego, był bardziej udanym posunięciem. Oby tylko takie problemy mieli kibice „Los Blancos”.

Skrzydłowy i środkowy napastnik: Leo Messi i Cristiano Ronaldo. W naszej jedenastce panowie mają za zadanie zamieniać się pozycjami, obaj na obydwu wyżej wymienionych spisują się bowiem znakomicie. Z całym szacunkiem dla wszystkich pozostałych zawodników biegających po boiskach świata, żaden z nich w ciągu sezonu czy dwóch nie ma możliwości wyrobić sobie takiej renomy, rozgłosu i opinii, na jaką zapracowali sobie Ronaldo i Messi. Przez długi czas „La Pulga” swoją niewiarygodną skutecznością, ogromną liczbą asyst i magicznymi zagraniami usuwał w cień Ronaldo, który pokazywał wtedy swój trudny charakter, obrażając się na kolegów czy trenera i nie grając w stu procentach dla dobra zespołu. W końcówce sezonu sytuacja diametralnie się zmieniła, Messi, jak i cała Barcelona, zdecydowanie przygasł, w tym samym czasie rozbłysła zaś gwiazda Portugalczyka. Przymiotniki takie jak niewiarygodny, fenomenalny czy nieprawdopodobny i tak nie w pełni oddają skalę dokonań „CR7” w ostatnich czterech meczach sezonu. Cristiano zdobył w nich 11 (słownie – jedenaście) goli, wyprzedzając nie tylko Messiego w klasyfikacji Pichichi oraz Złotego Buta, ale także strącił ze snajperskiego piedestału legendy La Liga – Telmo Zarrę i Hugo Sancheza. Jakby tego było mało, w meczu z Almerią, oprócz dwóch goli, zaliczył jeszcze cztery asysty, co przynajmniej na jakieś pół roku powinno odebrać jakiekolwiek argumenty głosicielom teorii, jakoby Portugalczyk był boiskowym samolubem. Innymi słowy – kapitalnym finiszem Ronaldo usunął nieco Messiego w cień, ale nie zapominajmy, czego Argentyńczyk dokonywał przez cały sezon. „La Pulga” pewnie nie powiedział zresztą jeszcze ostatniego słowa, jest wielce prawdopodobne, że zdobędzie bramkę (bramki) w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem i kto wie, czy nie zapewnią one Barcelonie kolejnego trofeum. Jeśli strzeli w finale więcej niż jedną bramkę (tekst był pisany przed sobotnim meczem, w którym, jak wiemy, „La Pulga” zdobył bramkę i dorównał osiągnięciu Cristiano), przebije tegoroczne wyczyny strzeleckie Portugalczyka (53 gole dla Realu). Na koniec mała ciekawostka: Messi sam strzelił w lidze tyle goli, co wszyscy gracze Deportivo, natomiast Ronaldo zdobył tyle bramek, co cały Real Saragossa.