Amaral, wróć! Jedna z największych misji Johna van den Broma

Dziwne akcje za Żurawia, Skorża zrobił z niego gwiazdę ligi, a tu znów John van den Brom nie może sobie poradzić z tym zawodnikiem. Powoli zaczęło to wyglądać, jakby Amaral był zawodnikiem jednego trenera. Tylko Maciej Skorża potrafił do niego trafić. Na szczęście holenderski szkoleniowiec dawał mu szanse, czasami naprawdę na wyrost, i ten zaczyna coś grać. Choć to wciąż nie jest to, czego oczekują od niego wszyscy.

Amaral i tak będzie grał

„Kolejorza” czeka do listopada niezwykle intensywny okres. Amaral choćby był w słabej formie, tak jak na początku sezonu, będzie musiał grać, bo konkurencja na jego pozycji jest niewielka. John van den Brom nie ma innego wyboru, jak po piłkarsku się z nim dogadać. W innym przypadku Portugalczyk znów będzie się męczył w Poznaniu, a jak u niego nie ma takiej dziecięcej radości z gry to po prostu zostaje przytłoczony.

Nie jest to przykład mentalnego lidera, który zabierze głos w szatni. Już prędzej weźmie piłkę i spróbuje wypracować szansę kolegom lub sobie. Tak zrobił między innymi z Cracovią w pierwszym meczu tego roku. Tego jednak brakuje w tym sezonie. Wręcz występuje u niego paniczny strach przed braniem się za rozgrywanie. Trudno się dziwić, żeby było inaczej, jeśli każda jego decyzja kończy się niepowodzeniem, a nawet w takim meczu jak z Vikingurem, gdzie spokojnie mógł skończyć z hattrickiem, marnuje tyle sytuacji, a drużyna musi grać dogrywkę. To nie pomaga.

Przyznać szczerze musimy, że już tak źle z Amaralem nie jest. Pokazał jakieś symptomy poprawy. Najpierw z Ishakiem w ciągu dwóch minut rozklepali Widzew i dali trzy punkty. To była właśnie namiastka jego wielkiej formy z poprzedniego sezonu. Mecz z Villarrealem nie był najgorszy – warto również pamiętać, że grał na nowej pozycji. Swoim pressingiem mocno się przyczynił do zdobycia pierwszej bramki. Owszem, miał problemy z asekuracją Rebocho, ale i tak już to wygląda lepiej niż na samym początku.

Brak konkurencji

Joao Amaral będzie grał nie tylko dlatego, że grania będzie więcej niż wody w jeziorze Michigan, ale po prostu trudno będzie znaleźć dla niego jakieś zastępstwo. Dani Ramirez odszedł przed sezonem, bo przegrał rywalizację z Portugalczykiem, a to właśnie on według opinii wielu lepiej pasowałby do stylu gry van den Broma, który bardzo chciałby, aby „dziesiątka” wybiegała w wolne przestrzenie, a nie holowała piłkę. W tym aspekcie lepiej spisywał się inny magik z Półwyspu Iberyjskiego.

Inną opcją jest Filip Marchwiński. Ile razy to już mówiło się, że to najlepszy czas, żeby w końcu zaczął pokazywać swoje umiejętności. To się niestety odkłada w czasie jak umycie membrany na stadionie przy Bułgarskiej. Teraz przydarzyła się jeszcze kolizja z zawodnikiem Widzewa i pewnie dopiero za kilka dni dojdzie do siebie. Pytanie, czy można na niego liczyć. Pewnie ze słabszymi zespołami w lidze jest w stanie dobrze się zaprezentować, ale chyba nie tak miała wyglądać jego historia.

Afonso Sousa przychodził do zespołu jako swoista kopia Pedro Tiby. Miał być raczej zabezpieczeniem środka pola, a okazuje się, że John van den Brom widzi go wyłącznie na „dziesiątce”. Nie zmienia to faktu, że według Holendra nie ma miejsca dla ich obu na boisku, a Sousa jest w hierarchii na razie za Amaralem. Tylko raz wyszli razem od pierwszej minuty. Joao Amaral musi się zatem obudzić i wejść na właściwe obroty. Jego pozycja docelowa to raczej podwieszony napastnik, to tam jest w stanie z Ishakiem coś wyczarować. Ostatnio „Kolejorz” prezentuje się już naprawdę dobrze, a należy pamiętać, jakie zapasy ma jeszcze Amaral. To tylko pokazuje potencjał Lecha. Niech Maciej Skorża odda van den Bromowi jakieś hasło do tego zgrabnego dryblera ośmieszającego obrońców.