Czy Jan Urban to odpowiedni selekcjoner?

Urban był człowiekiem z nadziei

Nadziei, jak się okazało, naiwnej, dziecinnej. Takiej, która pozwala nam wierzyć, że ktoś naprawi nasze kłopoty jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Aktualny stan naszej kadry to efekt lat zaniedbań, konfliktów i błędów. Każdy nowy selekcjoner ma być remedium na bolączki reprezentacji. Jednak nikt nie zagląda do sedna. Problem można porównać do matrioszki. Selekcjoner to tylko jej zewnętrzna część, której wymiana może zmienić estetykę, ale nie wpłynie na warstwy wewnętrzne. Nie spodziewałem się więc od Jana Urbana cudów oraz nagłych sukcesów, zwycięstw z gigantami i bezproblemowego rozwiązania sytuacji Lewandowskiego. Nie da się jednak ukryć, że spodziewałem się po tej kadencji więcej.

Spodziewałem się mentalności zwycięzców, skutecznej gry, grania do końca. Te rzeczy są w dużej mierze zależne od trenera (vide Marek Papszun w Legii).  W tych sprawach nie zmieniło się praktycznie nic. To jest mój zarzut do obecnego selekcjonera. Tych cech drużynie po prostu brakuje. Można wymieniać mecze z Maltą, Albanią, Szwecją czy ostatni z Bośnią i Hercegowiną. Pełną odpowiedzialność za to ponosi Urban. Kto, jak nie on, znał naszą ligę i polskich piłkarzy? Właśnie dlatego został wybrany na to stanowisko. Nie potrafi jednak wpłynąć na zawodników i nie zanosi się na to, żeby było inaczej.

Jeśli będzie mu dane prowadzić kadrę do tego czasu, tak samo będą wyglądać przyszłoroczne kwalifikacje do Euro oraz wszystko inne, dopóki nie przestanie pełnić funkcji selekcjonera.

„Historia mnie osądzi”

Te słowa lubi powtarzać Jan Urban. To prawda, ale nie za niezrozumiałe decyzje personalne czy ewentualne niepowodzenie w Lidze Narodów i eliminacjach mistrzostw Europy. Historia osądzi go za to, że jest kontynuatorem tego, co postępuje od mistrzostw w Katarze, a nawet od czempionatu w Rosji. W gruncie rzeczy w reprezentacji przez te lata nie zmieniło się nic. Urban postępuje tak samo jak jego poprzednicy. Kontynuowanie tego sposobu prowadzenia kadry to tragedia dla polskiej piłki. Oznacza ona przeciętność, która na wskroś przeszywa naszą reprezentację. Urban tylko wpisuje się w ten kierunek, bez aspiracji prowadząc drużynę narodową tam, gdzie w końcu zaprowadziliby ją poprzedni selekcjonerzy. Dlatego uważam, że Liga Narodów to ostatnia szansa na pokazanie, że jego kadencja powinna potrwać trochę dłużej.

• Jan Urban
• Publicystyka
• Reprezentacja Polski
• Robert Lewandowski
• Piotr Zieliński
• Polska
• Holandia
• Finlandia
• Albania
• Szwecja
• Bośnia i Hercegowina

Prowadzenie reprezentacji to gigantyczna presja i olbrzymie wymagania kibiców. Z pewnością nie każdy się do tego nadaje. Co, jeśli obecny trener kadry również nie powinien sprawować tego stanowiska?

Jan Urban objął stery w reprezentacji Polski w lipcu ubiegłego roku. Jego poprzednik, Michał Probierz, podał się do dymisji w atmosferze konfliktu z Robertem Lewandowskim. „Biało-czerwoni” byli wtedy po trzech meczach eliminacji mistrzostw świata. W słabym stylu pokonywali w marcu Litwę (1:0) oraz Maltę (2:0). Podczas feralnego czerwcowego zgrupowania ulegli jednak Finlandii (1:2).

Stało się jasne, że zarówno pod względem sportowym, jak i wizerunkowym Probierz nie dowiózł. Trzeba było znaleźć kogoś, kto poprowadzi kadrę bezpiecznie do baraży i zakończy konflikty w szatni. Wybór padł na Jana Urbana. Doświadczony trener miał w swoim CV prowadzenie takich marek jak Legia Warszawa, Lech Poznań czy ostatnio Górnik Zabrze. Nowy selekcjoner od razu został wrzucony na głęboką wodę. W debiucie zmierzył się z Holandią w Rotterdamie. Egzamin zdał, remisując 1:1. Trzy dni później w niezwykle ważnym meczu pokonał Finlandię (3:1) i znacząco przybliżył nas do barażów.

Październik to zaledwie jeden mecz o stawkę. Wygrana z Litwą w Kownie nastroiła kibiców optymizmem przed ostatnią rundą zmagań o bezpośredni awans na mundial. Kolejny podział punktów z Holandią (znów 1:1) oraz wymęczone zwycięstwo nad Maltą (3:2) zagwarantowały nam grę w barażach. W międzyczasie Urban odbudował wizerunek reprezentacji, kończąc konflikt na linii selekcjoner kontra Lewandowski. Wydawać się mogło, że w końcu mamy właściwego człowieka na właściwym miejscu. Iluzja szybko się jednak posypała.

Pierwsze problemy

Półfinał play-offów to mecz na Stadionie Narodowym z Albanią. Kadra grała słabo; do przerwy przegrywaliśmy 0:1. W drugiej odsłonie losy spotkania odwrócili Lewandowski i Zieliński, ale niesmak pozostał. Nie napawało to optymizmem przed starciem ze Szwecją w Solnie, na które „Biało-czerwoni” udali się pięć dni później. Pamiętny finał baraży na Strawberry Arenie musiał się tak skończyć. Choć kontrowersje budziły niektóre decyzje arbitra Slavko Vincicia, to głównym powodem tej klęski była słaba gra w defensywie. Szwedzi odbili sobie porażkę sprzed czterech lat. Natomiast my nie awansowaliśmy na pierwszą wielką imprezę od 2014 roku.

Dziś, przed kolejnymi meczami Ligi Narodów, musimy postawić sobie tytułowe pytanie. Chodzi nie tylko o Urbana, lecz także o kierunek, w którym zmierzamy. Wszyscy zgodzimy się chyba, że Probierz był selekcjonerem słabym. Poprzedzający go Fernando Santos również był nieudanym eksperymentem. Od obecnego trenera kadry mieliśmy jednak prawo wymagać znacznie więcej. Piątkowy mecz z Bośnią przedłuża tylko serię spotkań, w których wyglądamy równie słabo jak pod ich wodzą.

Urban był człowiekiem z nadziei

Nadziei, jak się okazało, naiwnej, dziecinnej. Takiej, która pozwala nam wierzyć, że ktoś naprawi nasze kłopoty jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Aktualny stan naszej kadry to efekt lat zaniedbań, konfliktów i błędów. Każdy nowy selekcjoner ma być remedium na bolączki reprezentacji. Jednak nikt nie zagląda do sedna. Problem można porównać do matrioszki. Selekcjoner to tylko jej zewnętrzna część, której wymiana może zmienić estetykę, ale nie wpłynie na warstwy wewnętrzne. Nie spodziewałem się więc od Jana Urbana cudów oraz nagłych sukcesów, zwycięstw z gigantami i bezproblemowego rozwiązania sytuacji Lewandowskiego. Nie da się jednak ukryć, że spodziewałem się po tej kadencji więcej.

Spodziewałem się mentalności zwycięzców, skutecznej gry, grania do końca. Te rzeczy są w dużej mierze zależne od trenera (vide Marek Papszun w Legii).  W tych sprawach nie zmieniło się praktycznie nic. To jest mój zarzut do obecnego selekcjonera. Tych cech drużynie po prostu brakuje. Można wymieniać mecze z Maltą, Albanią, Szwecją czy ostatni z Bośnią i Hercegowiną. Pełną odpowiedzialność za to ponosi Urban. Kto, jak nie on, znał naszą ligę i polskich piłkarzy? Właśnie dlatego został wybrany na to stanowisko. Nie potrafi jednak wpłynąć na zawodników i nie zanosi się na to, żeby było inaczej.

Jeśli będzie mu dane prowadzić kadrę do tego czasu, tak samo będą wyglądać przyszłoroczne kwalifikacje do Euro oraz wszystko inne, dopóki nie przestanie pełnić funkcji selekcjonera.

„Historia mnie osądzi”

Te słowa lubi powtarzać Jan Urban. To prawda, ale nie za niezrozumiałe decyzje personalne czy ewentualne niepowodzenie w Lidze Narodów i eliminacjach mistrzostw Europy. Historia osądzi go za to, że jest kontynuatorem tego, co postępuje od mistrzostw w Katarze, a nawet od czempionatu w Rosji. W gruncie rzeczy w reprezentacji przez te lata nie zmieniło się nic. Urban postępuje tak samo jak jego poprzednicy. Kontynuowanie tego sposobu prowadzenia kadry to tragedia dla polskiej piłki. Oznacza ona przeciętność, która na wskroś przeszywa naszą reprezentację. Urban tylko wpisuje się w ten kierunek, bez aspiracji prowadząc drużynę narodową tam, gdzie w końcu zaprowadziliby ją poprzedni selekcjonerzy. Dlatego uważam, że Liga Narodów to ostatnia szansa na pokazanie, że jego kadencja powinna potrwać trochę dłużej.