Adnan Kovačević

Pochodzenie

Urodził się 9 września 1993 roku w Kotor Varoš w Bośni i Hercegowinie. Miał trzy tygodnie, gdy rodzice z nim, jego trzema braćmi i siostrą uciekli przed wojną do Szwajcarii. Po wojnie Kotor Varoš znalazło się w Republice Serbskiej, a rodzinna wieś była zniszczona, więc ojciec kupił dom w Turbe koło Travnika. Nazwisko piłkarza pochodzi od wsi Kovačević pod Kotor Varoš; on sam jest Boszniakiem.

Jest wychowankiem NK Travnik. W juniorach grał w ataku: jako nastolatek był niski i szybki, w jednym sezonie strzelił siedem goli w pierwszych trzech meczach ligi juniorów. Potem w ciągu jednego lata urósł o kilkanaście centymetrów, a trener cofał go coraz głębiej: na „dziesiątkę”, do defensywnej pomocy, aż w końcu na środek obrony. W pierwszej lidze Bośni i Hercegowiny zadebiutował w barwach Travnika jako 17-latek. Grał też w młodzieżowej reprezentacji Bośni i Hercegowiny.

Kariera

Po czterech latach w Travniku chciał odejść, ale działacze klubu podrobili jego podpis. O tym, że rzekomo przedłużył umowę o cztery lata, dowiedział się z gazety. Wynajął grafologa, który potwierdził fałszerstwo, a sąd unieważnił kontrakt. Kilka dni później, w 2013 roku, podpisał umowę z FK Sarajevo. Kibice przyjęli go nieufnie, bo rok wcześniej mówił, że chętnie zagrałby w lokalnym rywalu, Željezničarze; przekonał ich grą. 23 maja 2014 roku wszedł z ławki w rewanżowym meczu finału Pucharu Bośni i Hercegowiny, w którym Sarajevo pokonało Čelika Zenica 3:1. W sezonie 2014/15 zdobył z klubem mistrzostwo kraju, a na fecie było, jak wspominał, ponad sto tysięcy ludzi.

W lipcu 2017 roku przeszedł do Korony Kielce. U Gino Lettieriego od pierwszej kolejki grał na środku obrony i wyróżniał się nie tylko odbiorem, ale też rozgrywaniem piłki i podłączaniem się do ataków. Jesienią 2017 roku obserwowały go Werder Brema i Hamburger SV, ale zimą doznał na zgrupowaniu w Turcji kontuzji ścięgna Achillesa i wrócił do składu dopiero w połowie marca. W sezonie 2018/19 Lettieri przesunął go na pozycję defensywnego pomocnika, gdzie tworzył trójkę z Djibrilem Diawem i Ivanem Márquezem.

Latem 2019 roku, po odejściu Bartosza Rymaniaka, Lettieri mianował go kapitanem. Kovačević mówił, że dojrzewał do tej roli kilka miesięcy i był łącznikiem między prezesem, trenerem a drużyną. Korona grała jednak słabo i w 2020 roku spadła z Ekstraklasy, a Kovačević, któremu skończył się kontrakt, odszedł po trzech latach.

27 lipca 2020 roku podpisał kontrakt z Ferencvárosem. Dobrze zagrał w eliminacjach Ligi Mistrzów z Celtikiem w Glasgow, ale potem hamowały go kontuzje. 20 października 2020 roku wyszedł w podstawowym składzie na mecz fazy grupowej Ligi Mistrzów z Barceloną na Camp Nou. Z Ferencvárosem trzy razy zdobył mistrzostwo Węgier; w kwietniu 2022 roku wyszedł w podstawowym składzie na mecz z Újpestem, po którym klub zapewnił sobie tytuł.

Gdy kontrakt na Węgrzech wygasał, latem 2023 roku przeszedł za darmo do Rakowa Częstochowa. Nie wywalczył tam miejsca w podstawowym składzie i we wrześniu 2024 roku rozwiązał umowę za porozumieniem stron. 9 września 2024 roku, w dniu 31. urodzin, podpisał kontrakt z Miedzią Legnica w I lidze.

Sukcesy

• 2023 Mistrzostwo Węgier z Ferencvárosem
• 2022 Mistrzostwo Węgier z Ferencvárosem
• 2021 Mistrzostwo Węgier z Ferencvárosem
• 2015 Mistrzostwo Bośni i Hercegowiny z FK Sarajevo
• 2014 Puchar Bośni i Hercegowiny z FK Sarajevo

Styl gry

To środkowy obrońca z przeszłością napastnika. W Koronie poza odbiorem piłki wyróżniał się rozegraniem i wchodzeniem do akcji ofensywnych, a jako stoper strzelał też gole. Lettieri wystawiał go na środku obrony i jako defensywnego pomocnika.

Reprezentacja

Na pierwsze powołanie do kadry Bośni i Hercegowiny czekał ponad dwa lata gry w Koronie; dostał je w sierpniu 2019 roku od Roberta Prosineckiego. Zadebiutował 12 października 2019 roku w Zenicy, w wygranym 4:1 meczu eliminacji Euro 2020 z Finlandią. Wyszedł w podstawowym składzie i zagrał cały mecz w linii obrony z Seadem Kolašincem. Edin Džeko i Miralem Pjanić, których wcześniej oglądał tylko w telewizji, od początku pomagali mu się odnaleźć w kadrze. Trzy dni później w Atenach strzelił samobójczego gola w przegranym meczu z Grecją; koledzy mówili mu, że bez jego interwencji porażka byłaby dużo wyższa.