Czasem trzeba dotknąć dna, by się od niego odbić i wrócić na właściwą drogę. Takie motto od kilkunastu miesięcy przyświeca działaczom i piłkarzom ŁKS-u. Mistrz Polski z 1998 r. sezon temu znalazł się w IV lidze. Tak nisko w swojej ponadstuletniej historii nie spadł nigdy. I wszystko wskazuje na to, że na tym poziomie rozgrywkowym już raczej nie wystąpi. W Łodzi wierzą, że awans rok po roku jest możliwy i wkrótce klub wróci przynajmniej na zaplecze ekstraklasy. Na razie łodzianie w niedzielę zainaugurowali rozgrywki w III lidze.
10 kwietnia 2013 r. – ta data na długo utkwi w pamięci wszystkich kibiców Łódzkiego Klubu Sportowego. Właśnie wtedy zespół występujący wówczas w I lidze wycofał się z rozgrywek. Według regulaminów PZPN rezygnacja z gry w trakcie sezonu oznaczała spadek o dwie klasy rozgrywkowe, a w praktyce start z jeszcze niższego pułapu, gdyż nikt rozsądny nie twierdził, że znajdzie się naiwna osoba, która uporządkuje organizacyjny i finansowy bałagan w klubie i zechce zarządzać zespołem z wielomilionowym długiem. Podjęto zatem jedyną słuszną decyzję – budowę drużyny od zera, na zdrowych fundamentach. W powrocie na właściwą drogę pomogła również decyzja zarządu PZPN, który zdecydował, że ŁKS, podobnie jak znajdująca się w identycznej sytuacji warszawska Polonia, może w ramach nagrody za dotychczasowe zasługi dla krajowego futbolu rozpocząć rywalizację od IV ligi, czyli piątego poziomu rozgrywkowego.
Mieszanka rutyny z młodością
W Łodzi z ochotą i dużymi nadziejami zabrano się do pracy. W statucie funkcjonującej od kilku lat Akademii Piłkarskiej ŁKS dokonano niezbędnych zmian, które umożliwiły podmiotowi poprowadzenie drużyny seniorów w IV-ligowych rozgrywkach. Nowa drużyna oparta została przede wszystkim na wyróżniających się juniorach z AP, ale znalazło się w niej również miejsce dla kilku rutyniarzy. Jesienią bramki ŁKS-u strzegł Kamil Woźniak, który powrócił do klubu po 10 latach przerwy, w obronie występował mający za sobą ekstraklasowy epizod Szymon Salski, a na wiosnę do składu dołączył też piłkarski obieżyświat Paweł Hajduczek (w swojej karierze grał m. in. we Francji, Kazachstanie, Gruzji i na Ukrainie). Posadę trenera powierzono Wojciechowi Robaszkowi, który wprawdzie nie sprawował dotychczas funkcji pierwszego szkoleniowca w uznanych klubach, ale posiadał za to dobre rozeznanie w niższych ligach oraz doświadczenie z pracy w Pogoni Szczecin w charakterze asystenta Mariusza Kurasa.
Pięć kilometrów na piechotę w walce o nowy stadion
Skład personalny drużyny to jedno, ale istotnym czynnikiem w odbudowie klubu od podstaw było zaangażowanie w to przedsięwzięcie kibiców łódzkiej drużyny. Najpierw fani ŁKS-u w maju w pokojowym przemarszu ulicami Łodzi zaprotestowali przeciwko rezygnacji z budowy centrum sportu na terenach przy al. Unii Lubelskiej i równoczesnej decyzji włodarzy miasta o powstaniu nowego obiektu dla Widzewa. Efektem 5-kilometrowego spaceru sympatyków klubu była kolejna zmiana planów łódzkiego magistratu. Ostatecznie postanowiono, że w lipcu przyszłego roku oddany zostanie nowy obiekt z jedną trybuną, na którym swoje spotkania rozgrywać będą ełkaesiacy. Prace budowlane na razie przebiegają bez zakłóceń. Prezydent Łodzi, Hanna Zdanowska, nie wyklucza też, że kiedy klub awansuje do I ligi, dojdzie także do powstania trzech pozostałych trybun. Deklaracje polityków jak zwykle zweryfikuje jednak życie…
