HNG: Jednym radość, innym smutek

1. Neymaromania

Nie ma chyba drugiego kraju tak zakochanego w swoim futbolu. Nigdzie indziej najważniejsze piłkarskie wydarzenie sezonu nie byłoby zepchnięte na drugi plan przez największe media – z wyjątkiem Hiszpanii. „Marca” i „As” więcej miejsca poświęciły transferowi Neymara do Barcelony niż arcyważnemu spotkaniu (być może mówimy o początku dominacji „Bawarczyków” w Europie) bratobójczej wojny Niemców w Lidze Mistrzów.

Katalońskie gazety upatrują w Brazylijczyku zbawiciela, który ma oczarować Camp Nou i szturmem zdobyć europejskie salony. „Sport” życzeniowo porównał Neymara do Romario i Ronaldinho, którzy zostali sprowadzeni do Barcelony odpowiednio dwadzieścia i dziesięć lat temu. Czyżby magii znaków doszukiwali się w liczbie dziesięć? Z takim numerem gra Lionel Messi.

Suma transferowa do końca pozostaje tajemnicą. W mediach widać wielkie rozbieżności. Transfermarkt.de podaje kwotę 30 milionów euro, natomiast „Marca” wspomina o 54 milionach, ale wlicza w to m.in. profity dla agentów. Trudno też przypuszczać, że miliony za Brazylijczyka się nie zwrócą. W tej chwili jest może zaledwie kilku bardziej rozpoznawalnych piłkarzy. Połączenie medialności zawodnika z globalną marką klubu daje bombę marketingową. Pod względem robienia interesów Sandro Rosell jest na poziomie Florentino Pereza.

Większą zagadką jest poziom sportowy domniemanego następcy Pelego. Czy poradzi sobie z presją na Camp Nou, gdzie bramki strzelali Romario i Ronaldo, a Ronaldinho i Rivaldo oczarowywali publiczność niekonwencjonalnymi zagraniami. Wszyscy wielcy poprzednicy, gdy rozpoczynali przygodę w Katalonii, już wcześniej byli ograni w Europie. Neymar wyrusza bezpośrednio z Santosu. Technikę niewątpliwie ma wyborną, jednak czy da sobie radę w starciu z twardymi obrońcami na Starym Kontynencie? Krew, pot i łzy – to na pewno będzie musiał zostawić w niejednym spotkaniu.

Drugą sprawą jest boiskowa współpraca Brazylijczyka z Messim. Argentyńczyk jest w Barcelonie niemal półbogiem, który zdobył w piłce klubowej wszystko. Czy Neymar będzie umiał się podporządkować? Czytając wywiady, można powiedzieć, że jest skromny. I pogodzi się z dominacją Messiego. Jednak już teraz w swoim kraju jest uważany za tytana i z całym szacunkiem, ale każdemu człowiekowi może się przewrócić w głowie od nadmiaru sławy czy bogactwa. Wielu Latynosów się o tym przekonało – jak chociażby Robinho, który też miał być drugim Pelem i także przenosił się z Santosu do Hiszpanii w wieku 21 lat. Niewątpliwie był ważnym punktem madryckiego Realu, ale nigdy do końca nie osiągnął sukcesów na miarę swojego talentu. Neymar ma oczywiście szanse stać się prawdziwym crackiem, lecz czy Messi nie będzie go zbyt ograniczał? Czas pokaże, czy Neymar podzieli los Romario czy swój talent zmarnuje.

2. Pożegnanie San Mames

W Hiszpanii w tym tygodniu wydarzyło się jeszcze coś ważnego. W Bilbao melancholijnie pożegnano San Mames – stadion, który przez 100 lat swojego istnienia był świadkiem wielu wzlotów i upadków baskijskich „Lwów”. Powiadają, że drzewa i kamienie są niemymi obserwatorami upływającego czasu – świadkami tragedii i wielkich czynów opiewanych w pieśniach. Taki jest również nasz bohater – stadion, najstarszy wśród pierwszoligowców. Istniał na długo przed narodzinami Santiago Bernabeu i Camp Nou. Stał dumny, gdy Primera Division dopiero się tworzyła, i pozostał jej wierny przez całe życie.

Teraz Athletic będzie rozgrywał mecze na nowym obiekcie oddalonym o zaledwie kilkadziesiąt metrów, lecz obraz La Catedral (tak nazywają go Baskowie) pozostanie na zawsze w sercach fanów. Trudno nie pisać heroicznie o budowli, na której były rozgrywane wielkie batalie, gdy „Los Leones” walczyli jak równy z równym z Realem Madryt i Barceloną. Niestety, ostatnimi czasy ekipa z Bilbao częściej tułała się w dolnych rejonach tabeli, niż realnie walczyła o mistrzostwo. Wydawało się, że po zatrudnieniu Marcelo Bielsy Baskowie podźwigną się z marazmu. Rzeczywiście przez moment tak było. Ten sezon okazał się jednak powrotem do „normy”.

Pożegnanie San Mames miało być piękną fiestą, na którą fani przyszli pełni optymizmu przed zbliżającym się spotkaniem. Przeciwnik nie mógł być lepszy – skromne Levante, które zapewniło sobie utrzymanie jakiś czas temu i nie miało już o co walczyć. Chyba nie można było sobie wymarzyć lepszej szansy na uczczenie pamięci stadionu, na którym występowali Telmo Zarra, Joseba Etxeberria czy Jose Angel Iribar. A jednak na kibiców spadły dwa ciosy.

Pierwszym była frustracja Ikera Muniaina, który dostał czerwoną kartkę za kopnięcie zawodnika gości. Ewidentnie nie mógł wytrzymać presji, która z każdą upływającą minutą była coraz większa w ekipie „Los Leones”. Pośrednim skutkiem bezmyślności Baska była strata bramki w doliczonym czasie gry. Porażka Bilbao w pożegnalnym meczu dobitnie obrazuje najnowszą historię Athleticu – zespołu, który najlepsze lata ma dawno za sobą, a którego sukcesy może pamiętać jedynie wieczna La Catedral.

Artykuł ukazał się na blogu O wszystkim i…

Athletic Bilbao BPL FC Barcelona Neymar Da Silva Santos Futebol Clube