Fjw: Ojciec koreańskiego futbolu

W międzyczasie klub z Darmstadt spadł z Bundesligi, ale Cha niemal natychmiast znalazł sobie nowego pracodawcę. Umiejętnościami Koreańczyka zachwycił się szkoleniowiec Eintrachtu Frankfurt nad Menem, Friedel Rausch, i bez wahania sprowadził do swojej drużyny nieznanego napastnika. – Żaden inny gracz tak szybko nie przekonał mnie do siebie. On był najlepszym napastnikiem, jakiego widziałem na oczy – wspominał po latach Rausch. Bum-Kun błyskawicznie odwdzięczył się trenerowi za otrzymane zaufanie. 28 sierpnia 1979 roku Eintracht pokonał 2:0 na własnym boisku VfB Stuttgart, a bohater tego tekstu zdobył swojego premierowego gola w Bundeslidze, ustalając wynik spotkania. 19 września gracz zwany w Niemczech „Tscha Boom” zapewnił swojej drużynie remis w meczu 1. rundy Pucharu UEFA przeciwko Aberdeen, trenowanemu wówczas przez młodego Aleksa Fergusona. Późniejszy legendarny menedżer Manchesteru United nazwał Koreańczyka „zawodnikiem nie do upilnowania”.

Sezon 1979-1980 był dla Eintrachtu Frankfurt nad Menem pasmem sukcesów na arenie międzynarodowej. Niemiecka drużyna dotarła do finału Pucharu UEFA, eliminując po drodze m.in. Feyenoord Rotterdam i Bayern Monachium. W finałowym dwumeczu podopieczni Friedela Rauscha pokonali Borussię Moenchengladbach (2:3, 1:0) i sięgnęli po upragnione trofeum. Bum-Kun, który jako pierwszy azjatycki piłkarz wygrał któryś z europejskich pucharów, miał spory udział w tym triumfie, gdyż zaliczył asystę przy decydującym trafieniu Freda Schauba. W Bundeslidze Eintrachtowi wiodło się gorzej i drużyna finiszowała na dziewiątym miejscu w tabeli. Cha jednak nie zawiódł oczekiwań kibiców i działaczy, strzelając tuzin bramek w 31 meczach ligowych.

Rok później Koreańczyk mógł dopisać do swojego CV kolejne trofeum. Eintracht wygrał 3:1 w finale Pucharu Niemiec z FC Kaiserslautern, a Cha wpisał się na listę strzelców w 64. minucie. Ulubieniec frankfurckich kibiców nie próżnował również w lidze, zdobywając kolejno osiem, jedenaście i piętnaście bramek w Bundeslidze. Latem 1983 roku Bum-Kun został sprzedany do Bayeru Leverkusen, a jego ligowy bilans w Eintrachcie zamknął się na 122 meczach i 46 golach.

„Aptekarze” zrobili dobry interes, kupując bramkostrzelnego napastnika. Cha był bardzo zdyscyplinowanym taktycznie piłkarzem, który dzięki swoim nieprzeciętnym umiejętnościom technicznym oraz potężnemu uderzeniu stanowił niebezpieczeństwo dla każdego przeciwnika. Już w swoim pierwszym meczu rozgrywanym przed własną publicznością koreański snajper dwukrotnie trafił do siatki FC Nuernberg. Kilka dni później Bum-Kun zaskoczył bramkarza swojego poprzedniego klubu, a Bayer zremisował we Frankfurcie 2:2. Do końca sezonu 1983-1984 sympatyczny Azjata wpisał się na listę strzelców jeszcze dziewięć razy.

Wiosną 1985 roku drużyna z Leverkusen zajęła dopiero trzynaste miejsce w lidze. Rozgrywki sezonu 1985/1986 zarówno dla Bayeru, jak i dla Cha Bum-Kuna były dużo bardziej udane. Popularni „Aptekarze” finiszowali na szóstym miejscu, a Koreańczyk siedemnaście razy trafiał do siatki rywala. Do dziś żaden piłkarz z Azji nie poprawił tego osiągnięcia. Cha dał się też namówić selekcjonerowi reprezentacji narodowej, Kim Jung-Namowi, na powrót do kadry po niemal ośmioletniej przerwie i wzięcie udziału w mistrzostwach świata rozgrywanych w Meksyku.

„Tygrysy Azji” zakończyły swój udział w mundialu już po trzech meczach, w których koreańscy piłkarze przegrali z Argentyną i Włochami oraz zremisowali z Bułgarią. Bum-Kun nie opuścił żadnego spotkania, a licznik jego reprezentacyjnych występów zatrzymał się na liczbie 121. Dopiero w 2001 roku Hong Myung-Bo wyprzedził swojego starszego kolegę. Do Cha natomiast wciąż należy rekordowa liczba bramek zdobytych w kadrze. W ciągu zaledwie sześciu lat snajper z Hwasong strzelił ich aż 55.

Niespełna dwa lata później Koreańczyk jeszcze raz pokazał swą wielką klasę w rozgrywkach Pucharu UEFA. Bayer, mający w składzie m.in. Andrzeja Buncola, nieoczekiwanie dotarł do finału, rozprawiając się po drodze z Austrią Wiedeń, Toulouse, Feyenoordem Rotterdam, Barceloną i Werderem Brema. Finałowy dwumecz, w którym podopieczni Ericha Ribbecka zmierzyli się z Espanyolem Barcelona, przeszedł do historii europejskiego futbolu. W pierwszym spotkaniu, rozgrywanym w stolicy Katalonii, niemiecka drużyna przegrała 0:3, a Cha już w 18. minucie opuścił boisko z powodu kontuzji.

Lekarze szybko postawili Azjatę na nogi, ale wydawało się, że Espanyol nie da się zdominować w Leverkusen. Stało się jednak inaczej. Ambitnie grający gospodarze prowadzili 2:0 po trafieniach Tity i Falko Goetza, jednak ten wynik nadal premiował piłkarzy z Barcelony. Na osiem minut przed końcem regulaminowego czasu gry po dośrodkowaniu z rzutu wolnego najwyżej w polu karnym Espanyolu wyskoczył Cha Bum-Kun i strzałem głową pokonał Thomasa N’Kono. Wynik nie uległ już zmianie i sędzia zarządził dogrywkę, a następnie rzuty karne, w których „Aptekarze” zapewnili sobie zwycięstwo. Cha po raz drugi w swej karierze sięgnął po Puchar UEFA.

U progu sezonu 1988/1989 Koreańczyk, który liczył sobie wtedy już 35 wiosen, został przesunięty do linii pomocy i coraz rzadziej udawało mu się wpisywać na listę strzelców. 29 kwietnia 1989 roku Cha został ukarany żółtą kartką w spotkaniu ligowym przeciwko Bayerowi Uerdingen. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że gracz z Azji we wcześniejszych 300 meczach rozegranych w Bundeslidze ani razu nie został w ten sposób napomniany. Cóż, gra fair play była tylko jedną z wielu zalet koreańskiego zawodnika.

17 czerwca 1989 roku Bundesliga pożegnała jednego z najlepszych obcokrajowców w swoich dziejach. Cha Bum-Kun po raz ostatni w swej karierze wyszedł w pierwszym składzie na mecz z FC Kaiserslautern. Pięć minut po przerwie gracz z numerem 7 na koszulce został zmieniony przez Marka Leśniaka. Tym samym dobiegła końca trwająca dekadę przygoda koreańskiego snajpera z niemiecką Bundesligą. W 308 spotkaniach Cha zdobył 98 bramek. Do dziś jedynie czterech zagranicznych piłkarzy: Claudio Pizzaro, Giovane Elber, Stephane Chapuisat i Ailton, potrafiło poprawić dorobek strzelecki azjatyckiego snajpera.

Po zawieszeniu piłkarskich butów na kołku Cha Bum-Kun zaczął się zajmować pracą trenerską. Udało mu się nawet awansować z reprezentacją Korei Południowej do finałów mistrzostw świata w 1998 roku, ale po kompromitującej porażce z Holandią 0:5 został zwolniony. Lepiej wiodło się Cha w pracy z drużynami klubowymi. Pod jego wodzą drużyna Suwon Bluewings, którą prowadził w latach 2003-2010, dwukrotnie sięgnęła po mistrzostwo Korei Południowej. 6 czerwca 2010 roku Bum-Kun podał się dymisji i od tej pory nie pełni już żadnej oficjalnej funkcji w futbolu.

Cha Bum-Kun był bez wątpienia wyjątkowym piłkarzem. Wraz z Japończykiem Yasuhiko Okuderą, który na przełomie lat 70. i 80. bronił barw FC Koeln, Herthy Berlin i Werderu Brema, otworzył Azjatom drogę do europejskich klubów. Nic więc dziwnego, że w 1999 roku Cha został wybrany Azjatyckim Piłkarzem XX Wieku. Dziś na Starym Kontynencie występują dziesiątki zawodników z najludniejszego kontynentu świata. Jednym z nich jest prawy obrońca Celtiku Glasgow, Cha Du-Ri, syn Cha Bum-Kuna. Nie zanosi się jednak na to, żeby urodzony w Niemczech młodszy z klanu Cha dorównał osiągnięciami ojcu.