Najciemniej jest – jak zwykle – w miejscu, w którym ludzka przyzwoitość nie sięga. W internecie. Przekonał się o tym 15-letni Essam Abdelhamid.
Gdy Essam przychodził na świat, Lionel Messi za trzy miesiące miał odebrać swoją trzecią Złotą Piłkę. Wcześniej zwyciężył w finale Ligi Mistrzów z legendarnym Manchesterem United Sir Alexa Fergusona, a na krajowych boiskach szalał wraz z ferajną pod egidą Pepa Guardioli.
W Polsce mistrzem była Wisła Kraków – po raz ostatni na czas bliżej nieokreślony. Koronę króla strzelców polskiego dobra narodowego przywdziewał „Franek, łowca bramek”, który ledwo zdążył wrócić z czteroletniej podróży po boiskach hiszpańsko-angielsko-amerykańskich. A cały kraj przygotowywał się na ugoszczenie europejskich gości na Mistrzostwach Europy 2012 w Polsce i Ukrainie. Pradzieje piłki.
I w natłoku tych nostalgicznych wydarzeń, mniej więcej w tym okresie, urodził się malutki Essam. W belgijskiej Antwerpii, syn Polki i Egipcjanina. 12 lat później opuszcza Belgię, gdyż jego talentem piłkarskim zainteresowanie zaczęło przejawiać holenderskie PSV Eindhoven. W świat wypuszczało niezliczoną liczbę talentów. Tam rozkwitali brazylijscy gwiazdorzy Ronaldo Nazario i Romario czy wielokrotnie wykrzykiwani przez trybuny Arjen Robben, Ruud van Nistelrooy, Ronald Koeman i Ruud Gullit. Rzecz niemała.
Polak, Egipcjanin i Belg
W holenderskiej szkółce się wyróżniał, został nawet kapitanem jednej z młodzieżowych ekip, a skauci PZPN-u określają go jako wielki talent. Essam możliwości wyboru reprezentacji ma bogate – dzięki matce, ojcu i miejscu urodzenia ma aż trzy możliwości: Polskę, Egipt i Belgię. Jako pierwsi do zawodnika dłoń wyciągnęli polscy działacze, oficjalnie w barwach ojczyzny matki zadebiutował w maju 2026 roku. Najpierw grał w drużynie do lat 15, trzy miesiące później przeskoczył o szczebelek wyżej.
Publice dał się poznać szerzej na początku października, kiedy zdobył bramkę przeciwko Grekom. Profile związane z reprezentacją Polski naturalnie poinformowały o zwycięstwie, strzelcach (bo było ich dwóch, kadra zwyciężyła 2:1). Normalnym następstwem byłyby gratulacje, komentarze o „przyszłości polskiego sportu”, które wobec takich wydarzeń często mają miejsce. Nie było normalnie.
Wybiegła dzicz. Wzroku jednostkom prymitywnym nie umknęło specyficzne imię i nazwisko Polaka. Wydało się im za mało polskie. Następny powód epidemii tycich móżdżków – skóra. Zbyt ciemna, ponownie za mało polska w ograniczonym rozumieniu polskości. Więc dali upust emocjom. Można było przeczytać, że na opublikowanym zdjęciu drużyny znajduje się nie 11 polskich zawodników, a 10. Zasób słownictwa był zwężony, Essama najczęściej określano jako „ciapatego” lub „brudasa”. Nie obyło się także bez inwektyw wobec matki piłkarza, która – według tęgich mózgów – „puściła się z Arabem”. I nie był to problem sekcji spod jednego wpisu. Takie wiadomości były rozsiane po niemal każdej platformie społecznościowej.
Za mało polski na Polaka
A co z kolei trzeba zrobić, by móc uważać się za Polaka? Pozostają mi jedynie domysły, bo znacznie precyzyjniej i bardziej szczegółowo są opisane aspekty tych, którzy za Polaków uważać się nie mogą. Ciemny odcień skóry jest kategorycznie zakazany. Co z białym? Trzeba mieć idealnie biały czy tylko tak trochę biały, aby w owe kryteria się wcisnąć? Jak mniemam, polski Polak powinien urodzić się w Polsce. Essam się nie urodził, ale Nicola Zalewski też (Tivoli, Włochy). I nikt z tego powodu na zgrupowaniach nie robi mu wyrzutów sumienia – ba, jest ulubieńcem kibiców. No dobrze, a co z imieniem i nazwiskiem? Matty Cash także nie brzmi polsko. Tak samo jak Nicola. A legenda kadry, Kamil Glik, ma nazwisko pochodzenia niemieckiego („Gluck”, w tłumaczeniu „szczęście”). Czyli Kamil Glik nie jest Polakiem? Cóż, można się tak głowić bez końca.










