Ante Šimundža

Pochodzenie

Ante Šimundža urodził się 28 września 1971 roku w Mariborze. Jako napastnik wychował się w Železničarze Maribor, a od 1991 roku grał w NK Maribor. Strzelił dla niego 102 gole, co daje piąte miejsce w historii klubu, i zdobył pierwszą bramkę Mariboru w europejskich pucharach, w sierpniu 1992 roku przeciwko maltańskiemu Hamrun Spartans. We wrześniu 1999 roku strzelił też pierwszego gola klubu w Lidze Mistrzów, w wygranym 1:0 meczu z Dynamem Kijów. Grał również w Japonii, Szwajcarii, Szwecji, Belgii i Austrii oraz trzy razy w reprezentacji Słowenii.

Karierę trenerską zaczął od juniorów Železničara. Po zdobyciu licencji trenerskiej zaczął nosić kotwicę na szyi, która przypomina mu o dalmatyńskich korzeniach. W styczniu 2007 roku został asystentem Pavla Pinniego w Celje, a od czerwca 2008 roku pomagał Darkowi Milaniciowi w Mariborze, z którym dwa razy zdobył mistrzostwo kraju.

Kariera trenerska

Pierwszą samodzielną pracę dostał w sierpniu 2011 roku w Murze, wówczas beniaminku słoweńskiej ekstraklasy. Po sześciu kolejkach klub miał cztery punkty i był przedostatni, a do tego zmagał się z kłopotami finansowymi. Šimundža doprowadził go do trzeciego miejsca i gry w europejskich pucharach. Latem 2012 roku pracował kilka miesięcy w austriackim Grazerze AK, który wycofał się z rozgrywek z powodu bankructwa. Wiosną 2013 roku wrócił do Mury, skończył sezon na dziewiątym miejscu i krótko prowadził Aluminij Kidričevo.

We wrześniu 2013 roku Zlatko Zahović, dyrektor sportowy Mariboru, zadzwonił do niego po zwolnieniu Ante Čačicia. Šimundža wygrał z klubem, w którym się wychował, mistrzostwo Słowenii w 2014 i 2015 roku oraz Superpuchar Słowenii w 2014 roku. W sezonie 2013/2014 wyszedł z grupy Ligi Europy i dopiero w 1/16 finału przegrał z Sevillą. Rok później wyeliminował w kwalifikacjach Celtic, a wygraną w Glasgow nazwał jednym z najlepszych meczów w historii Mariboru. W fazie grupowej Ligi Mistrzów zremisował między innymi z Chelsea. Potrafił być twardy i zawieszał uznanych piłkarzy. W lipcu 2015 roku po odpadnięciu z Astaną zaproponował dymisję, której Zahović nie przyjął. W sierpniu 2015 roku, po porażce 0:3 u siebie z Olimpiją Lublana, odszedł ostatecznie. Przez prawie dwa lata nie miał pracy.

W czerwcu 2017 roku przejął Murę, która właśnie wychodziła z najgorszego okresu w historii: procesy sądowe, utrata licencji, długi, gra na drugim poziomie. Już w sezonie 2017/2018 wygrał z nią drugą ligę i wprowadził do ekstraklasy po pięciu latach. Mura dwa razy zajęła czwarte miejsce. W czerwcu 2020 roku wygrała 2:0 z Naftą finał Pucharu Słowenii, swoje drugie trofeum w historii i pierwsze od 25 lat. W maju 2021 roku, w ostatniej kolejce, pokonała 3:1 Maribor w Mariborze, zrównała się z nim punktami i po raz pierwszy została mistrzem kraju. Latem 2021 roku wyeliminowała litewski Žalgiris i jako druga słoweńska drużyna po Mariborze zagrała w Europie jesienią. W listopadzie 2021 roku pokonała 2:1 Tottenham Hotspur w Lidze Konferencji. Mecze u siebie rozgrywała wtedy w Mariborze, bo stadion w Murskiej Sobocie nie spełniał kryteriów UEFA. W grudniu 2021 roku Šimundža odszedł za porozumieniem stron.

Od stycznia 2022 roku prowadził Łudogorec Razgrad. Doprowadził go do jedenastego z rzędu mistrzostwa Bułgarii w sezonie 2021/2022 i w sierpniu 2022 roku do Superpucharu Bułgarii po rzutach karnych z Lewskim Sofia. W fazie grupowej Ligi Europy jego zespół pokonał AS Roma. Klub zwolnił go 6 marca 2023 roku po porażce 0:1 z Pirinem Błagojewgrad, gdy Łudogorec tracił do CSKA Sofia.

W październiku 2023 roku znów objął Maribor po Damirze Krznarze. W klubie przywrócił do drużyny Josipa Iličicia, odsuniętego wcześniej przez poprzednika. Zespół zakończył sezon 2023/2024 na drugim miejscu, a w kwalifikacjach Ligi Konferencji odpadł z Djurgårdens IF. Šimundža stracił pracę 7 października 2024 roku, gdy klub przejął nowy właściciel, Acun Ilıcalı, i wybrał własnego trenera. Nie zgodził się początkowo na rozwiązanie umowy, a rozmowy mediował słoweński związek.

W grudniu 2024 roku objął ostatni w tabeli Śląsk Wrocław, początkowo na pół roku. Klub nie utrzymał się w Ekstraklasie, ale w maju 2025 roku przedłużył z nim umowę na grę w I lidze. Wiosną 2026 roku, po słabym starcie rundy, Šimundža czuł, że mecz z Odrą Opole, który wygrał, decyduje o jego posadzie. Śląsk zajął drugie miejsce i 17 maja 2026 roku wrócił do Ekstraklasy. Šimundža został pierwszym zagranicznym trenerem w XXI wieku, który wprowadził drużynę do elity z I ligi, i pierwszym w historii Śląska, któremu udało się wrócić do Ekstraklasy od razu po spadku.

Styl i metody

Bazą jego drużyn jest zwarta obrona i dyscyplina. Jego futbol bywa opisywany jako kompaktowy, twardy i bezpośredni, z obroną przed atakiem. W rundzie wiosennej sezonu 2024/2025 Śląsk grał 4-2-3-1. Po wygranej 4:2 z Cracovią w kwietniu 2025 roku mówił, że zespół grał wysokim pressingiem i między liniami przeciwnika.

W lutym 2026 roku Śląsk przeszedł na trzech środkowych obrońców. Šimundža tłumaczył, że zrobił to, bo drużyna traciła średnio 1,6 gola na mecz, a profile zawodników pasowały do nowego modelu. Jednocześnie podkreślał, że potrafi szybko zmienić strukturę. W sezonie 2026/2027 Śląsk grał najczęściej 5-3-2.

Współpracownicy opisują go jako trenera wymagającego i bezpośredniego, który nie stawia na ulubieńców, tylko na zawodników w najlepszej dyspozycji, i zwraca uwagę na rozwój indywidualny. Sam mówi, że szuka inspiracji w książkach i nie kopiuje cudzych stylów, bo inaczej zarządza się piłkarzami w Polsce, Słowenii i Bułgarii.

Wypowiedzi

„Musimy być kompaktowi, biegać i walczyć, bo tego wymaga Ekstraklasa. Innego wyjścia nie ma.” (sierpień 2026, przed meczem z Widzewem)

„Nie byłem usatysfakcjonowany obroną, traciliśmy dużo bramek, a było widać, że w systemie z trójką z tyłu wyglądamy lepiej.” (sierpień 2026, o zmianie ustawienia)