Belgia
Bramkarz z mistrzostwami Belgii, Hiszpanii i Anglii, wybrany najlepszym piłkarzem finału Ligi Mistrzów 2022.
Urodził się 11 maja 1992 roku w Bree w Belgii. Rodzice, Thierry Courtois i Gitte Lambrechts, grali w siatkówkę, a siostra Valérie została reprezentantką Belgii w tym sporcie. Thibaut latem też grał w siatkówkę, ale wybrał piłkę nożną.
Zaczynał w miejscowym klubie Bilzerse VV. Przyjęto go tam, zanim skończył sześć lat, czyli wiek wymagany w Belgii do gry w zorganizowanej piłce. Potem przeszedł do akademii KRC Genk, gdzie początkowo grał jako lewy obrońca.
Do bramki trafił, gdy w drużynach dziecięcych rotowano pozycjami. Sam tłumaczył, że dzięki siatkówce miał już dobry refleks i lubił rzucać się do piłek. Na turnieju do lat 9 w niemieckim Sodingen trener Marcel Nies postawił go między słupkami, a Courtois został wybrany najlepszym bramkarzem turnieju. Do 12. roku życia regularnie grał też w polu, bo rodzice nie chcieli, by klub przypisał go do jednej pozycji.
W Genku długo rywalizował z rówieśnikiem Koenem Casteelsem, który był bardziej dojrzały fizycznie i grał w młodzieżowych reprezentacjach. Courtois urósł późno i przez pewien czas wyglądał niezgrabnie. Gdy miał 13–14 lat, część trenerów wątpiła w niego, a dyrektorzy akademii rozważali rozstanie. Bronili go trenerzy bramkarzy.
W pierwszym zespole Genku zadebiutował jako 16-latek, 17 kwietnia 2009 roku w meczu z KAA Gent (2:2). Tymczasowy trener Pierre Denier postawił na niego, bo kontuzjowani byli Sem Franssen i Casteels, a Davino Verhulst był zawieszony.
W sezonie 2009/10 odrzucił ofertę TSG 1899 Hoffenheim i został w Belgii. Latem 2010 roku László Köteles nie mógł zagrać w pierwszej kolejce z powodu problemów z rejestracją, a Franky Vercauteren wybrał na bramkę 18-letniego Courtois zamiast Casteelsa. Courtois nie oddał już miejsca, a w 2011 roku zdobył z Genkiem mistrzostwo Belgii i został bramkarzem roku w belgijskiej lidze. W decydującym meczu fazy play-off ze Standardem Liège obronił kilka groźnych strzałów.
Latem 2011 roku wybrał Chelsea zamiast Tottenhamu Hotspur. Genk przyznał, że londyńczycy złożyli najwyższą ofertę, jaką klub kiedykolwiek dostał za piłkarza. Chelsea od razu wypożyczyła go do Atlético Madryt, które szukało następcy Davida de Gei.
W La Liga zadebiutował 28 sierpnia 2011 roku w meczu z Osasuną (0:0), jeszcze za Gregorio Manzano, i wygrał rywalizację z Sergio Asenjo. Diego Simeone, który przejął zespół w grudniu 2011 roku, zostawił go w bramce. 9 maja 2012 roku w Bukareszcie Courtois zagrał w wygranym 3:0 finale Ligi Europy z Athletic Bilbao.
Latem 2012 roku Chelsea chciała wypożyczyć go do klubu angielskiego, ale Courtois wolał zostać w Hiszpanii. Mówił, że woli grać w La Liga, niż być rezerwowym w Premier League. Trener bramkarzy Chelsea Christophe Lollichon kilka razy przyjeżdżał do Hiszpanii, by obserwować jego rozwój. Pod koniec sierpnia 2012 roku Courtois zagrał przeciwko własnemu klubowi w Superpucharze Europy, który Atlético wygrało z Chelsea 4:1.
17 maja 2013 roku został wybrany najlepszym zawodnikiem finału Pucharu Króla, w którym Atlético pokonało Real Madryt. W sezonie 2013/14 zdobył z Atlético mistrzostwo Hiszpanii. Przed półfinałem Ligi Mistrzów z Chelsea pisano o klauzuli, która miała zmusić Atlético do zapłaty za jego występ. UEFA uznała takie zapisy za nieważne i Courtois zagrał w półfinale, a w rewanżu na Stamford Bridge Atlético wygrało 3:1. Finał w Lizbonie Atlético przegrało po dogrywce z Realem 1:4.
Latem 2014 roku wrócił do Chelsea i José Mourinho postawił na niego zamiast Petra Čecha. Z londyńczykami dwa razy wygrał Premier League, w 2015 i 2017 roku. Za Antonio Contego pracował z trenerem bramkarzy Gianlucą Spinellim, który zmienił jego technikę: zamiast najpierw robić krok do przodu, Courtois zaczął od razu odbijać się w bok. W sezonie 2016/17 dostał Złotą Rękawicę Premier League, a 19 maja 2018 roku zagrał w wygranym 1:0 finale Pucharu Anglii z Manchesterem United.
W sierpniu 2018 roku przeszedł do Realu Madryt. Początki były trudne: w Hiszpanii krytykowano go, a w bramce rywalizował z Keylorem Navasem, który odszedł we wrześniu 2019 roku. W lutym 2019 roku kibice Atlético obrzucili go podczas derbów pluszowymi szczurami.
W finałach z Realem bronił rzutów karnych. W styczniu 2020 roku w Superpucharze Hiszpanii obronił w serii rzutów karnych strzał Thomasa Parteya z Atlético. W styczniu 2022 roku w finale tych samych rozgrywek, w końcówce meczu z Athletic Bilbao, zatrzymał nogą rzut karny Raúla Garcíi. Latem 2021 roku przedłużył kontrakt i mówił wtedy, że od dziecka marzył o grze w Realu.
28 maja 2022 roku w Paryżu Real pokonał Liverpool 1:0 w finale Ligi Mistrzów, a Courtois został wybrany najlepszym piłkarzem meczu. Strzał Sadio Mané sparował na słupek, a w drugiej połowie zatrzymał Mohameda Salaha. Powiedział później, że przy obronie strzału Mané wykorzystał każdy centymetr swoich dwóch metrów. W październiku 2022 roku dostał Trofeum Jaszyna dla najlepszego bramkarza świata.
10 sierpnia 2023 roku na treningu zerwał więzadło krzyżowe przednie w lewym kolanie. W marcu 2024 roku, w trakcie rehabilitacji, uszkodził łąkotkę w prawym kolanie. Wrócił 4 maja 2024 roku w meczu z Cádiz CF (3:0), 268 dni po pierwszej kontuzji, i tego samego dnia Real zapewnił sobie mistrzostwo Hiszpanii. 1 czerwca 2024 roku zagrał na Wembley w wygranym 2:0 finale Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund.
8 września 2026 roku w meczu z Interem Mediolan rozegrał setny mecz w Lidze Mistrzów, jako pierwszy Belg i ósmy bramkarz w historii rozgrywek.
Ma około dwóch metrów wzrostu i wykorzystuje zasięg ramion: dominuje w powietrzu, pewnie gra na linii i potrafi zasłonić dużą część bramki. Mimo wzrostu błyskawicznie składa się do strzałów z bliskiej odległości i pewnie łapie piłki.
W sytuacjach sam na sam często pokonywano go strzałami między nogami, ale od sezonu 2019/20 radził sobie w nich wyraźnie lepiej. Z bramki wychodzi zachowawczo, za to pewnie podejmuje decyzje.
Już w Atlético wyróżniał się spokojem pod presją i najlepiej czuł się w najważniejszych meczach. Ustawiał obronę, a po meczach otwarcie mówił o błędach, także własnych. W Chelsea, pod okiem Spinellego, zaczął też odważniej wychodzić do dośrodkowań.
W reprezentacji Belgii zadebiutował 15 listopada 2011 roku w towarzyskim meczu z Francją na Stade de France (0:0), za kadencji Georgesa Leekensa. Na mundialu w Brazylii w 2014 roku zagrał we wszystkich pięciu meczach i doszedł z Belgią do ćwierćfinału. Odpadnięcie z Walią w ćwierćfinale Euro 2016 nazwał największym rozczarowaniem w karierze.
Na mistrzostwach świata w Rosji w 2018 roku zdobył z Belgią brązowy medal i Złotą Rękawicę dla najlepszego bramkarza turnieju. W ćwierćfinale z Brazylią (2:1) obronił kilka groźnych strzałów, a w 1/8 finału z Japonią po jego szybkim wyrzucie piłki Belgia wyprowadziła w samej końcówce kontrę, która dała jej zwycięstwo 3:2. 28 czerwca 2018 roku w meczu z Anglią po raz pierwszy wyprowadził kadrę jako kapitan.
Na mundialu w Katarze obronił rzut karny Alphonso Daviesa w wygranym 1:0 meczu z Kanadą. Setny mecz w kadrze rozegrał 1 grudnia 2022 roku z Chorwacją (0:0), po którym Belgia odpadła w fazie grupowej.
W czerwcu 2023 roku Domenico Tedesco wyznaczył na kapitana w meczu z Austrią Romelu Lukaku. Courtois opuścił potem zgrupowanie przed meczem z Estonią. Tedesco twierdził, że poszło o opaskę, a bramkarz, że niczego nie żądał i wyjechał z powodu problemów z prawym kolanem. Euro 2024 opuścił przez kontuzję, a w sierpniu 2024 roku ogłosił, że nie będzie grał w kadrze, dopóki jej trenerem jest Tedesco. Wrócił w marcu 2025 roku, gdy selekcjonerem był już Rudi Garcia.
Na mundialu 2026 w Ameryce Północnej zagrał w sześciu meczach. W ćwierćfinale z Hiszpanią 10 lipca, przy stanie 1:1, doznał urazu i w 71. minucie musiał zejść z boiska, a przy linii bocznej płakał. Belgia przegrała 1:2.
90
z 90 możliwych
0
1
1,0 na mecz
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Belgia | Mistrzostwa Świata | 6 | 551 | 0 | 0 |
| 2025/26Liga Mistrzów | Real Madrid | Liga Mistrzów | 11 | 945 | 0 | 2 |
| 2024Eliminacje MŚ | Belgia | Eliminacje MŚ | 4 | 360 | 0 | 0 |
| 2024/25Liga Mistrzów | Real Madrid | Liga Mistrzów | 12 | 1110 | 0 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Belgia | Eliminacje ME | 2 | 180 | 0 | 0 |
