Liverpool na deskach! Real Madryt dokonuje remontady

Robertson? Słabe spotkanie, choć i tak chyba najmniej zawalił. Duet van Dijk – Gomez? Nigdy więcej nie powinni ze sobą zagrać. O ile z Holendra nie można zrezygnować, bo w szczytowej formie jest jednym z najlepszych stoperów na świecie, o tyle w przypadku tego drugiego dobre mecze w koszulce „The Reds” można policzyć na palcach jednej, a jak nie, to dwóch rąk. W każdym razie jest to obrońca poniżej docelowego poziomu Liverpoolu, a ten mecz po raz kolejny dobitnie to potwierdził. Strzelcy, ze szczególnym wskazaniem na Benzemę, dostali od nich zdecydowanie za dużo miejsca. KRYMINAŁ!

Co zaś z Trentem Alexandrem-Arnoldem? Wydawało się, że jego słaby czas, co jak co, definitywnie dobiega końca. Początek sezonu był w jego wykonaniu fatalny, a dziś właściwie to powielił. Wystarczy spojrzeć na niego, a także Viniciusa Juniora i powiedzieć, że ta dwójka mierzyła się dziś ze sobą. Choć „mierzyła” to za duże słowo. Vini go „zjadł”, a przed tym zdołał go dwukrotnie okrążyć i strzelić bramkę.

Pojedynek bez środka pola

Jeden akapit to za mało, aby opisać słabość Liverpoolu w tym meczu. Wygrywali go w końcu 2:0 i przegrywając, są wręcz skazani na wielką krytykę. Tym razem trzeba zrugać pomoc, która zaskakująco była w tym meczu najgorszą częścią „The Reds”. I o ile już od dłuższego czasu problemem Liverpoolu jest środek pola, o tyle ostatnio zaczął on działać wyśmienicie, a to głównie za sprawą znakomitego Stefana Bajceticia. Hiszpan z serbskimi korzeniami nie wytrzymał jednak presji tego meczu. W poprzednich spotkaniach był bezbłędny i zjawiskowy – w tym apatyczny, ale widoczny… z tej negatywnej strony. 18-latek posyłał niecelne podania i był aż do bólu nieproduktywny. Jeden z najgorszych na boisku, a konkurencję w tym aspekcie miał dużą.

Po pozostałej części pomocy Liverpoolu niewiele dobrego można się było w sumie spodziewać z przodu. W końcu Fabinho jest defensywnie usposobiony, a Henderson… Trudno powiedzieć, czy do czegokolwiek jest na dzisiaj usposobiony. Nic nie dawał w ofensywie, a grę obronną nawet szkoda komentować. Dziury, luki i ospałość…

W tytule akapitu nie zaznaczyłem, że nie chodzi tylko o Liverpool, choć głównie. Pojedyncze postacie w Realu Madryt też należy zrugać, bo choć całościowo taki Camavinga, Valverde czy Modrić zagrali dobry mecz, trudno powiedzieć, co by się stało, gdyby zespół Juergena Kloppa grał ciągle na takiej intensywności jak przez pierwsze 20 minut. Przy większym pressingu ci zawodnicy byli na tyle przyciśnięci, że trudno było im zagrać kilka celnych podań. Zostali wtedy zdominowani, ale przynajmniej wyciągnęli wnioski. Dlatego trzeba chwalić Real, natomiast minusem może być początek tych zawodników – delikatnie mówiąc, nie najlepszy.

Real Madryt jedną nogą w ćwierćfinale Ligi Mistrzów

Choć nadzieja umiera ostatnia i warto zachęcać kibiców Liverpoolu, aby do końca wierzyli w swoją drużynę, tak jak zapewne mieli nadzieję na odrobienie niekorzystnych strat kibice Realu Madryt, fakty są takie, że wszystko przemawia za awansem „Królewskich”. Choć Real Madryt wydaje się dziś być gorszą drużyną niż w poprzednim sezonie, kluczowym słowem jest tu „dziś”. Real Madryt zwykle ma to do siebie, że sezon zaczyna słabo, później wpada w jeszcze większy dołek, ale mobilizuje się na końcowy etap rozgrywek i wygrywa niemal wszystko, co możliwe. Taki scenariusz jest możliwy, a nawet bardzo prawdopodobny i tym razem.

Real Madryt zwykł nas przyzwyczajać do zjawisk paranormalnych, a czy to samo możemy powiedzieć o „The Reds”? Może na mniejszą skalę, ale tak, natomiast w poprzednich latach. W tym sezonie do siebie z przeszłości nie mają nawet podjazdu – niestety. Choć pewnie dla emocji dobrze byłoby zobaczyć wyrównany dwumecz pomiędzy dwiema topowymi markami, takiego starcia możemy doszukiwać się gdzie indziej – nie tutaj. Dziś Real to piłkarskie Mount Everest, a Liverpool, z całym szacunkiem do polskich gór, wysokościowo to co najwyżej karkonoska Śnieżka.

• Liverpool
• Real Madryt
• Vinícius Júnior
• Darwin Núñez
• Mohamed Salah
• Thibaut Courtois
• Stefan Bajčetić

Tytuł tego akapitu jest nawiązaniem do artykułu po starciu Liverpoolu z Newcastle. Po tamtym spotkaniu faktycznie można było wyciągnąć wniosek, że Liverpool wraca, ale tylko wraca. By ostatecznie dojść do celu czeka ich jeszcze bardzo długa droga. Trudno powiedzieć, czy zostanie ona ukończona jeszcze w tym sezonie. Real obnażył w rywalizacji z nimi wszelkie słabości „The Reds” przede wszystkim w grze defensywnej. Pomijając Alissona, który oczywiście zagrał słaby mecz, jednak na przestrzeni całego sezonu jest zdecydowanie najlepszym piłkarzem ekipy Juergena Kloppa, defensywa Liverpoolu jest nie do poznania w porównaniu z chociażby poprzednim udanym sezonem.

Robertson? Słabe spotkanie, choć i tak chyba najmniej zawalił. Duet van Dijk – Gomez? Nigdy więcej nie powinni ze sobą zagrać. O ile z Holendra nie można zrezygnować, bo w szczytowej formie jest jednym z najlepszych stoperów na świecie, o tyle w przypadku tego drugiego dobre mecze w koszulce „The Reds” można policzyć na palcach jednej, a jak nie, to dwóch rąk. W każdym razie jest to obrońca poniżej docelowego poziomu Liverpoolu, a ten mecz po raz kolejny dobitnie to potwierdził. Strzelcy, ze szczególnym wskazaniem na Benzemę, dostali od nich zdecydowanie za dużo miejsca. KRYMINAŁ!

Co zaś z Trentem Alexandrem-Arnoldem? Wydawało się, że jego słaby czas, co jak co, definitywnie dobiega końca. Początek sezonu był w jego wykonaniu fatalny, a dziś właściwie to powielił. Wystarczy spojrzeć na niego, a także Viniciusa Juniora i powiedzieć, że ta dwójka mierzyła się dziś ze sobą. Choć „mierzyła” to za duże słowo. Vini go „zjadł”, a przed tym zdołał go dwukrotnie okrążyć i strzelić bramkę.

Pojedynek bez środka pola

Jeden akapit to za mało, aby opisać słabość Liverpoolu w tym meczu. Wygrywali go w końcu 2:0 i przegrywając, są wręcz skazani na wielką krytykę. Tym razem trzeba zrugać pomoc, która zaskakująco była w tym meczu najgorszą częścią „The Reds”. I o ile już od dłuższego czasu problemem Liverpoolu jest środek pola, o tyle ostatnio zaczął on działać wyśmienicie, a to głównie za sprawą znakomitego Stefana Bajceticia. Hiszpan z serbskimi korzeniami nie wytrzymał jednak presji tego meczu. W poprzednich spotkaniach był bezbłędny i zjawiskowy – w tym apatyczny, ale widoczny… z tej negatywnej strony. 18-latek posyłał niecelne podania i był aż do bólu nieproduktywny. Jeden z najgorszych na boisku, a konkurencję w tym aspekcie miał dużą.

Po pozostałej części pomocy Liverpoolu niewiele dobrego można się było w sumie spodziewać z przodu. W końcu Fabinho jest defensywnie usposobiony, a Henderson… Trudno powiedzieć, czy do czegokolwiek jest na dzisiaj usposobiony. Nic nie dawał w ofensywie, a grę obronną nawet szkoda komentować. Dziury, luki i ospałość…

W tytule akapitu nie zaznaczyłem, że nie chodzi tylko o Liverpool, choć głównie. Pojedyncze postacie w Realu Madryt też należy zrugać, bo choć całościowo taki Camavinga, Valverde czy Modrić zagrali dobry mecz, trudno powiedzieć, co by się stało, gdyby zespół Juergena Kloppa grał ciągle na takiej intensywności jak przez pierwsze 20 minut. Przy większym pressingu ci zawodnicy byli na tyle przyciśnięci, że trudno było im zagrać kilka celnych podań. Zostali wtedy zdominowani, ale przynajmniej wyciągnęli wnioski. Dlatego trzeba chwalić Real, natomiast minusem może być początek tych zawodników – delikatnie mówiąc, nie najlepszy.

Real Madryt jedną nogą w ćwierćfinale Ligi Mistrzów

Choć nadzieja umiera ostatnia i warto zachęcać kibiców Liverpoolu, aby do końca wierzyli w swoją drużynę, tak jak zapewne mieli nadzieję na odrobienie niekorzystnych strat kibice Realu Madryt, fakty są takie, że wszystko przemawia za awansem „Królewskich”. Choć Real Madryt wydaje się dziś być gorszą drużyną niż w poprzednim sezonie, kluczowym słowem jest tu „dziś”. Real Madryt zwykle ma to do siebie, że sezon zaczyna słabo, później wpada w jeszcze większy dołek, ale mobilizuje się na końcowy etap rozgrywek i wygrywa niemal wszystko, co możliwe. Taki scenariusz jest możliwy, a nawet bardzo prawdopodobny i tym razem.

Real Madryt zwykł nas przyzwyczajać do zjawisk paranormalnych, a czy to samo możemy powiedzieć o „The Reds”? Może na mniejszą skalę, ale tak, natomiast w poprzednich latach. W tym sezonie do siebie z przeszłości nie mają nawet podjazdu – niestety. Choć pewnie dla emocji dobrze byłoby zobaczyć wyrównany dwumecz pomiędzy dwiema topowymi markami, takiego starcia możemy doszukiwać się gdzie indziej – nie tutaj. Dziś Real to piłkarskie Mount Everest, a Liverpool, z całym szacunkiem do polskich gór, wysokościowo to co najwyżej karkonoska Śnieżka.