Sadio Mané

Pochodzenie

Urodził się 10 kwietnia 1992 roku w Bambali, wiosce nad rzeką Casamance w regionie Sédhiou na południowym zachodzie Senegalu. Jako dziecko grał w piłkę grejpfrutem. Miał 13 lat, gdy oglądał finał Ligi Mistrzów z 2005 roku, w którym Liverpool odrobił straty z AC Milan.

Jego ojciec był imamem i zmarł, gdy Sadio był dzieckiem. W Bambali nie było szpitala, więc chorego trzeba było wieźć do sąsiedniej wsi. Chłopca wychowywali matka, wujek i babcia.

Rodzina nie chciała, żeby rzucił szkołę dla piłki. Wujek Ibrahim Touré wspominał, że Sadio odmawiał pomocy przy zbiorach i zapowiadał, że zostanie reprezentantem kraju, a wujek nie będzie już musiał pracować w polu. Pierwszym klubem był Mansacounda de Bambali, prowadzony przez nauczyciela Moussę Ndione.

Jako nastolatek uciekł do Dakaru z pomocą przyjaciela, Luca Djiboune'a. Ucieczka szybko się wydała, ale rodzina zgodziła się, żeby spróbował sił w piłce, gdy skończy rok szkolny.

W 2009 roku wypatrzono go na turnieju regionalnym w Mbour i zaproszono na testy do akademii Génération Foot. Strzelił w meczu testowym cztery gole i został przyjęty. Założyciela akademii, Mady'ego Touré, nazywa kimś w rodzaju ojca. Trener Jules Boucher, były reprezentant Senegalu, ustawił go na skrzydle. Nawet jako zawodnik akademii na każde wakacje wracał do domu, by pracować na polach ryżu i orzeszków ziemnych.

W Bambali ufundował szkołę, szpital i meczet. Szpital wiąże z okolicznościami śmierci ojca. Przed finałem Ligi Mistrzów w 2018 roku wysłał do wioski 300 koszulek Liverpoolu. Po Pucharze Narodów Afryki 2021 jego imieniem nazwano stadion w Sédhiou, niecałe 20 km od Bambali. W 2022 roku France Football przyznał mu pierwszą Nagrodę Sócratesa za działalność charytatywną.

Kariera

Génération Foot od 2003 roku współpracuje z FC Metz i tam trafił Mané. Po przyjeździe do Francji ukrywał kontuzję pachwiny, bo bał się, że straci szansę; skończyło się operacją. W Ligue 2 zadebiutował 14 stycznia 2012 roku w meczu z SC Bastią, wchodząc na kwadrans przed końcem. Pierwszego gola strzelił w maju, w przegranym 2:5 meczu z EA Guingamp. Klub spadł wtedy pierwszy raz w historii do trzeciej ligi.

Pod koniec sierpnia 2012 roku, gdy Metz jechało autobusem na mecz z Quevilly, kazano mu wysiąść. Klub sprzedał go do Red Bull Salzburg. Polecił go Gérard Houllier, który widział go na igrzyskach w Londynie, a dyrektorowi Ralfowi Rangnickowi spodobał się w meczu z Tours. Metz podniosło cenę, gdy pojawiło się kilka ofert, ale Salzburg zapłacił.

W Salzburgu trener Roger Schmidt chciał grać jak Borussia Dortmund Jürgena Kloppa, a Mané uczył się gegenpressingu. W styczniu 2014 roku Salzburg wygrał towarzysko 3:0 z Bayernem Monachium Pepa Guardioli: Mané strzelił gola, wywalczył rzut karny i zaliczył asystę. W 1/16 finału Ligi Europy trafiał w obu meczach z Ajaksem, a 7 maja 2014 roku strzelił hat tricka w wygranym 7:0 półfinale Pucharu Austrii z SV Horn.

W 2014 roku Klopp, wtedy trener Borussii Dortmund, zrezygnował z jego pozyskania. Wspominał, że ocenił go po tym, jak nosił czapkę z daszkiem, a Mané śmiał się, że Klopp wziął go za rapera. W sierpniu 2014 roku Mané opuścił trening i rewanż w eliminacjach Ligi Mistrzów z Malmö FF, żeby wymusić transfer. Chciał do Dortmundu, ale ostatecznie trafił do Southampton FC.

16 maja 2015 roku w wygranym 6:1 meczu z Aston Villą strzelił trzy gole w 2 minuty i 56 sekund. Był to najszybszy hat trick w historii Premier League; wcześniejszy rekord należał do Robbiego Fowlera. Mané mówił, że po tym meczu uznał, iż nie ma już prawa do błędów. W styczniu 2016 roku Ronald Koeman posadził go na ławce w meczu z Norwich City za spóźnienie na odprawę.

28 czerwca 2016 roku przeszedł do Liverpool FC za 34 mln funtów i został wówczas najdroższym afrykańskim piłkarzem w historii. Klopp przyznał, że nie biorąc go do Dortmundu, popełnił błąd. 14 sierpnia 2016 roku Mané strzelił gola w ligowym debiucie, w wygranym 4:3 meczu z Arsenalem.

W pierwszym sezonie grał na prawym skrzydle. Gdy wyjechał na Puchar Narodów Afryki 2017, Liverpool odpadł z obu krajowych pucharów. W kwietniu 2017 roku w derbach z Evertonem doznał kontuzji kolana, która zakończyła jego sezon.

Po przyjściu Mohameda Salaha w 2017 roku Klopp przesunął go na lewe skrzydło i dał mu więcej zadań w obronie. Po odejściu Philippe'a Coutinho w styczniu 2018 roku, gdy lewą stroną podłączał się Andrew Robertson, Mané częściej schodził do środka. 14 lutego 2018 roku strzelił hat tricka w wygranym 5:0 meczu z FC Porto, a Klopp mówił o jego powrocie do formy. 26 maja 2018 roku zdobył jedynego gola Liverpoolu w przegranym 1:3 finale Ligi Mistrzów z Realem Madryt.

W sezonie 2018/19 dwoma golami z Wolverhampton Wanderers w ostatniej kolejce dogonił Salaha i Pierre'a-Emericka Aubameyanga w klasyfikacji strzelców Premier League. Wszystkich trzech nagrodzono Złotym Butem, a Mané nie zdobył w tamtym sezonie żadnej bramki z rzutu karnego. 1 czerwca 2019 roku Liverpool wygrał w Madrycie finał Ligi Mistrzów z Tottenhamem 2:0. Rzut karny w pierwszych sekundach podyktowano za zagranie ręką Moussy Sissoko po dośrodkowaniu Mané.

W sierpniu 2019 roku strzelił dwa gole Chelsea w Superpucharze Europy, wygranym przez Liverpool po rzutach karnych, a w grudniu zagrał w finale Klubowych Mistrzostw Świata z Flamengo (1:0 po dogrywce). W sezonie 2019/20 Liverpool zdobył pierwsze od 30 lat mistrzostwo Anglii. Mané strzelił w nim m.in. zwycięskiego gola w ostatnich sekundach meczu z Aston Villą i był bohaterem wygranych 5:2 derbów z Evertonem.

Sezon 2020/21 sam nazwał najgorszym w karierze. W 2022 roku Liverpool wygrał z Chelsea finały Pucharu Ligi i Pucharu Anglii, oba po rzutach karnych; w serii w finale Pucharu Anglii Mané nie trafił. Pod koniec sezonu 2021/22, po przyjściu Luisa Díaza, grał jako fałszywa dziewiątka.

W czerwcu 2022 roku przeszedł do Bayernu Monachium. 30 lipca 2022 roku strzelił gola w pierwszym meczu o stawkę, wygranym 5:3 Superpucharze Niemiec z RB Lipsk. W listopadzie 2022 roku doznał kontuzji kolana, przez którą opuścił mundial. W kwietniu 2023 roku, po porażce 0:3 z Manchesterem City w Lidze Mistrzów, Bayern odsunął go od meczu z TSG Hoffenheim i ukarał grzywną za niewłaściwe zachowanie po spotkaniu, w którym pokłócił się z Leroyem Sané. Z Bayernem został mistrzem Niemiec.

1 sierpnia 2023 roku przeszedł do saudyjskiego Al-Nassr. Według Thomasa Tuchela obie strony uznały to za najlepsze rozwiązanie. 12 sierpnia 2023 roku zagrał w finale Arabskiego Pucharu Mistrzów Klubowych, wygranym 2:1 po dogrywce z Al-Hilal. W maju 2026 roku zdobył z Al-Nassr mistrzostwo Arabii Saudyjskiej, pierwsze dla klubu od 2019 roku.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo Arabii Saudyjskiej z Al-Nassr
• 2023 Mistrzostwo Niemiec z Bayernem Monachium
• 2023 Arabski Puchar Mistrzów Klubowych z Al-Nassr
• 2022 Nagroda Sócratesa
• 2022 Superpuchar Niemiec z Bayernem Monachium
• 2022 Piłkarz Roku w Afryce
• 2022 Puchar Anglii z Liverpoolem
• 2022 Puchar Ligi Angielskiej z Liverpoolem
• 2022 Najlepszy piłkarz Pucharu Narodów Afryki 2021
• 2022 Puchar Narodów Afryki z Senegalem
• 2020 Mistrzostwo Anglii z Liverpoolem
• 2020 Piłkarz Roku w Afryce za 2019 rok
• 2019 Klubowe Mistrzostwo Świata z Liverpoolem
• 2019 Superpuchar Europy z Liverpoolem
• 2019 Liga Mistrzów z Liverpoolem
• 2019 Złoty But Premier League (ex aequo z Mohamedem Salahem i Pierre'em-Emerickiem Aubameyangiem)
• 2014 Puchar Austrii z Red Bull Salzburg
• 2014 Mistrzostwo Austrii z Red Bull Salzburg

Styl gry

Od początku wyróżniały go szybkość, drybling i gra jeden na jednego. Najczęściej grał na lewym skrzydle, skąd lubił schodzić do środka i szukać szybkiej wymiany podań, ale grał też na prawej stronie, w środku ataku i jako fałszywa dziewiątka.

W Southampton bywał nierówny i marnował dobre sytuacje. Pod okiem Rogera Schmidta i Jürgena Kloppa nauczył się pressingu: jako lewoskrzydłowy Liverpoolu doskakiwał do prawego obrońcy rywali. Z czasem z zawodnika szukającego efektownych asyst stał się skrzydłowym, który częściej sam kończy akcje, a przy tym tworzy sytuacje partnerom.

Na Pucharze Narodów Afryki 2025 częściej kreował grę, niż strzelał: cofał się głębiej i pomagał w pressingu. Koledzy z kadry mówią o nim jako o liderze, który potrafi uspokoić drużynę.

Reprezentacja

Latem 2012 roku grał z Senegalem na igrzyskach olimpijskich w Londynie, gdzie drużyna doszła do ćwierćfinału. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 25 maja 2012 roku w towarzyskim meczu z Marokiem w Marrakeszu, a pierwszego gola strzelił 2 czerwca 2012 roku Liberii w eliminacjach mistrzostw świata.

W ćwierćfinale Pucharu Narodów Afryki 2017 nie wykorzystał rzutu karnego w serii z Kamerunem. Na mundialu w 2018 roku zagrał w wygranym 2:1 meczu z Polską w Moskwie, a z Japonią (2:2) strzelił gola; Senegal odpadł po fazie grupowej. W 2019 roku przegrał z Senegalem finał Pucharu Narodów Afryki z Algierią (0:1).

6 lutego 2022 roku w Jaunde Senegal zagrał w finale Pucharu Narodów Afryki 2021 z Egiptem. W 7. minucie Mané nie wykorzystał rzutu karnego, ale po bezbramkowym remisie strzelił decydującego karnego w serii (4:2) i dał Senegalowi pierwszy tytuł mistrza Afryki. Wybrano go najlepszym piłkarzem turnieju, a sam nazwał ten puchar najważniejszym w życiu, ważniejszym niż Liga Mistrzów. W marcu 2022 roku znów z Egiptem, w barażu o mundial, wykorzystał decydującego karnego w serii.

4 czerwca 2022 roku hat trickiem w meczu z Beninem (3:1) wyprzedził Henriego Camarę i został najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Senegalu. Mundial w Katarze opuścił z powodu kontuzji. Setny mecz w kadrze rozegrał 18 listopada 2023 roku z Sudanem Południowym i strzelił w nim dwa gole. W październiku 2025 roku dwoma golami z Mauretanią (4:0) przypieczętował awans na mundial 2026.

Na Pucharze Narodów Afryki 2025 w Maroku strzelił w 78. minucie jedynego gola w półfinale z Egiptem w Tangerze. W finale z Marokiem w Rabacie, 18 stycznia 2026 roku, po podyktowaniu rzutu karnego dla gospodarzy w doliczonym czasie trener Pape Thiaw wyprowadził piłkarzy z boiska. Mané został na murawie, a potem poszedł do szatni i namawiał kolegów do powrotu. Senegal wygrał 1:0 po dogrywce, a Mané został wybrany najlepszym piłkarzem turnieju. 17 marca 2026 roku komisja odwoławcza CAF uznała jednak, że Senegal oddał finał walkowerem, i przyznała tytuł Maroku. Senegalska federacja zapowiedziała odwołanie do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu (CAS).

Na mundialu w 2026 roku zagrał we wszystkich czterech meczach Senegalu. Drużyna odpadła w 1/16 finału po porażce 2:3 po dogrywce z Belgią.