Tabela ekstraklasy wszech czasów zawiera obecnie listę 85 klubów piłkarskich, które wystąpiły na najwyższym poziomie piłkarskim w Polsce przynajmniej przez jeden sezon. Pierwsza dziesiątka nie powinna zaskakiwać. Jednak wśród sporej liczby zespołów znaleźć można również takie, które już nie istnieją, przepadły w otchłaniach polskiego futbolu, a także znajdujące się poza granicami Polski. Jednym z nich jest Pogoń Lwów, która z racji przedwojennych sukcesów znajduje się na 33. lokacie. Warto przyjrzeć się bliżej klubowi, który miał w przeszłości wielki wkład w rozwój piłki nożnej w Polsce, a obecnie nawet wielu zagorzałych kibiców zapomina albo co gorsza nie wie o jego istnieniu.
Początki
Klub Gimnastyczno-Sportowy uczniów IV Gimnazjum (dopiero w 1907 przyjął powszechnie znaną nazwę) powstał w 1904 roku. Trzy lata później przyjęto popularne biało-czerwono-niebieskie barwy. Debiutancki mecz wyjazdowy odbył się w Krakowie, ponadto zespół regularnie grywał także z innymi drużynami z Galicji. Pierwszą ważną datą w historii polskiej piłki, przy której wydatny udział miała Pogoń, był rok 1911. Cztery polskie kluby (wspomniany LKS, Czarni Lwów, Cracovia oraz RKS Kraków) utworzyły stowarzyszenie o nazwie Związek Polskiej Piłki Nożnej w ramach Austriackiego Związku Piłki Nożnej, posiadające pełną autonomię w zakresie organizacji rozgrywek sportowych. W 1918, już po odzyskaniu niepodległości, łatwo było zorganizować struktury Polskiego Związku Piłki Nożnej na obszarze odradzającego się kraju.
Warto więc pamiętać, że początki polskiego futbolu zarówno na poziomie czysto piłkarskim, jak i organizatorskim nierozłącznie związane są ze Lwowem.
Do 1927 roku, zanim powołano oficjalną najwyższą klasę rozgrywkową, Pogoń Lwów czterokrotnie sięgnęła po tytuł mistrza Polski w systemie nieligowym przypominającym nieco dzisiejszy Puchar Polski. Z pierwszego etapu wyłaniano zwycięzcę tabeli danego okręgu piłkarskiego, następnie rozgrywano mecze w trybie „każdy z każdym”, które wyłaniały ostatecznego zwycięzcę.
Po założeniu oficjalnej ligi klubowi nie udało się wrócić na najwyższą pozycję na podium w krajowych rozgrywkach, natomiast w latach 1932, 1933 oraz 1935 Pogoń celebrowała zdobycie wicemistrzostwa. Lepsze sezony przeplatane były gorszymi, w których walczono o utrzymanie, a także z wewnętrznymi kryzysami, które ostatecznie zostały zażegnane. Klub ze Lwowa jest jednym z dwóch, które nigdy nie spadły z najwyższej klasy rozgrywkowej w piłce nożnej w Polsce.
We Lwowie Pogoń walczyła w wielkich derbach Lwowa z Czarnymi Lwów, z których do 1933 roku ośmiokrotnie wychodziła zwycięsko. Pozostałe kluby – Lechia oraz Hasmonea, odegrały dużo mniejszą rolę w polskiej piłce.
Zawieszenie i reaktywacja
Działalność klubu zawieszono z powodu wybuchu II wojny światowej. W 1945 roku większość działaczy przeniosła się do Bytomia, gdzie reaktywowano działalność Polonii Bytom, która została zawieszona w 1922 roku po podziale Górnego Śląska i przyłączeniu miasta do Niemiec. Do drużyny dołączyli dawni piłkarze Pogoni. Zachowano symbolikę – przejęte zostały niebiesko-czerwone barwy oraz zaprojektowano herb klubu, łudząco podobny do tego, jaki posiadał wspomniany zespół ze Lwowa.
