Miedź Legnica na tarczy, a Legia Warszawa w półfinale Pucharu Polski

Miedź Legnica miała pistolet, ale zabrakło naboi większego kalibru

Choć szanse na sprawienie niespodzianki ze strony gospodarzy się pojawiały, trudno mówić o stworzeniu realnego zagrożenia, kiedy na zrobienie „czegoś ekstra” decydowało się tylko kilku piłkarzy „Miedzianki”. Mowa tu szczególnie o nazwiskach z Hiszpanii: Omarze Santanie i Marcosie Marquitosie, którzy (mimo że w skali całego spotkania nie tak często) odpowiadali za najlepsze, co Miedź w tym spotkaniu spotykało. Czy to za pomocą przydatnych dla zdobywania terenu dryblingów, czy przytomnym rozgrywaniu piłki w środku pola. Niestety dla Miedzi jej siła ofensywna istniała tylko na papierze, a już na murawie, poza kilkoma wyjątkami, przerodziła się w wartość iluzoryczną.

Niemal jak zawsze w ostatnich latach, najsilniejszą formacją legnickiego klubu była linia pomocy, dzisiaj z wyłączeniem Josipa Soljicia, ale im dalej w las, tym gorzej. Choćby pozycja napastnika i boku obrony nie były optymalnie obstawione, bo Paweł Zieliński musiał zagrać na lewej stronie (konsekwencje z tego idące były aż nadto widoczne), a Patryk Makuch tam, gdzie w normalnych okolicznościach biegałby Kacper Kostorz (wywiad z nim tutaj). Na początku drugiej połowy odezwały się również stare demony z przeszłości, kiedy ustawienie obrońców „Miedzianki” podczas dośrodkowań w pole karne pozostawiało wiele do życzenia. I choć swoją nieodzowną rolę odegrał w tej sytuacji przypadek, Mateusz Cholewiak skrzętnie wykorzystał zamieszanie przed bramką Łukasza Załuski, strzelając gola na 2:0. 37-latek mógł przy tej interwencji zachować się nieco lepiej.

Nieprzypadkowa różnica klas, choć były emocje w końcówce. Uczciwy wynik 2:1

Jakby Miedź Legnica się nie starała, i tak siła uderzeniowa „Legionistów” była zbyt duża, żeby ją powstrzymać. Nie bez powodu niedawny beniaminek ekstraklasy spadł do 1. ligi, a co najgorsze – i źle rokujące na przyszłość – drużyna Dominika Nowaka zaprezentowała się w dzisiejszym starciu z Legią być może nawet minimalnie gorzej, niż w spotkaniach z nią w sezonie 2018/2019. Dlatego jeżeli mielibyśmy traktować ten ćwierćfinał Pucharu Polski jako wyznacznik na najbliższą przyszłość, „Miedziance”, będąc wytrąconą z równowagi z powodu przerwy w rozgrywkach, może być trudno o wykonanie kroku naprzód. Oznacza to, że legniccy kibice powinny trzymać kciuki za dotarcie do miejsc barażowej w 1. lidze ze zdwojoną mocą. Ich osiągnięcie może być zagrożone, jeśli Miedź nie wyeliminuje powtarzalnych błędów.

https://twitter.com/patryk_kol/status/1265369224580562950

Przebieg meczu aż do końcówki spotkania nie zapowiadał, że w Legnicy wydarzy się coś wyjątkowego. Ale jednak. W 80. minucie Igor Lewczuk brutalnie bowiem sfaulował Omara Santanę, który zmuszony był opuścić boisko z powodu kontuzji. Można by rzec: sytuacja-kryminał. Legia Warszawa zmuszona była do gry w dziesiątkę, co Miedź skrzętnie wykorzystała. W 88. minucie gola kontaktowego strzelił Paweł Zieliński i właściwie na tym skończyły się emocje. W trakcie tego wieczoru faworyt po prostu zrobił to, co do niego należało, choć nie tak pewnie, jak trener Aleksandar Vuković mógł się tego spodziewać. W Warszawie mogą powiedzieć „misja wykonana”, a w Legnicy „nie zasłużyliśmy na nic więcej”.