Pojęcia, jak ranking klubowy lub krajowy UEFA, wielu kibicom drużyn biorących udział w europejskich pucharach nie są znane. Cykl „Matematyka po europejsku” odpowie na pytania związane z kwestiami takimi, jak: rozstawienie zespołów, aktualna sytuacja polskiej piłki klubowej na tle Europy oraz zależność między silną ligą krajową a ilością drużyn w europejskich pucharach.
Kibice polskiego futbolu, których w naszym kraju wciąż jest rzesza, marzą o tym, żeby na stadionach Ekstraklasy wreszcie zaczęły gościć najlepsze kluby na świecie, grające w Lidze Mistrzów i Lidze Europejskiej. Niestety, słabe, a czasami nawet kompromitujące wyniki polskich zespołów w rozgrywkach międzynarodowych pogłębiają przepaść dzielącą nas od czołówki Starego Kontynentu. Cykl „Matematyka po europejsku” przybliży zasady ustalania rankingu krajowego i klubowego UEFA, jego wpływ na liczbę reprezentantów danego kraju w europucharach, a także na szanse klubów na grę w kolejnych fazach rozgrywek. Ponadto, ukazane zostaną zasady ustalania rankingu fair play, w którym zwycięstwo pozwala na grę w Lidze Europejskiej.
W klubowym futbolu na Starym Kontynencie wyróżniamy dwa współczynniki: krajowy oraz klubowy.
Ten pierwszy służy ustaleniu, które kluby federacji piłkarskiej osiągnęły najwięcej w rozgrywkach Ligi Mistrzów i Ligi Europejskiej w ciągu ostatnich pięciu lat. Wyższa pozycja w rankingu krajowym wiąże się z większą liczbą drużyn startujących w europejskich pucharach, bądź w samej Lidze Mistrzów.
Tymczasem współczynnik klubowy podsumowuje osiągnięcia danego klubu w przeciągu pięciu lat. Punkty tworzące ten współczynnik, klub zdobywa za zwycięstwa, remisy i awanse do poszczególnych faz europejskich pucharów. Zespoły należące pod tym względem do czołówki Europy mogą liczyć na to, że będą drużynami rozstawionymi. Jest ono kluczowe przy losowaniach par eliminacyjnych oraz faz grupowych rozgrywek. Zwykle drużyny są dzielone albo na „rozstawione” i „nierozstawione”, co ma miejsce w przypadku np. losowania II rundy kwalifikacji LM czy LE, albo na koszyki, np. cztery w przypadku fazy grupowej LM. Zespoły rozstawione, bądź znajdujące się w najwyższym koszyku mają jedne z najwyższych współczynników klubowych.
Podsumowując, warto wć przykład objaśniający różnicę obu rankingów.
Ruch Chorzów w sezonie 2010/2011:
a) otrzyma punkty do rankingu klubowego za awans do II, III lub IV rundy kwalifikacyjnej (im wyżej się zakwalifikuje, tym więcej punktów otrzyma) lub fazy grupowej LE i ewentualne zwycięstwa lub remisy, poczynając od tej fazy rozgrywek
b) każde zwycięstwo bądź remis powiększa wspólny dorobek polskich zespołów, który później podzielony przez cztery (ilość krajowych ekip w pucharach) utworzy współczynnik krajowy Polski za sezon 2010/2011
c) zdobywając punkty do rankingu krajowego (za zwycięstwa/ remisy w fazie kwalifikacyjnej LE) zwiększa tym samym liczbę punktów dodanych do każdego polskiego klubu (rozwinięcie w artykule – „Ranking i współczynnik klubowy”)
