Klub ze Stavangeru, który w latach 70. zdobył pięć mistrzostw Norwegii, a w 2026 roku po raz pierwszy awansował do fazy ligowej Ligi Mistrzów.
Od 2004 roku Viking gra w dzielnicy Jåttåvågen w Stavangerze. Stadion otwarto jako Viking Stadion meczem z Molde zremisowanym 1:1; pierwszego gola na nowym obiekcie strzelił Mads Timm. W kwietniu 2018 roku zmienił nazwę na SR-Bank Arena, a od stycznia 2025 roku nazywa się Lyse Arena. Według klubu mieści 15 900 widzów, w tym 500 na miejscach stojących. Wcześniej drużyna grała na Stavanger Stadion.
Pierwsze stroje z 1899 roku były całe białe. Czerwono-żółty herb farbował przy praniu, więc przed każdym praniem trzeba go było odpruwać. Klub przeszedł więc na ciemnoniebieskie koszulki i od nich pochodzi przydomek „De mørkeblå”, czyli „ciemnoniebiescy”.
Herb ma kształt rozdwojonej flagi z pniem dębu otoczonym wieńcem. Opisano go już w statucie z 1926 roku, wtedy z literami I.V.; dziś zamiast nich jest napis Viking F.K., a pod pniem rok założenia 1899.
Viking powstał 10 sierpnia 1899 roku w Stavangerze. Założyli go sportowcy, którzy odeszli z miejscowego klubu wioślarskiego i towarzystwa gimnastycznego; zebranie odbyło się w sali aukcyjnej Martina Egelanda. Przez pierwsze lata drużyna grała głównie lokalne mecze, a w skali kraju zaczęła się liczyć w latach 30. W 1933 roku zagrała w pierwszym finale Pucharu Norwegii, przegranym 1:3 z Mjøndalen.
Z tamtego pokolenia wywodzi się Reidar Kvammen, brązowy medalista igrzysk olimpijskich z 1936 roku i najlepszy strzelec w historii klubu z 202 golami. Pierwszy Puchar Norwegii Viking zdobył w 1953 roku po wygranej 2:1 z Lillestrøm, pierwsze mistrzostwo w 1958 roku, a rok później drugi puchar. Najważniejszym piłkarzem tej drużyny był bramkarz Sverre Andersen, który później prowadził zespół jako trener.
Lata 70. klub nazywa swoim złotym okresem. Viking zdobył cztery mistrzostwa z rzędu, w latach 1972–1975, a w 1979 roku wygrał ligę i Puchar Norwegii. W 1972 roku w europejskich pucharach pokonał u siebie 1:0 FC Köln. W pierwszej połowie dekady kluczowy był pomocnik Olav Nilsen, nazywany „Olav Viking”, a później pomocnik Svein Kvia, kilkakrotnie wybierany piłkarzem roku w Norwegii.
Klub spadał z najwyższej ligi w 1965 i 1986 roku, ale za każdym razem szybko wracał. Mistrzostwa zdobył jeszcze w 1982 i 1991 roku, a puchary w 1989 i 2001 roku; w finale z 2001 roku pokonał Bryne 3:0. Jesienią 2002 roku wyeliminował z Pucharu UEFA Chelsea: po porażce 1:2 w Londynie wygrał w Stavangerze 4:2, a decydującego gola strzelił w 87. minucie Erik Nevland.
Po sezonie 2017 Viking spadł do OBOS-ligaen i w 2018 roku po raz pierwszy od 1988 roku grał na drugim poziomie. Wrócił po roku, wygrywając w ostatniej kolejce 3:1 z Kongsvinger. W 2019 roku zdobył Puchar Norwegii: w finale na Ullevaal pokonał Haugesund 1:0 po rzucie karnym kapitana Zlatko Tripicia, który sam ten karny wywalczył.
Na kolejne mistrzostwo klub czekał 34 lata. Tytuł z 2025 roku przypieczętował 30 listopada wygraną 5:1 z Vålerengą w ostatniej kolejce na Lyse Arena. Rok później awansował do fazy ligowej Ligi Mistrzów: w barażu zremisował 2:2 z Dinamem Zagrzeb na wyjeździe i wygrał 3:1 u siebie.
Mecze z Bryne z rolniczego regionu Jæren, pół godziny drogi na południe od Stavangeru, należą do najbardziej zaciętych lokalnych pojedynków w Norwegii. Media latami przedstawiały je jako starcie miejskiego Vikinga z wiejskim Bryne. Kibiców Vikinga szczególnie mobilizują także spotkania z Brann i Haugesund. Od 2012 roku, gdy po raz pierwszy zagrał w lidze z Sandnes Ulf z sąsiedniego Sandnes, klub nazywa ten mecz największymi derbami regionu.