KMŚ: Kto zagrozi Barcelonie?

Dopiero w tym roku Esperence odniosło znaczący sukces, który dał drużynie prawo gry w KMŚ. Tunezyjczycy dzięki pokonaniu marokańskiego Wydad 1:0 mogą marzyć o grze przeciwko Barcelonie czy Santosowi.  Esperence dominował jednak głównie w latach 90., kiedy to wywalczył wszystkie możliwe tytuły na kontynencie afrykańskim. Jego łupem padł Puchar Zdobywców Pucharów Afryki, Afrykański Puchar Mistrzów, Puchar CAF i Superpuchar Afryki. Dołożył do tego także arabskie i afro-azjatyckie puchary.

Przyglądając się ekipie Nabila Maalouliego, nie można nie zauważyć fantastycznych wyników osiąganych w tym sezonie. Oprócz eliminacyjnej porażki na wyjeździe 0:2 z Diarafem Esperence nie przegrał ani jednego meczu podczas afrykańskiej Ligi Mistrzów i nie stracił choćby jednego gola.

Piłkarzem, na którego trzeba zwrócić w Esperence szczególną uwagę, jest 24-letni ofensywny pomocnik Ousama Darragi, który dyryguje większością ataków swojej drużyny. Jego znakomita umiejętność ustawiania się na boisku i zdolność do posyłania zabójczych podań pozwoliła mu przybrać przydomek „Picasso”. Darragi jest świetnie wyszkolony technicznie, dzięki czemu wybija się nad większością zawodników w ekipie, co zaowocowało przekazaniem mu opaski kapitańskiej. Chociaż Tunezyjczyk nie znajdował się w najlepszej formie podczas rozgrywek Ligi Mistrzów, teraz wraca ze swoim największym arsenałem i chce pokazać się z jak najlepszej strony bardzo szerokiej publiczności.

Monterrey – zwycięzca Ligi Mistrzów CONCACAF
Trener: Victor Manuel Vucetich

Założony w 1945 roku zespół od razu zyskał sobie olbrzymią sławę. Niestety, nie była ona powodem do radości, bo świat o meksykańskiej drużynie usłyszał wskutek wypadku autobusowego, w którym zginęło kilku jego zawodników po zaledwie paru rozegranych spotkaniach. Monterrey od 1956 roku grało w drugiej lidze meksykańskiej. Zaledwie cztery lata zajęło mu awansowanie do najwyższej klasy rozgrywkowej, jednak fani klubu na pierwszy tytuł czekać musieli aż do roku 1986. Wtedy to łupem Monterrey padł tytuł mistrzowski, który derbowy pojedynek z UANL Tigres przeniósł na wyższy poziom. Warto zaznaczyć, że w Monterrey w dziesięciu spotkaniach wystąpiła portugalska gwiazda Eusebio.

Ostatnie osiem lat to ciągnące się pasmo sukcesów. Monterrey zdobył trzy mistrzostwa Meksyku i zdołał awansować do klubowych mistrzostw świata. Popularni „Rayados” w sezonie 2010/2011 pokonali w finale Ligi Mistrzów CONCACAF amerykańskie Salt Lake City. Bramka Humberto Suazo na obiekcie w Salt Lake wprawiła w ekstazę kibiców Monterrey, którzy nie byli optymistycznie nastawieni przed rewanżem po remisie w pierwszym meczu 2:2. Wcześniejszym sukcesem Monterrey była wygrana w Pucharze Zdobywców Pucharów CONCACAF z 1993 roku.

To właśnie Humberto Suazo, który dał zwycięstwo nad Salt Lake City, jest największą gwiazdą swojej drużyny. Chilijczyk stał się prawdziwą legendą klubu, dla którego w ciągu czterech lat zdobył ponad 70 bramek. Były piłkarz Colo-Colo i Saragossy dwukrotnie występował ze swoją reprezentacją w Copa America. Pod wodzą Marcelo Bielsy grał z numerem 9 na mistrzostwach świata w 2010 roku. Cztery lata wcześniej został uznany przez IFFHS (Międzynarodowe Stowarzyszenie Historyków i Statystyków Futbolu) najlepszym strzelcem świata. Suazo o zaledwie jedną bramkę wyprzedził Petera Croucha.

Auckland City – zwycięzca Klubowych Mistrzostw Oceanii
Trener: Paul Marshall

Auckland to najmłodszy zespół występujący w tegorocznych mistrzostwach. Założony został w 2004 roku jako jedna z ośmiu amatorskich drużyn walczących o mistrzostwo Nowej Zelandii, której są czterokrotnymi czempionami. Już w swoich pierwszych dwóch sezonach Auckland najpierw znalazło się w ligowym finale, a po roku finał ten wygrało. Tegoroczny turniej to dla Nowozelandczyków nie pierwszyzna, ponieważ już dwukrotnie występowali w tej imprezie. Najpierw w 2006 roku musieli uznać wyższość Al Ahly (0:2) i Jeonbuk Motors (0:3), jednak trzy lata później zajęli w KMŚ piąte miejsce, rewanżując się Al Ahly i pokonując afrykańskie TP Mazembe. Do tegorocznego finału Auckland zakwalifikowało się dzięki pokonaniu 6:1 Vanuatu już w kwietniu tego roku.

W drużynie z Nowej Zelandii znajduje się jednak rekordzista pod względem występów w klubowych mistrzostwach świata. Jest nim Daniel Koprivcić, dla którego będzie to już czwarty taki turniej. Chorwat znajdował się w kadrze Auckland podczas turnieju w 2009 roku, a wcześniej dwukrotnie walczył w tych rozgrywkach z Waitakere United (2007 i 2008).

Przeglądając kadrę tej drużyny, nie sposób nie wyróżnić jednego nazwiska. Gwiazdą zespołu jest bez wątpienia Manel Exposito, 30-letni hiszpański napastnik, który w Nowej Zelandii występuje dopiero od tego roku. Wcześniej reprezentował barwy między innymi Barcelony i Atletico Madryt. Exposito odegrał znaczącą rolę w awansie Auckland do tegorocznych finałów i, jak sam twierdzi, już nie może doczekać się turnieju. Dla Hiszpana wyjątkowym wyzwaniem byłoby na pewno stawienie czoła swojemu byłemu klubowi, Barcelonie.

Kashiwa Reysol – zwycięzca J. League, jako gospodarz turnieju
Trener: Nelsinho Baptista

Japoński klub, którego nazwa pochodzi od słów rey (król) i sol (słońce), bazuje przede wszystkim na klubie Hitachi, założonym na przedmieściach Tokio w 1940 roku. Kashiwa Reysol do najwyższej klasy rozgrywkowej w Japonii awansowało w 1995 roku i pod wodzą byłego trenera olimpijskiego, Akira Nishino, wygrało w 1999 roku J. League, a później dwa razy z rzędu kończyło rozgrywki na trzecim miejscu. W 2005 roku drużyna jednak opuściła pierwszą ligę, aby po roku do niej powrócić. Radość nie trwała niestety zbyt długo, bo spadek przyszedł ponownie w 2009 roku.

Właśnie wtedy nastąpiła olbrzymia zmiana. Przebudowany zespół awansował z drugiej ligi, przegrywając zaledwie dwa spośród 36 meczów. Trenerem Reysol był wówczas – i nadal jest – Nelsinho. Kashiwa zaskoczyła wszystkich i ponownie sięgnęła po mistrzowski tytuł, mimo że media często faworyzowały i więcej mówiły o rywalach. Drużyna w pełni na trofeum zasłużyła, dlatego to ona wystąpi w zbliżającym się turnieju.

Kto będzie gwiazdą? Brazylijczyk Leandro Domingues. W lidze japońskiej jest już tak, że brazylijscy zawodnicy albo zawodzą i szybko się pakują, albo grają tak dobrze, że po chwili są podkupywani przez bogaczy z Bliskiego Wschodu. Nie stało się to jednak z Dominguesem, który ma za sobą dwa świetne sezony w Kashiwie. Leandro potrafi świetnie się ustawiać i do perfekcji opanował wykonywanie stałych fragmentów gry. Za miniony sezon odebrał nagrodę MVP J. League. Nic dziwnego, że zarząd Reysol obawia się, iż jego świetna gra zostanie dostrzeżona podczas KMŚ i jakiś zespół zechce go odkupić.

Santos FC – zwycięzca Copa Libertadores (Ameryka Południowa)
Trener: Dorrival Junior

Kilka lat temu brazylijski Santos znany był w Europie głównie z tego, że występował w nim Pele. To właśnie za jego czasów, w latach 60. klub założony 14 kwietnia 1912 roku święcił największe sukcesy. Wtedy to jego łupem padło sześć tytułów mistrzowskich i dwa trofea Copa Libertadores. Odejście Pelego zahamowało rozwój klubu, w który życie tchnął dopiero Marcelo Teixeira. Teraz Santos znany jest z tego, że ma Neymara, który jest jednocześnie największą gwiazdą zespołu.

To właśnie w Santosie upatruje się drużynę, która ma szanse przeciwstawić się Barcelonie i pokonać ją w walce o tytuł najlepszej drużyny na świecie. Do największych sukcesów klubu trzeba zaliczyć 18 mistrzostw Stanu Sao Paulo, trzy wygrane Copa Libertadores, dwa Puchary Interkontynentalne i dwa mistrzostwa Brazylii.

O gwieździe już wspominałem, a i cały świat sportu powiedział o niej w ostatnich miesiącach wystarczająco wiele. Neymar był już o krok od transferu do Realu Madryt, jednak ostatecznie przedłużył kontrakt z Santosem. 19-latka w swoich szeregach chciałoby mieć większość europejskich klubów. Już teraz wyceniany jest na około 45 milionów euro. Dobry występ w klubowych mistrzostwach świata może jeszcze bardziej podnieść jego wartość rynkową.

FC Barcelona – zwycięzca Ligi Mistrzów (Europa)
Trener: Pep Guardiola

Klub, którego przedstawiać w zasadzie nie trzeba. Założona w 1899 roku ekipa uważana jest obecnie za najlepszą na świecie. Pod wodzą Pepa Guardioli osiąga najlepsze wyniki w swojej historii. Nie oznacza to jednak, że przed erą Guardioli w Katalonii nie znali smaku zwycięstwa. Jak do tej pory „Blaugrana” zdobyła 21 razy mistrzostwo Hiszpanii. Do niej należy rekord w ilości wygranych Pucharów Hiszpanii – 25. 10-krotnie wygrywała Superpuchar Hiszpanii. Cztery razy zdobywała Ligę Mistrzów. Ostatni triumf nad Manchesterem United dał jej prawo gry w Japonii. Do tego dopisać trzeba trzy triumfy w Pucharze UEFA.

Barcelona to murowany kandydat do zwycięstwa. Pep Guardiola jest w zasadzie synonimem słowa „zwycięstwo”. Spekuluje się, że to ostatni sezon Hiszpana na Camp Nou, dlatego powinno mu jeszcze bardziej zależeć na tegorocznych trofeach. Tych oczywiście w katalońskiej gablocie nie brakuje. „Barca” już raz klubowe mistrzostwo świata zdobyła. Miało to miejsce w 2009 roku, kiedy to „Azulgrana” pokonała w finale 2:1 Estudiantes La Plata.

Gwiazdą Barcelony jest cała Barcelona. Oczywiście, szukając w niej piłkarza, który wybija się ponad wszystkich, od razu odnajdujemy Lionela Messiego, ale Xavi, Iniesta czy Cesc Fabregas to piłkarze znani całemu futbolowemu światu. Mimo wszystko media zwracają uwagę właśnie na Argentyńczyka, który ma udowodnić, że napastnik Santosu Neymar musi się jeszcze wiele nauczyć, aby móc zdobywać trofea w Europie.