
Nieustępliwy defensywny pomocnik od wślizgów: w Zawiszy usłyszał, że jest za niski, a z III ligi doszedł na mundial 2018.
Urodził się 21 września 1992 roku w Bydgoszczy i dorastał w Śródmieściu. Po rozwodzie rodziców mieszkał z bratem, a później u babci. Gdy miał około ośmiu lat, ojciec zabrał obu synów na pierwszy trening Zawiszy Bydgoszcz. Brat skończył z piłką mniej więcej jako piętnastolatek, Jacek grał dalej.
W juniorach Zawiszy prowadził go między innymi Robert Tomczak, a jego rocznik doszedł do ćwierćfinału mistrzostw Polski juniorów. Po przejściu do seniorów usłyszał, że jest za niski, i w pierwszym zespole Zawiszy nigdy nie zadebiutował.
Odszedł do trzecioligowej Victorii Koronowo. Dostawał tam 200 złotych miesięcznie i dorabiał przy taśmie, a przez pewien czas myślał, żeby śladem ojca wyjechać do pracy za granicę i rzucić piłkę. W Koronowie prowadził go Zbigniew Stefaniak, który woził go na treningi i przy którym zaczął się szybciej rozwijać. Góralski mówi, że wiele mu zawdzięcza.
Po krótkim pobycie w Błękitnych Gąbin trafił w 2011 roku do Wisły Płock, grającej wtedy poza Ekstraklasą. Jesienią uchodził za jedno z odkryć rundy, ale w meczu z Termaliką Bruk-Bet Nieciecza uszkodził więzadła prawego kolana. Po operacji czekało go około pół roku przerwy.
W Płocku pracował z Marcinem Kaczmarkiem, u którego rozegrał blisko sto meczów i stawiał pierwsze kroki w zawodowej piłce seniorskiej. W testach wydolnościowych był najlepszy w zespole, więc trener uczył go biegać mądrzej: mniej sprintów, więcej trafnego ustawienia. Kiedy na treningu, w grze w siatkonogę, rzucił się szczupakiem i złamał nos na bandzie reklamowej, grał dalej i odrzucił maskę, bo ograniczała mu widoczność.
Latem 2015 roku zadzwonił do niego Michał Probierz i ściągnął go do Jagiellonii Białystok. Góralski miał w kontrakcie kwotę odstępnego 100 tysięcy euro i, jak sam mówi, niewielu chętnych. Stefaniak, który wcześniej pracował z Probierzem w Widzewie, doradził mu krótko: „jedź i podpisuj”. W pierwszych tygodniach w Białymstoku złamał rękę w sparingu i odmówił założenia gipsu. W Ekstraklasie zadebiutował w lipcu 2015 roku. Media nazywały go „piranią” i „pitbullem”, choć te przydomki przylgnęły do niego jeszcze w Płocku. On sam wolał, gdy koledzy mówili na niego „Góral”.
Latem 2016 roku chciał go Gaziantepspor, a Góralski był już nastawiony na przeprowadzkę do Turcji. Probierz zablokował transfer i po konflikcie odesłał go do rezerw, które grały w III lidze. W pierwszym składzie znów wyszedł w ósmej kolejce i do końca sezonu był filarem drużyny, która zdobyła wicemistrzostwo Polski. W rankingu iGol.pl najlepszych środkowych pomocników sezonu 2016/17 zajął pierwsze miejsce. Na urodziny dostał od Probierza kajdanki, żeby już nie myślał o odejściu. 29 czerwca 2017 roku zadebiutował w europejskich pucharach, w wygranym 1:0 meczu eliminacji Ligi Europy z Dinamem Batumi.
1 sierpnia 2017 roku podpisał trzyletni kontrakt z Łudogorcem Razgrad i dostał numer 44. W Bułgarii dwa razy zdobył mistrzostwo kraju, wywalczył Superpuchar i grał w trzech edycjach Ligi Europy. Po mundialu 2018 miał oferty z kilku krajów, między innymi od Derby County z Championship, ale ten transfer nie doszedł do skutku.
W styczniu 2020 roku przeszedł do Kajratu Ałmaty. Przed decyzją radził się selekcjonera Jerzego Brzęczka, który wolałby, żeby został w Europie. Góralski otwarcie przyznaje, że przekonały go pieniądze i chęć zabezpieczenia się na czas po karierze. Już w pierwszym sezonie Kajrat zdobył mistrzostwo Kazachstanu, pierwsze od 16 lat. Pracował tam z trenerem Aleksiejem Szpilewskim, a z czasem został kapitanem zespołu.
Na początku 2021 roku w sparingu Kajratu z Ruchem Brześć zerwał więzadło krzyżowe przednie. Prezydent klubu Kajrat Boranbajew pozwolił mu leczyć się w Polsce i pokrył koszty. W tym samym roku Kajrat zdobył Puchar Kazachstanu, a Góralski zagrał z nim w fazie grupowej Ligi Konferencji. W czerwcu 2022 roku, gdy klub miał kłopoty finansowe, zrzekł się części wynagrodzenia i odszedł jako wolny zawodnik.
Wypatrzył go dyrektor sportowy VfL Bochum Sebastian Schindzielorz, który oglądał go w meczach reprezentacji. Zaraz na początku przygotowań do sezonu Góralski dostał na treningu piłką w oko i odkleiła mu się siatkówka. Przeszedł kilka operacji. Po latach przyznał, że stracił wzrok w tym oku, a już po pierwszej operacji chciał kończyć karierę. W Bundeslidze zadebiutował przeciwko Bayernowi Monachium, potem zagrał z SC Freiburg, ale kolejne urazy mięśniowe zatrzymały go na wiele tygodni. Wiosną 2023 roku nie zagrał ani razu, a 10 sierpnia 2023 roku rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron.
Wiedział już, że przez problemy z okiem i kolanem nie wróci na najwyższy poziom. Miał propozycje z Kazachstanu, Górnika Zabrze, Cracovii i Wisły Kraków, ale pod koniec sierpnia 2023 roku wybrał trzecioligową Wieczystą Kraków. Po telefonie od Sławomira Peszki dogadali się w kwadrans, na trzyletni kontrakt. W maju 2024 roku Wieczysta awansowała do II ligi, a w ciągu trzech sezonów przeszła drogę z III ligi do Ekstraklasy. Góralski ostatnie mecze zagrał jesienią 2025 roku w I lidze. W styczniu 2026 roku klub pozwolił mu szukać nowego pracodawcy, a jego umowa wygasła 30 czerwca 2026 roku.
Zakończenie kariery ogłosił 4 września 2026 roku nagraniem ze stadionu Wisły Płock: „Piłka nożna dała mi więcej, niż mogłem sobie wymarzyć jako chłopak z Bydgoszczy”. Później mówił o dziesięciu poważnych operacjach, w tym sześciu na kolana, bark i kostkę. Od września 2026 roku jest skautem Wisły Płock i szuka dla niej młodych talentów.
Defensywny pomocnik, który odbierał piłkę przede wszystkim wślizgami. Starał się celować w piłkę, a nie w nogi rywala, więc jego wejścia często wyglądały groźnie, a były czyste. Dobrze czytał grę i po odbiorze potrafił od razu zacząć akcję, a częste odbiory w środku pola zamieniały się w kontry.
Wyróżniała go wydolność. U Probierza zrobił duży postęp taktyczny. Nie był już tylko ryglem przed obroną, częściej grał do przodu, włączał się do ataku i uderzał z dystansu. W reprezentacji przejmował zadania defensywne, dzięki czemu Grzegorz Krychowiak mógł grać wyżej.
Sam mówił, że gra „jak dzikus”: idzie do każdej piłki i nie umie trenować na pół gwizdka. Ta agresja przynosiła mu wiele żółtych kartek i, jak przyznawał, kontuzji. Bochum przedstawiało go jako „Malochera”, czyli harującego pomocnika, a zarazem lidera.
Pierwsze powołanie dostał od Adama Nawałki. Zadebiutował 14 listopada 2016 roku w towarzyskim meczu ze Słowenią (1:1), jako zawodnik Jagiellonii. Na mundialu 2018 w Rosji nie wszedł na boisko w meczu z Senegalem, a z Kolumbią i Japonią grał od pierwszej do ostatniej minuty.
Jedynego gola dla reprezentacji strzelił 19 listopada 2019 roku na Stadionie Narodowym. W 81. minucie meczu eliminacji Euro 2020 ze Słowenią, po podaniu Kamila Grosickiego, dał Polsce zwycięstwo 3:2.
15 listopada 2020 roku w Reggio Emilia, w meczu Ligi Narodów z Włochami, wszedł po przerwie. Wkrótce po tym, jak sędzia nie odgwizdał faulu na Bartoszu Bereszyńskim, Góralski ostro wjechał wślizgiem w Andreę Belottiego, a potem złapał za szyję Lorenzo Insigne. Dostał żółtą kartkę, a kwadrans później drugą i wyleciał z boiska. Sam przyznaje, że za pierwszy faul powinien zobaczyć czerwoną kartkę.
Zerwane więzadło wykluczyło go z Euro 2020. 29 marca 2022 roku zagrał w finale baraży o mundial w Katarze ze Szwecją (2:0): dostał żółtą kartkę i zszedł w przerwie. Później opowiadał, że wyszedł na boisko na środkach przeciwbólowych z bolącą łydką, a po tym meczu przez dwa miesiące nie grał w klubie. Ostatni raz wystąpił w kadrze 14 czerwca 2022 roku przeciwko Belgii w Lidze Narodów. Mundial w Katarze stracił przez kontuzje w Bochum.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Betclic 1 liga | Wieczysta Kraków | Betclic 1 liga | 13 | 668 | 0 | 0 |
| 2024/2025Betclic 2 liga | Wieczysta Kraków | Betclic 2 liga | 28 | 2113 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Polski | Wieczysta Kraków | Puchar Polski | 1 | 59 | 0 | 0 |
| 2022/2023Bundesliga | VfL Bochum | Bundesliga | 4 | 145 | 0 | 0 |
| 2021/2022 | Kajrat Ałmaty | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Kajrat Ałmaty | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Łudogorec Razgrad | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Łudogorec Razgrad | – | – | – | – | |
| 2017/2018 | Łudogorec Razgrad | – | – | – | – | |
| 2016/2017 | Jagiellonia Białystok | – | – | – | – | |
| 2015/2016 | Jagiellonia Białystok | – | – | – | – | |
| 2014/2015 | Wisła Płock | – | – | – | – | |
| 2013/2014 | Wisła Płock | – | – | – | – | |
| 2012/2013 | Wisła Płock | – | – | – | – | |
| 2011/2012 | Wisła Płock | – | – | – | – |
Jacek Góralski ma 34 lata. Urodził się 21 września 1992 roku (Bydgoszcz).
Jacek Góralski jest zawodnikiem klubu Wieczysta Kraków (PKO BP Ekstraklasa).
Jacek Góralski jest pomocnikiem.
Jacek Góralski ogłosił zakończenie kariery 4 września 2026 roku nagraniem ze stadionu Wisły Płock. Później mówił o dziesięciu poważnych operacjach, w tym sześciu na kolana, bark i kostkę. Od września 2026 roku jest skautem Wisły Płock.
Jacek Góralski zdobył między innymi dwa mistrzostwa Bułgarii z Łudogorcem Razgrad (2018 i 2019) oraz Superpuchar Bułgarii w 2019 roku. Z Kajratem Ałmaty został w 2020 roku mistrzem Kazachstanu, a w 2017 roku z Jagiellonią Białystok wicemistrzem Polski.
Jacek Góralski zagrał na mundialu 2018 w Rosji z Kolumbią i Japonią od pierwszej do ostatniej minuty, a w meczu z Senegalem nie wszedł na boisko. Pierwsze powołanie dostał od Adama Nawałki i zadebiutował w reprezentacji Polski 14 listopada 2016 roku w towarzyskim meczu ze Słowenią (1:1).
Jacek Góralski to defensywny pomocnik, który odbierał piłkę przede wszystkim wślizgami, starając się celować w piłkę, a nie w nogi rywala. Dobrze czytał grę, wyróżniała go wydolność, a po odbiorze potrafił od razu zacząć kontrę. U Michała Probierza częściej grał do przodu i uderzał z dystansu.





