Przez lata dał się poznać jako solidny defensor, reprezentując barwy Jagielloni Białystok czy Śląska Wrocław. Dziś pracuje w sztabie zespołu grającego w cypryjskiej ekstraklasie. Igors Tarasovs w obszernym wywiadzie opowiada o kulisach pracy z Michałem Probierzem, początku własnej kariery trenerskiej, psychologii pokolenia Z i nagłym końcu kariery, który otworzył przed nim drzwi do nowej przyszłości. Zachęcam do przeczytania, bo naprawdę warto!
Patrząc na karierę Igorsa Tarasovsa, można odnieść wrażenie, że łotewskiego obrońcę łączy z Polską szczególna więź. Na naszych boiskach zapisał się jako zawodnik niezwykle solidny i waleczny, spędzając w polskich klubach najlepsze lata swojej kariery. Najwięcej meczów na najwyższym szczeblu w Polsce rozegrał w barwach Jagiellonii Białystok, z którą zdobył historyczny brązowy medal mistrzostw Polski. Kolejnym ważnym, choć znacznie trudniejszym doświadczeniem był dla niego pobyt w Śląsku Wrocław. Z kolei na sam koniec zawodowego grania Tarasovs dał się poznać z bardzo dobrej strony również na niższym szczeblu centralnym, reprezentując barwy drugoligowego Hutnika Kraków. Łącznie w barwach polskich drużyn rozegrał 153 spotkania, w tym 93 na poziomie Ekstraklasy. Który moment kariery wspomina z największym sentymentem? Kto z szatni Jagielloni miał „papiery na granie”? Zapraszam do lektury!
Dominik Michalski (iGol.pl): Igor, na początku chciałem zapytać, jak idą Ci kursy trenerskie? O jaką licencję się teraz starasz?
Igors Tarasovs: Jestem na kursie UEFA B+A i realizuję go w Białej Podlaskiej. To specjalna ścieżka dla byłych i obecnych zawodników. Tworzymy tam świetną, zgraną grupę. Są ze mną m.in. Grzesiek Krychowiak, Alan Uryga, Alan Czerwiński czy Arek Woźniak. Gdy zaczynaliśmy zajęcia, ktoś rzucił żartem, że w takim zestawieniu utrzymalibyśmy się w Ekstraklasie. Coś w tym jest, w końcu mamy razem olbrzymie doświadczenie. Za miesiąc mamy egzamin, więc powoli finiszujemy. Cieszę się, że mogłem zdobyć tę wiedzę, bo to niezwykle cenne doświadczenie. Jako zawodnik myślałem, że bycie trenerem jest prostsze. Teraz, gdy pracuję już w zawodzie, widzę, ile wymaga to poświęconego czasu. Do tego dochodzi nieustanna odpowiedzialność za to, jak gra i punktuje zespół.
Ścieżka łączona B+A otwiera praktycznie od razu drzwi do pracy na szczeblu centralnym, a trwa znacznie krócej niż robienie każdego stopnia osobno.
Zdecydowanie, to bardzo korzystna ścieżka rozwoju. Gdyby zaczynać od UEFA C, dojście do egzaminu na licencję UEFA A zajęłoby prawie tyle czasu, co studia stomatologiczne. Więc albo możesz zostać lekarzem, albo trenerem (śmiech).

Kiedy po raz pierwszy pomyślałeś, że praca szkoleniowca może być czymś dla Ciebie?
W moim wypadku wyszło to zupełnie naturalnie. Gdy byłem jeszcze czynnym piłkarzem, niczego nie planowałem. Miałem co prawda z tyłu głowy, że kiedyś trzeba będzie powiedzieć „stop”, ale ponieważ futbol dał mi wszystko, bo w zasadzie wszystkie moje perspektywy i znajomości wywodzą się ze sportu, to cieszę się, że zostałem przy piłce. W trakcie kariery miewałem momenty zwątpienia, myślałem o tym, by zająć się czymś innym, ale ostatecznie grałem do 37. roku życia, więc całkiem długo. Gdyby nie poważna kontuzja, pewnie biegałbym po boisku dalej. Uważam jednak, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Widocznie potrzebowałem takiego brutalnego bodźca, żeby zejść ze sceny jako zawodnik i wejść w nową rolę. Nie widziałem się w gabinetach jako menedżer czy dyrektor sportowy. Zawsze byłem człowiekiem szatni i jako trener wciąż w niej jestem. Lubię czuć te emocje.
Wspomniałeś o kontuzji, która okazała się punktem zwrotnym i zmusiła Cię do zawieszenia butów na kołku na początku tego roku. Co dokładnie się stało?
Gdyby nie ten uraz, pewnie nie znalazłbym w sobie tyle siły, żeby samemu podjąć decyzję o końcu grania. Zerwałem więzadło krzyżowe, a w tym wieku wiązało się to już z poważnymi konsekwencjami. Przeszedłem pierwszą taką operację w życiu, mając 37 lat. Ból był tak niewyobrażalny, że myślałem, iż po prostu zejdę z tego świata. To zostawia głęboki ślad. Do dzisiaj mam blokadę, bo niechętnie wychodzę na boisko, nie gram w padla, unikam nawet jazdy na rowerze. W głowie pojawia się lęk: „a co, jeśli znowu źle stanę, znowu coś zerwę i będę musiał przejść przez ten koszmar jeszcze raz?” Czasami myślisz sobie, że w takim razie lepiej nie grać już w ogóle. Ale życie sportowca niesie ze sobą i takie momenty.
Mimo że pracujesz dziś na Cyprze, pierwsze trenerskie kroki stawiałeś w Polsce, konkretnie w akademii Jagiellonii, łącząc to z grą w rezerwach. Długo zastanawiałeś się, gdy otrzymałeś propozycję z Białegostoku?
Zanim wróciłem do Jagielloni, grałem w Hutniku Kraków i już wtedy biłem się z myślami, czy nie skończyć z graniem. Rozmawiałem z wieloma trenerami, którzy podpowiadali mi ścieżkę szkoleniową. Mogłem jeszcze trafić do Wigier Suwałki, gdzie dyrektorem sportowym miał zostać Maciek Makuszewski. Rozmawialiśmy o warunkach, bo chciałem pograć bliżej domu, ale ostatecznie Maciek nie objął tego stanowiska i temat upadł. Wtedy odezwał się Łukasz Masłowski, proponując mi grę w rezerwach Jagiellonii i jednoczesną pracę w akademii. Nie wahałem się ani chwili, formalności załatwiliśmy w kilka dni. Wróciłem do klubu, w którym na dobre zaczęła się moja zagraniczna kariera, do miasta, które świetnie znałem, i ludzi, którzy kiedyś mi zaufali. Mieszkałem tam sam, ale w wolne dni mogłem jeździć do domu do Rygi, bo miałem stosunkowo blisko. W akademii byłem asystentem trenera zespołu U-16 i pomagałem także w sztabie rezerw. Będąc już na kursie, od razu miałem styczność z praktyką w jednym z najlepszych ośrodków w Polsce.
Post udostępniony przez Akademia Piłkarska Jagiellonii (@akademiapilkarskajagiellonii)
Akademia Jagiellonii może nie ma jeszcze takiej medialnej renomy jak ośrodki Lecha czy Zagłębia Lubin, ale ostatnie lata pokazują, że świetnie wprowadza młodzież do pierwszego zespołu.
Zdecydowanie. Jedyne, co na ten moment odróżnia ją od tamtych akademii, to kwestia infrastruktury. Pod względem merytorycznym Jagiellonia nie ma się czego wstydzić. Szkolenie stoi na wysokim poziomie, co potwierdzają powołania do reprezentacji dla takich chłopaków jak Mazurek czy Pietuszewski. Jeszcze rok temu Bartek Mazurek grał przeciwko Troszynowi w III lidze i nie trafił rzutu karnego, a niedawno zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski! To najlepszy dowód dla młodych zawodników z nowej generacji, że każdy potrzebuje własnego czasu, by wejść na szczyt. Jeden zadebiutuje w kadrze w wieku 18 lat, inny mając 30. Możesz grać w III lidze, a rok później strzelać decydujące gole w młodzieżówce i zakładać koszulkę pierwszej reprezentacji.
Dziś pracujesz w sztabie ENY Krasava, czyli klubu z cypryjskiej ekstraklasy, w którym występowałeś jeszcze jako zawodnik. To bardzo nietypowy projekt z ciekawą historią. Mógłbyś opowiedzieć o nim coś więcej?
Klub powstał stosunkowo niedawno, ale jego korzenie nie są cypryjskie. Narodził się w Rosji, w Moskwie. Jego właściciel działał trochę w podobnym stylu, jak w Polsce kiedyś „Weszło”. Jedna charyzmatyczna, medialna postać, która zarządza całym projektem. Kiedy wybuchła wojna, nie zgadzał się z tym, co dzieje się w jego kraju. Spakował więc sprzęt, zabrał rodzinę, dzieci, sprzedał cały majątek w Rosji i przeniósł swój klub na Cypr. Wykupił tam zespół z trzeciej ligi, który najpierw awansował na drugi poziom, a kolejnym krokiem była już cypryjska ekstraklasa. Na tej bazie zbudował obecny projekt. Początkowo drużyna funkcjonowała pod nazwą Digenis Ypsona, ponieważ lokalne przepisy nie pozwalały na natychmiastową zmianę po przejęciu. Dopiero od dwóch czy trzech sezonów występuje pod swoim właściwym szyldem. Mam z gry w tym klubie świetne wspomnienia. W II lidze jako środkowy obrońca strzeliłem w jednym sezonie 11 goli. Potem przyszedł jednak trener stawiający głównie na młodzież i zabrakło dla mnie miejsca, ale miałem już ofertę ze Szwecji, więc rozstaliśmy się w zgodzie.
Po pewnym czasie wróciłeś jednak do tej drużyny, ale już w roli trenera. Jakie masz teraz obowiązki w sztabie pierwszego zespołu?
Kiedy po operacji więzadła nie mogłem już grać ani trenować, odezwał się prezes ENY Krasava. Wiedział, że robię kurs trenerski, więc zaproponował mi wejście do sztabu. Na początku odpowiadałem za rozwój indywidualny młodych graczy i pracę z zawodnikami, którzy łapali mniej minut. Niedawno drużynę objął jednak Hiszpan Guillermo Romo, który stał się moim mentorem. Mimo że jest w klubie dopiero od miesiąca, już bardzo wiele się od niego nauczyłem. Przy nim moja rola wyraźnie wzrosła. Mam znacznie więcej obowiązków związanych z kluczowymi elementami gry pierwszego zespołu. Zajmuję się analizą naszej gry oraz rywali. Świetnie się w tym czuję. Uważam, że trafiłem w odpowiednim momencie w odpowiednie miejsce.
Oprócz Polski, to właśnie Cypr jest dla Ciebie takim miejscem sentymentalnym. Na co dzień mieszkasz w tym kraju i chyba dobrze się tam czujesz. Co sprawiło, że zdecydowałeś się zamieszkać tam z rodziną na stałe?
Zanim trafiłem do ENY Krasava, grałem w Ethnikosie Achna. Spędziliśmy tam z rodziną półtora sezonu i tak bardzo nam się spodobało, że czuliśmy się tam jak w domu. Do tego dochodziła ciekawa liga, ogromne zainteresowanie piłką wśród kibiców i rozwijająca się infrastruktura. Później wyjechaliśmy, ale po jakimś czasie wróciłem do Ethnikosu na kolejny rok. Gdy znów opuszczaliśmy wyspę, towarzyszyło nam poczucie, że bardzo chcemy tam wrócić na stałe. Pojawiło się pytanie: „Ale co będziemy tam robić?”, bo nie miałem wtedy żadnej konkretnej oferty z klubu. Postanowiliśmy jednak zaryzykować. Zacząłem rozwijać swój autorski projekt treningów indywidualnych, a niedługo potem pojawiła się propozycja ze sztabu. Dla mnie najważniejsze jest dobro rodziny. Przez lata bywało tak, że ja byłem na walizkach, a żona z dziećmi w domu na Łotwie, bo dzieci musiały chodzić do szkoły. Teraz są starsze i potrzebują taty na miejscu. Łączę pracę w pierwszym zespole, pomoc w akademii i własne treningi indywidualne. Krok po kroku zbieram bezcenne doświadczenie. Na razie skupiam się na Cyprze, choć w futbolu nigdy nie mówię „nigdy”. Gdybym w przyszłości miał okazję pracować u boku trenera Romo w innym klubie, byłoby to dla mnie wielkie wyróżnienie.
Mentalność ludzi na Cyprze mocno różni się od tej w Polsce czy na Łotwie?
Zdecydowanie, to specyfika południa. Słońce świeci tam przez cały rok, więc ludzie żyją na większym luzie, bez niepotrzebnego stresu. Jak czegoś potrzebujesz, słyszysz: „Spokojnie, zrobimy to jutro, nie przejmuj się”. Dokładnie tak samo wygląda tam futbol. Jeśli porównać Ekstraklasę do ligi cypryjskiej, obie są mocne, ale zupełnie inne. Polska liga jest znacznie bardziej fizyczna i przeanalizowana w najdrobniejszych detalach. Na Cyprze gra się bardziej otwartą, techniczną piłkę, momentami niemal bezkontaktową. A jak już dojdzie do starcia, zawodnik potrafi leżeć trzy minuty, bo ktoś przypadkowo nadepnął mu na palec, albo udaje uraz mięśniowy. Dzieją się tam czasem komiczne rzeczy, ale w gruncie rzeczy to bardzo techniczna piłka.
W Polsce wielu piłkarzy sprowadzanych z Cypru sobie nie radzi, mimo że tam mieli status gwiazd. Z czasów Twojej gry w Ekstraklasie można wspomnieć choćby Ivana Tričkovskiego, który nie przebił się na stałe w Legii. Na Cyprze ma jednak status legendy. Z czego to wynika?
Ivan w cypryjskiej lidze i europejskich pucharach strzelał mnóstwo goli, a w Warszawie odbił się od ściany. Podobnych przykładów było mnóstwo, zwłaszcza wśród Hiszpanów. Owszem, w Ekstraklasie grały lub dalej grają świetne jednostki jak Jesús Imaz czy Ivi López, ale wielu innych technicznych graczy kompletnie nie mogło dostosować się do Ekstraklasy. Później wyjeżdżali na Cypr czy do Grecji i znów błyszczeli. To działa też w drugą stronę. Wracasz z Cypru do Polski, wchodzisz na boisko i od razu dostajesz dwa razy łokciem, a rywale są tak wybiegani, że nie masz pół metra wolnej przestrzeni. Ekstraklasa, szczególnie ta sprzed pięciu czy siedmiu lat, gdy była w okolicach dwudziestego miejsca w rankingu UEFA, opierała się głównie na fizyczności. To była piłka walki, z której można było zejść ze złamanym nosem. Pamiętam mecz Jagiellonii z Podbeskidziem. Wrzucali auty w nasze pole karne z każdego miejsca boiska, nawet z własnej połowy, mając w składzie trzech prawie dwumetrowych graczy. Wykonałem wtedy tyle wyskoków do główek, że po meczu nie mogłem normalnie wysiąść z autokaru!
Taki styl gry preferowało wówczas wiele ekstraklasowych drużyn. Można wspomnieć też o Górniku Zabrze, w którym przez pewien czas grał Twój kolega z reprezentacji – Mārcis Ošs.
Dokładnie, on też potrafił rzucić piłkę ze swojej połowy, a oprócz tego przy niemal dwóch metrach wzrostu dawał drużynie ogromną przewagę w powietrzu. Górnik podobnie jak Podbeskidzie chciał robić użytek z takiej gry, ale mieli w składzie Szeweluchina czy Dancha, którzy po prostu wykorzystywali swoje atuty.
Swoje robiły też warunki. Pamiętam mecz na Lechu Poznań przed świętami przy minus piętnastu stopniach. Mięśnie były skostniałe z zimna, o grze po ziemi nie było mowy, zostawała tylko walka i dalekie wrzuty.
Paradoksalnie, do takich prostych środków jak dalekie wrzuty z autu, wraca dziś czasem nawet Legia Warszawa.
Myślę, że to kwestia pragmatyzmu trenera Marka Papszuna, który ceni takie rozwiązania. Nie mam z tym żadnego problemu, bo w tej pracy liczy się przede wszystkim wynik. Sposób, w jaki go osiągniesz, jest sprawą drugorzędną. Jeśli nie ma punktów, nie ma znaczenia, czy grasz pięknie, czy rzucasz piłkę z autu, i tak cię zwolnią.
Wspominałeś, że prowadzisz własny projekt treningów indywidualnych. Na jaki aspekt rozwoju młodych piłkarzy kładziesz największy nacisk?
Psychologia to absolutny klucz. Technika, szybkość i wytrzymałość to oczywista baza, bez której nie zaistniejesz, ale dziś gigantyczną rolę odgrywa mentalność. Pracujemy z zupełnie nowymi generacjami. Mowa o pokoleniu Z, Alfa, a zaraz wejdzie Beta. To młodzi ludzie, którzy nie znają ciężkiego, tradycyjnego życia. Najmłodsi nie wyobrażają sobie świata bez smartfona i internetu, a kolejne roczniki nie będą wiedziały, jak wygląda życie bez sztucznej inteligencji. Zupełnie inaczej reagują na bodźce i presję, co trener musi dziś rozumieć.
Jak w takim razie pomagasz im radzić sobie z pierwszymi sportowymi niepowodzeniami i brakiem cierpliwości?
Kiedy moi podopieczni napotykają problemy w klubie, lądują na ławce albo przegrywają rywalizację, zawsze im powtarzam, że świat się na tym nie skończył. W piłce jest mnóstwo momentów, w których trzeba zacisnąć zęby, uzbroić się w cierpliwość i ciężko pracować. Wtedy kluczowe jest wsparcie trenera i rodziców. Wielu chłopaków rezygnuje z futbolu w wieku 12, 14 czy 15 lat tylko dlatego, że nie dostali powołania do kadry U-15. Z ręką na sercu. Kto dziś pamięta, kto grał w kadrze do lat 15 i ilu z tych chłopaków trafiło potem do pierwszej reprezentacji? Prawie nikt! Możesz nie zagrać ani razu w U-16, U-17, U-19 czy U-21, a w seniorskiej kadrze zaliczyć 150 występów. Piłka nożna to przede wszystkim ciężka praca. Mój syn ma 12 lat i często o tym rozmawiamy. Mówi mi, że chce być piłkarzem i bardzo mnie to cieszy. Ale zawsze mu powtarzam, że samo „chcenie” nic nie znaczy, za tym muszą iść codzienne czyny.
Każdego zawodnika można łatwo sprofilować. Wszyscy wiedzą, jakim obrońcą był Igors Tarasovs. A jakim trenerem chcesz być? Jaka będzie Twoja filozofia?
Wciąż szukam swojej drogi i nie jestem jeszcze trenerem w pełni ukształtowanym, ale jedną rzecz wiem na pewno. Fundamentem będzie praca z ludźmi i szczera komunikacja. Otwarte rozmowy z zawodnikami, sztabem, prezesem i zarządem. Musisz budować relacje, dzięki którym w klubie panuje zdrowa atmosfera, a każdy zna swoją rolę i czuje odpowiedzialność za wspólny cel. Komunikacja nie polega tylko na klepaniu się po plecach. Kiedy wygrywamy, to cieszymy się razem. Kiedy przegrywamy, musimy usiąść i szczerze, prosto w oczy powiedzieć sobie, dlaczego tak się stało. Jak jest źle, to mówimy wprost, że jest źle. Bardzo mi tego brakowało, gdy sam grałem. Wielu trenerów działało według zasady „masz robić, co każę, i o nic nie pytaj”. Ja chcę dawać jasny sygnał wszystkim w klubie, że gramy do jednej bramki.
Wróćmy do Twojej kariery zawodniczej. Przyjeżdżając pierwszy raz do Polski, spodziewałeś się, że ten kraj stanie się tak ważnym miejscem w Twoim życiu?
Historia mojego trafienia do Białegostoku jest dość niezwykła. Byłem tam znacznie wcześniej, zanim podpisałem kontrakt. Przyjechałem zimą na testy, gdy drużynę prowadził jeszcze trener Czesław Michniewicz, a stadion miejski miał wybudowaną zaledwie połowę trybun. Zagraliśmy mecz wewnętrzny. Testowani kontra młodzi zawodnicy z pierwszego zespołu. Po takich testach rzadko kto zostaje, więc wyjechałem. Grałem potem w Azerbejdżanie, wróciłem na Łotwę do Ventspilsu, a następnie trafiłem na Białoruś do Niemana Grodno. I wtedy nasze drogi znów się skrzyżowały. Podczas przerwy reprezentacyjnej przyjechaliśmy do Białegostoku na sparing otwierający nowy, gotowy już stadion. Miał to być test obiektu przed oficjalną inauguracją.
Zremisowaliśmy 0:0, a ja zagrałem na tyle dobrze, że po meczu zadzwonił do mnie prezes Cezary Kulesza z pytaniem: „Igor, co powiesz na to, żeby dołączyć do nas zimą?”. Byłem tak zaskoczony i zestresowany, że na moment odebrało mi mowę. Tak zaczęła się moja przygoda w Jagiellonii. Poza ojczystą Łotwą to w Polsce spędziłem najlepsze lata kariery. Wszystko, co dobre, zaczynało się dla mnie właśnie w Białymstoku. Najpierw poważna międzynarodowa kariera piłkarska, a później trenerska.

Trafiłeś wtedy do drużyny, która biła się o najwyższe cele w lidze.
Przyszedłem z ligi białoruskiej i na początku miałem w głowie mnóstwo wątpliwości. Patrzyłem na chłopaków walczących o mistrzostwo Polski, widziałem, jak świetnie każdy gra na swojej pozycji, i myślałem, że będę tylko uzupełnieniem składu i przesiedzę ten czas na ławce. Stało się jednak inaczej. Przez pół sezonu regularnie grałem w wyjściowej jedenastce i mogę z dumą powiedzieć, że dołożyłem swoją cegiełkę do historycznego, pierwszego w dziejach klubu brązowego medalu. Kolejny sezon był już trudniejszy, bardziej kryzysowy, forma falowała, aż w końcu pojawiła się oferta z Turcji, a później powrót do Polski i gra w Śląsku Wrocław.
Tamta szatnia Jagiellonii była pełna świetnych graczy. Byli wśród nich m.in. Bartłomiej Drągowski, Przemysław Frankowski, Taras Romanczuk, Karol Świderski czy Michał Pazdan. Kto zrobił na Tobie największe wrażenie?
W tamtej drużynie było widać niesamowity ogień. Po Bartku Drągowskim i Przemku Frankowskim od razu było widać, że zajdą bardzo daleko i dokładnie tak się stało. W kolejnym sezonie doszedł Jacek Góralski i od pierwszego treningu bił od niego taki charakter, że nikt nie miał wątpliwości, iż zrobi karierę. Nie chciałbym nikogo pominąć, żeby się ktoś nie obraził, bo mieliśmy po prostu idealną mieszankę młodości z rutyną. Mateusz Piątkowski miał wtedy sezon życia. Żartowaliśmy, że oddaje dwa strzały i zdobywa trzy bramki, bo wpadało mu wszystko. Kapitalnie grał też Maciej Gajos.
Nad wszystkim czuwał trener Michał Probierz, u którego dyscyplina przekładała się na wyniki. Jak wspominasz współpracę z nim?
Trener Probierz dał mi bardzo dużo. Najlepszym dowodem na jakość jego pracy są późniejsze kariery tych młodych chłopaków, którzy wyszli spod jego ręki. Z całym szacunkiem do innych szkoleniowców, ale u ilu z nich 16-letni bramkarz dostałby szansę regularnej gry w Ekstraklasie? Trener Probierz miał w sobie tyle odwagi i spokoju, że stawiał na młodzież. Jego charakter był oczywiście bardzo specyficzny i nie każdy potrafił z nim wytrzymać, ale ja nie miałem z tym żadnego problemu. Wszystko mówił szczerze i prosto w oczy. Podobało mi się to, bo w jego szatni nikt nie miał prawa poczuć się zbyt komfortowo. Wszystko było podporządkowane rozwojowi i dobru klubu, a nie indywidualnym interesom. Uważam, że dziś w futbolu bardzo brakuje tak wyrazistych postaci.
Z perspektywy czasu można powiedzieć, że to on ukształtował mentalnie tych młodych zawodników. Gdyby trafili pod skrzydła innego szkoleniowca, dziś mogłoby ich nie być w reprezentacji.
Zgadzam się w stu procentach. Ktoś z boku mógł czasem uznać, że jego metody to przesada. Przy dzisiejszym podejściu do młodzieży, gdyby ktoś pracował w taki sposób, pewnie zgłosiliby go na policję (śmiech), bo czasy mocno się zmieniły. Ale wychowanie mentalne to podstawa w sporcie i w życiu. Wiem, że wielu chłopaków z tamtej drużyny do dziś utrzymuje z nim kontakt, bo po latach zrozumieli, jak wiele im dał. W wieku osiemnastu lat nie wszystko się docenia, perspektywa przychodzi z czasem. Dla mnie te półtora sezonu pod jego wodzą to wspomnienie na całe życie.
Dobra gra w Białymstoku otworzyła Ci też ponownie drzwi do reprezentacji Łotwy.
Nie byłem wybitnym juniorem, który przechodził przez wszystkie roczniki kadry. W U-21 coś pograłem, ale w U-17 czy U-19 bywałem rzadko. Przełom nastąpił w 2010 roku, gdy ze Skonto Ryga zdobyliśmy mistrzostwo Łotwy, a naszym trenerem był Aleksandrs Starkovs, czyli jednocześnie selekcjoner kadry. Powołał kilku z nas na zgrupowanie i towarzyski mecz z Angolą w Afryce. Zagrałem wtedy 15 minut i od razu poczułem, jak wielka jest przepaść między ligą łotewską a piłką reprezentacyjną. Odszedłem ze Skonto, które było klubem bazowym dla reprezentacji, i automatycznie przestałem dostawać powołania. Grałem regularnie w Azerbejdżanie, potem w mocnej lidze białoruskiej, a do kadry jeździli zawodnicy, którzy jedną nogą kończyli już kariery. Powołania wróciły dopiero wtedy, gdy zimą podpisałem kontrakt z Jagiellonią. To najlepiej pokazuje, jaką markę miała wtedy polska liga.

Które mecze i wspomnienia z polskich boisk, zarówno z Jagiellonii, jak i późniejszego pobytu w Śląsku czy Hutniku, najmocniej zapadły Ci w pamięć?
Zdecydowanie mój debiut w Ekstraklasie, który przypadał na mecz z Legią przy Łazienkowskiej. Pamiętam, jak jechałem z hotelu na stadion i stresowałem się tak okropnie, że ledwo żyłem (śmiech). Ale ten stres przełożył się na gigantyczną koncentrację. Wygraliśmy 3:1, choć prowadziliśmy już 3:0. Po końcowym gwizdku czułem taką satysfakcję i zmęczenie, jakbym rozegrał trzy mecze z rzędu. Wielkie stadiony, kibice, telewizja, to zrobiło na mnie ogromne wrażenie. No i końcówka tamtego sezonu, który skończyliśmy z brązowym medalem. Mecz u siebie z Wisłą Kraków, gdzie graliśmy słabo i odwróciliśmy wynik w dwie minuty oraz ostatnia kolejka w Gdańsku z Lechią, gdzie do 79. minuty przegrywaliśmy, a wygraliśmy 4:2. To idealnie oddawało charakter tamtej ekipy.
Zupełnie inne wspomnienia mam ze Śląska Wrocław. To był dla mnie bardzo trudny czas pod względem psychologicznym. Wrocław to specyficzne miejsce. Klub jest ściśle powiązany z miastem, presja kibiców i otoczenia jest ogromna. Dopóki wygrywasz, nikt złego słowa nie powie, ale po jednym błędzie krytyka spada na ciebie z podwójną siłą. Mimo świetnych trenerów, takich jak Jan Urban, i fantastycznych ludzi w szatni, mentalnie było tam bardzo ciężko. Z kolei pobyt w trzecioligowym Hutniku Kraków był dla mnie miłym zaskoczeniem. Trzeci poziom rozgrywkowy w Polsce okazał się naprawdę wysoki, a w klubie spotkałem wspaniałych ludzi, z którymi mam kontakt do dziś.
Do tego wspomnianego Hutnika trafiłeś na samym finiszu kariery. Co ostatecznie zdecydowało o Twoim powrocie do Polski?
Grał tam wtedy mój dobry kolega z reprezentacji, Deniss Rakels. Rozmawialiśmy na początku okienka transferowego i powiedział: „Szukamy stopera, jeśli chcesz, mogę cię polecić”. Minęło jednak sporo czasu i nic się nie działo. Siedziałem w Rydze, trenowałem indywidualnie, mijał drugi miesiąc bez klubu i coraz poważniej myślałem, że to już naprawdę koniec kariery. I nagle, zupełnie niespodziewanie, zadzwonił prezes Hutnika z kimś z zarządu: „Co powiesz na to, żeby do nas przyjechać? Deniss cię polecił, zrobimy badania i podpisujemy”. Odpowiedziałem bez namysłu: „Wchodzę w to!”. Spakowałem się w dwa dni, przyjechałem zimą do końca sezonu, a potem przedłużyłem umowę na kolejny rok. Wszystko ułożyło się świetnie i dzięki temu pograłem w piłkę trochę dłużej, niż zakładałem.

Po drodze zwiedziłeś jeszcze Węgry, Finlandię, Szwecję i Cypr. Szukałeś po prostu nowych wyzwań i miejsca do życia?
Na koniec kariery chciałem jeszcze poznać inne miejsca, inne ligi, nowych ludzi i poszukać nowych wyzwań. Wiedziałem, że w tym wieku nie będę już grał na najwyższym poziomie, stąd postanowiłem jeszcze trochę pojeździć i przy okazji poszukać miejsca na stałe.
Z racji tak bogatej podróży po Europie na pewno przywiozłeś z tych szatni jakąś niecodzienną anegdotę.
W każdym kraju działo się coś ciekawego, ale największy szok kulturowy przeżyłem w Finlandii, grając w KuPS Kuopio. Chodzi o snus. Nie mówię, że to zdrowe dla sportowca, ale w Skandynawii to absolutna norma. Mam wrażenie, że niektórzy kładą się tam spać z woreczkiem pod wargą. W KuPS wyglądało to tak, że na początku tygodnia przed treningiem do szatni wchodził kierownik drużyny z wielkim kartonem snusu pod pachą, rzucał go na stół ze sprzętem i zaczynał się regularny handel. Piłkarze podchodzili, rzucali mu po 5, 10 czy 15 euro i brali swoje zapasy. Kiedy zobaczyłem to pierwszy raz, byłem w szoku. Nagle do szatni wpadł asystent trenera. Pomyślałem, że zaraz zrobi awanturę, a on tylko krzyknął: „Ej, zostawcie mi jedną paczkę, zaraz wracam, muszę tylko znaleźć portfel!” (śmiech).
Patrząc na całą Twoją piłkarską przygodę, od zaskakującego telefonu z testów, przez brązowy medal, aż po powroty i sentyment, można stwierdzić, że wszystkie drogi prowadzą do… Białegostoku.
Tak, Białystok wciąż jest w moim sercu i tak już pozostanie. Sama historia tego, jak tu trafiłem, była niezwykła. Jagiellonię zawsze będę świetnie wspominał, bo wszystko, co dobre dla mnie, zaczynało się właśnie w Białymstoku. Najpierw moja poważna międzynarodowa kariera piłkarska, a później także ta trenerska.











