Vive la France: Superrezerwowy Gignac

Momentem przełomowym tej indolencji miał stać się dwumecz ze słowacką Żilinią, która wyraźnie odstawała poziomem od pozostałych ekip w tej grupie. O ile zwycięstwo 1:0 na Stade Velodrome trudno nazwać przekonywającym, to zaaplikowanie naszym południowym sąsiadom siedmiu bramek w rewanżu wynagrodziło to z nawiązką. Swój pierwszy hat-trick w biało-niebieskich barwach zaliczył Gignac, ponownie strzelając jednak na wyjeździe. Nadzieja na przemianę była, lecz szybko została rozwiana. Kolejne bezproduktywne występy nie przyniosły mu sławy wśród kibiców OM, którzy należą do jednych z najbardziej wymagających w tej części Europy. Rosło zniecierpliwienie wobec byłego napastnika Tuluzy i wręcz zastanawiano się nad słusznością sprowadzania go do tak renomowanego klubu.

Przerwa zimowa miała stać się czasem refleksji i przyznania się do błędów. Wtedy Gignac jasno stwierdził w jednym z wywiadów, iż zupełnie nie spełnił pokładanych w nim nadziei, a prezentowany przez niego poziom gry nie odpowiada klubowi, w którym przyszło mu występować. Jednak zdecydował się on podjąć to wyzwanie i jasno zadeklarował, że chce sprostać wymaganiom, które stawiane mu są zarówno ze strony sztabu szkoleniowego, jak i kibiców gromadzących się na największym obecnie stadionie ligowym we Francji. Jak za dotknięciem zaczarowanej różdżki nowy rok przyniósł nowego Gignaca, który wie, co zrobić z piłką i jak znaleźć jej drogę do siatki drużyny przeciwnej. Wpierw premierowy gol na Stade Velodrome w prestiżowym pojedynku z Bordeaux podwoił jego ligową zdobycz, a kolejne trafienia posypały się jak z rogu obfitości. Pucharowa bramka z Auxerre oraz trzy kolejne gole w lidze dały nadzieję, iż powrócił wielki „Dede” (przydomek piłkarza).

Możliwe, że wtedy zgubiła go ta pewność siebie. Powróciły stare grzechy, czyli gra pod siebie, brak kontroli nad tym, jak ustawieni są partnerzy czy ostatecznie brak precyzji w podaniach. Ponownie zaczęło brakować bramek, a sam piłkarz coraz częściej spełniał rolę zmiennika, który miał wchodzić na zmęczonego przeciwnika. W arcyważnym pojedynku z Lille ta sztuka się nie udała, lecz ostatnie dwie kolejki, z Lens i Tuluzą, wskazały, iż przynosi to powodzenie. W zawodniku pojawiło się więcej werwy, jakości, a przede wszystkim altruizmu. To on wniósł najwięcej ożywienia, gdy Marsylia nieporadnie konstruowała ataki na stadionie Felixa Bollaerta i to on zainicjował bramkową akcję, a przeciwko swoim byłym kolegom z Tuluzy zdołał doprowadzić do remisu, który w końcowym rozrachunku nie był złym rezultatem przy tak dobrze dysponowanym rywalu.

Czy zatem Didier Deschamps znalazł wreszcie dla swojego gwiazdora odpowiednie miejsce? Z taką interpretacją zdarzeń na pewno nie zgodzi się sam zainteresowany. – Nie pragnę być superrezerwowym. Nie chcę wchodzić w każdym meczu w 60. minucie. Nie po to tutaj przyszedłem – stwierdza Gignac, lecz dodaje z pokorą: – Lecz to nie ja o tym decyduję. W tym tkwi samo sedno zagadnienia, gdyż zupełnie inne zdanie na temat roli piłkarza w zespole może mieć trener, który widzi, jakie pozytywy przynoszą roszady w składzie. Oczywiście, trudno powiedzieć, czy OM jest w stanie pozwolić sobie na rezerwowego, który kosztował okrągłe 16 milionów euro, ale powtarzając za trenerem Carlo Ancelottim, nie pieniądze decydują o pierwszej jedenastce, a dyspozycja podopiecznych.

Jest za wcześnie, by przesądzać o losach Andre-Pierre Gignaca w jego obecnym klubie, bo to dopiero pierwszy sezon w barwach „Les Phoceens”. W bieżących rozgrywkach, mimo nieregularności, udowodnił swoją przydatność i również od przyszłego sezonu wiązane będą z nim kolejne wielkie nadzieje. Widać jednak po ostatnich spotkaniach, iż zmiana perspektywy z boiskowej na tę z ławki rezerwowych pomogła samemu zawodnikowi trochę inaczej spojrzeć na futbol. Na jak długo się to utrzyma, ciężko zgadnąć, lecz wiadomo jedno, iż podrażnione ambicje, z jakimi do czynienia mamy na pewno w tym przypadku, często prowokują piłkarzy do refleksji nad swoimi boiskowymi poczynaniami. Im trwalszy będzie tego skutek, tym cenniejsze będzie to doświadczenie dla Gignaca, bo bezapelacyjnie jest to gracz z potencjałem na jednego z najlepszych atakujących we Francji.