Vive la France: Paryska potęga (część pierwsza)

• Paris Saint-Germain

Przełomowym okresem dla kibiców, działaczy i zawodników był jednak sezon 1985/1986. Odnosząc 23 zwycięstwa, przy pięciu porażkach w 38 spotkaniach, PSG po raz pierwszy zwyciężyło w krajowych rozgrywkach. Trenerem mistrzowskiej ekipy był Gerard Houllier.

Zawodnikami tego okresu, którzy stanowili o sile drużyny i na stałe zapisali się w historii klubu byli: Carlos Bianchi, Dominique Baratelli, Luis Fernandez, Ivica Surjak, Dominique Bathenay, Dominique Rocheteau, Safet Susic, Joël Bats oraz Gabriel Calderón.

Era Canal+

W 1991 nastąpiło przejęcie klubu przez stację telewizyjną Canal+, który miał stworzyć silną ekipę, przeciw dominacji drużyny z Marsylii. W roku 1994, PSG świętowało zdobycie drugiego w swojej historii mistrzostwa Francji, odnosząc zaledwie trzy porażki w 38 spotkaniach. Pierwszym sukcesem na arenie międzynarodowej, było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w 1996 roku. PSG pokonało 1:0 w finale drużynę Rapidu Wiedeń. Niestety, rok później nie zdołano obronić wspomnianego trofeum, ulegając w tym samym stosunku bramkowym hiszpańskiej FC Barcelona. W latach 1991-2006 PSG pięciokrotnie święciło triumfy w Pucharze Francji (1993, 1995, 1998, 2004, 2006), ponadto do stolicy powędrowały dwa Puchary Ligi (1995, 1998).

W roku 2000, PSG, zostało jednym z założycielskich członków grupy G-14. Ponowny powrót na stanowisko trenerskie Luisa Fernandeza, oraz posiadanie w swoich szeregach wielkiego talentu, jakim był młody Brazylijczyk Ronaldinho, nie poprawiło pogarszającej się sytuacji w klubie, wynikającej głównie z lawinowo rosnącego zadłużenia. Dopiero w sezonie 2003/2004 osiągnięto oczekiwany sukces, zdobywając Puchar Francji oraz wicemistrzostwo pod wodzą nowego trenera Vahida Halilhodzicia. Tym samym, szkoleniowiec wprowadził paryski klub do upragnionej Ligi Mistrzów.

11 kwietnia 2006 Canal+ ogłosił definitywną sprzedaż swoich udziałów w klubie firmie inwestycyjnej Colony Capital, bankowi inwestycyjnemu Morgan Stanley oraz spółce inwestycyjnej Butler Capital Partners. Zawiedzeni kibice i piłkarze zdawali sobie sprawę, że to koniec wielkiego PSG.

Do najlepszych zawodników okresu Canal+ zaliczają się: Bernard Lama, Alain Roche, Ricardo Gomes, Patrice Loko, Valdo, David Ginola, George Weah, Rai oraz Youri Djorkaeff.

Okres wzlotów i upadków

Pod nowym kierownictwem, PSG nie radziło sobie jednak najlepiej. W sezonie 2006/2007 zajmuje ostatecznie daleką 15. lokatę, by również rok później, cudem uniknąć historycznego spadku do Ligue 2 (wygrywając dwa z czterech ostatnich ligowych meczów). Jedynym pocieszeniem dla kibiców było zdobycie w 2008 roku trzeciego w historii Paris Saint-Germain Pucharu Ligi Francuskiej. Godnym odnotowania jest również fakt strzelenia przez Pedro Pauletę 109. bramki w barwach klubu z Paryża, co tym samym czyni go najskuteczniejszym zawodnikiem we wszystkich rozgrywkach bogatej, ale krótkiej historii PSG.

Dopiero w maju 2008, po przejęciu stanowiska prezesa klubu przez Charlesa Villeneuve’a, kibice spojrzeli w przyszłość z optymizmem. Wywiązywanie się z wcześniejszych obietnic poskutkowało sprowadzeniem zawodników mających przywrócić PSG zasłużone najwyższe miejsca w tabeli. Do piłkarzy tych zaliczali się: Claude Makelele, Ludovic Giuly, Mateja Kezman, Stephane Sessegnon, czy król strzelców Ligue 2 sezonu 2007/2008 w barwach Le Havre AC, Guillaume Hoarau. Na efekty nie trzeba było długo czekać, ponieważ już na półmetku rozgrywek sezonu 2008/2009 Paryżanie zajęli wysoką czwartą lokatę (zwyciężając w 10 z 19 spotkań), ze stratą zaledwie pięciu punktów do prowadzącego Olympique Lyon. Ostatecznie, kończąc sezon na szóstym miejscu, PSG pokazało jednak, dobry futbol na boiskach europejskich. Brali udział w Pucharze UEFA, i zaszli, aż do ćwierćfinału, gdzie okazali się słabsi od kijowskiego Dynama.

Dająca nadzieje teraźniejszość

W czerwcu 2009, opiekę nad zawodnikami powierzono Kombouare. Jego pierwszy sezon w roli szkoleniowca PSG częściowo rozczarował. Dlaczego częściowo? Dlatego, że drużyna prowadzona przez Francuza, pomimo fatalnej pozycji w lidze (13 miejsce), sięgnęła po Puchar Francji, co dawało paryżanom możliwość występów w Lidze Europejskiej. Kombouare zapowiedział, że sezon 10/11 będzie dla Paris Saint-Germain szczególny. Większość szyderczo wyśmiała menadżera, głównie przez zeszłoroczne obietnice, które wyglądały bardzo podobnie.

Od pewnego czasu, działacze ze stolicy robią wszystko, aby choć w części przywrócić stare, dobre PSG. Kombouare, obiecał, że to uczyni. Czy uda mu się? Jakie działania podjął zarząd, aby PSG ponownie stało się potęgą? Dlaczego Paris Saint-Germain nie może liczyć na wsparcie kibiców, którzy uznawani byli za najlepszych w Europie? Wszystko to i wiele innych interesujących kwestii poruszymy za tydzień. Zapraszam do lektury.

Siedmiu Polaków może dziś zagrać w Lidze Mistrzów! Aż trzech w jednym meczu

Paris Saint-Germain, chyba każdy fan futbolu słyszał tę nazwę. Ten jeden z najbardziej utytułowanych klubów we Francji spisuje się w tym sezonie znakomicie. Wyśmienita dyspozycja stołecznego zespołu, zaczyna przypominać paryską drużynę sprzed kilkunastu lat, kiedy to PSG było europejską potęgą. Dziś kolej na przedstawienie historii, a w następnym wydaniu naszego cyklu, omówimy sezon obecny i realne szanse powrotu PSG, na tron francuskiej piłki.

Początki legendy…

Kto z Was pomyślałby, że Paris Saint-Germain jest najmłodszym klubem w Ligue 1? PSG utworzone zostało 26 czerwca 1970, wskutek połączenia dwóch paryskich zespołów: Stade Saint-Germain oraz Paris FC. Oficjalna rejestracja założonego w czerwcu klubu, nastąpiła 2 miesiące później. Zawodnicy prowadzeni przez Pierre Phelipona zaczynali rozgrywki od poziomu drugiej ligi. Pierwszy sezon i od razu awans. Wszystko układało się znakomicie, kiedy to nastąpił niespodziewany rozłam. Paris FC, postanowiło być oddzielnym klubem. Ta sytuacja źle skończyła się dla PSG, które wylądowało w 3. lidze.

Protesty nic nie dały ,ale zdeterminowani zawodnicy rok po roku wywalczali awanse, co pozwoliło im po dwóch latach wrócić do Premiere Division (poprzednia nazwa Ligue 1). Od tego momentu, PSG stało się dumą Paryża a z czasem całej Francji. Nigdy więcej nie spadli z najwyższej klasy rozgrywkowej.

Paris Saint-Germain stawało się coraz bardziej popularne, zaczęły powstawać pierwsze symbole klubowe, które są do dziś znakami rozpoznawczymi ekipy ze stolicy. W czerwcu 1973 stanowisko prezesa objął projektant mody Daniel Hechter, który stworzył nowy krój strojów paryżan. Niebieskie koszulki z pionowym czerwonym pasem były strzałem w dziesiątkę; wzór ten zachował się do dziś, stając się jednym ze wspomnianych wyżej symboli paryskiej drużyny. Drugim, ważnym odnotowania faktem, jest oddanie w 1974 roku do użytku klubu Parc des Princes, stadionu, na którym rozgrywa swe mecze do dziś.

Pierwsze osiągnięcia na arenie krajowej

Ciągle powiększająca się rzesza fanów PSG, nie musiała długo czekać na debiutancki sukces swoich ulubieńców. 15 maja 1982 roku w finale Pucharu Francji, na stadionie Parc des Princes przy udziale ponad 46-tysięcznej widowni, paryska drużyna zmierzyła się z zespołem AS Saint-Etienne. Dramatyczne spotkanie zakończyło się szczęśliwie dla stołecznej ekipy, która zapewniła sobie triumf w serii rzutów karnych. Dzięki zdobyciu tego niezwykle prestiżowego trofeum Paris Saint-Germain zadebiutowało na arenie międzynarodowej. Przygoda z Pucharem Zdobywców Pucharów zakończyła się dla Francuzów na 1/4 finału, kiedy to musieli uznać wyższość belgijskiego Genk. Głodne sukcesów PSG, 11 czerwca 1983, rok po wygraniu pierwszego w swojej historii Pucharu Francji, obroniło zdobyty tytuł, pokonując w finale FC Nantes 3:2.

Przełomowym okresem dla kibiców, działaczy i zawodników był jednak sezon 1985/1986. Odnosząc 23 zwycięstwa, przy pięciu porażkach w 38 spotkaniach, PSG po raz pierwszy zwyciężyło w krajowych rozgrywkach. Trenerem mistrzowskiej ekipy był Gerard Houllier.

Zawodnikami tego okresu, którzy stanowili o sile drużyny i na stałe zapisali się w historii klubu byli: Carlos Bianchi, Dominique Baratelli, Luis Fernandez, Ivica Surjak, Dominique Bathenay, Dominique Rocheteau, Safet Susic, Joël Bats oraz Gabriel Calderón.

Era Canal+

W 1991 nastąpiło przejęcie klubu przez stację telewizyjną Canal+, który miał stworzyć silną ekipę, przeciw dominacji drużyny z Marsylii. W roku 1994, PSG świętowało zdobycie drugiego w swojej historii mistrzostwa Francji, odnosząc zaledwie trzy porażki w 38 spotkaniach. Pierwszym sukcesem na arenie międzynarodowej, było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w 1996 roku. PSG pokonało 1:0 w finale drużynę Rapidu Wiedeń. Niestety, rok później nie zdołano obronić wspomnianego trofeum, ulegając w tym samym stosunku bramkowym hiszpańskiej FC Barcelona. W latach 1991-2006 PSG pięciokrotnie święciło triumfy w Pucharze Francji (1993, 1995, 1998, 2004, 2006), ponadto do stolicy powędrowały dwa Puchary Ligi (1995, 1998).

W roku 2000, PSG, zostało jednym z założycielskich członków grupy G-14. Ponowny powrót na stanowisko trenerskie Luisa Fernandeza, oraz posiadanie w swoich szeregach wielkiego talentu, jakim był młody Brazylijczyk Ronaldinho, nie poprawiło pogarszającej się sytuacji w klubie, wynikającej głównie z lawinowo rosnącego zadłużenia. Dopiero w sezonie 2003/2004 osiągnięto oczekiwany sukces, zdobywając Puchar Francji oraz wicemistrzostwo pod wodzą nowego trenera Vahida Halilhodzicia. Tym samym, szkoleniowiec wprowadził paryski klub do upragnionej Ligi Mistrzów.

11 kwietnia 2006 Canal+ ogłosił definitywną sprzedaż swoich udziałów w klubie firmie inwestycyjnej Colony Capital, bankowi inwestycyjnemu Morgan Stanley oraz spółce inwestycyjnej Butler Capital Partners. Zawiedzeni kibice i piłkarze zdawali sobie sprawę, że to koniec wielkiego PSG.

Do najlepszych zawodników okresu Canal+ zaliczają się: Bernard Lama, Alain Roche, Ricardo Gomes, Patrice Loko, Valdo, David Ginola, George Weah, Rai oraz Youri Djorkaeff.

Okres wzlotów i upadków

Pod nowym kierownictwem, PSG nie radziło sobie jednak najlepiej. W sezonie 2006/2007 zajmuje ostatecznie daleką 15. lokatę, by również rok później, cudem uniknąć historycznego spadku do Ligue 2 (wygrywając dwa z czterech ostatnich ligowych meczów). Jedynym pocieszeniem dla kibiców było zdobycie w 2008 roku trzeciego w historii Paris Saint-Germain Pucharu Ligi Francuskiej. Godnym odnotowania jest również fakt strzelenia przez Pedro Pauletę 109. bramki w barwach klubu z Paryża, co tym samym czyni go najskuteczniejszym zawodnikiem we wszystkich rozgrywkach bogatej, ale krótkiej historii PSG.

Dopiero w maju 2008, po przejęciu stanowiska prezesa klubu przez Charlesa Villeneuve’a, kibice spojrzeli w przyszłość z optymizmem. Wywiązywanie się z wcześniejszych obietnic poskutkowało sprowadzeniem zawodników mających przywrócić PSG zasłużone najwyższe miejsca w tabeli. Do piłkarzy tych zaliczali się: Claude Makelele, Ludovic Giuly, Mateja Kezman, Stephane Sessegnon, czy król strzelców Ligue 2 sezonu 2007/2008 w barwach Le Havre AC, Guillaume Hoarau. Na efekty nie trzeba było długo czekać, ponieważ już na półmetku rozgrywek sezonu 2008/2009 Paryżanie zajęli wysoką czwartą lokatę (zwyciężając w 10 z 19 spotkań), ze stratą zaledwie pięciu punktów do prowadzącego Olympique Lyon. Ostatecznie, kończąc sezon na szóstym miejscu, PSG pokazało jednak, dobry futbol na boiskach europejskich. Brali udział w Pucharze UEFA, i zaszli, aż do ćwierćfinału, gdzie okazali się słabsi od kijowskiego Dynama.

Dająca nadzieje teraźniejszość

W czerwcu 2009, opiekę nad zawodnikami powierzono Kombouare. Jego pierwszy sezon w roli szkoleniowca PSG częściowo rozczarował. Dlaczego częściowo? Dlatego, że drużyna prowadzona przez Francuza, pomimo fatalnej pozycji w lidze (13 miejsce), sięgnęła po Puchar Francji, co dawało paryżanom możliwość występów w Lidze Europejskiej. Kombouare zapowiedział, że sezon 10/11 będzie dla Paris Saint-Germain szczególny. Większość szyderczo wyśmiała menadżera, głównie przez zeszłoroczne obietnice, które wyglądały bardzo podobnie.

Od pewnego czasu, działacze ze stolicy robią wszystko, aby choć w części przywrócić stare, dobre PSG. Kombouare, obiecał, że to uczyni. Czy uda mu się? Jakie działania podjął zarząd, aby PSG ponownie stało się potęgą? Dlaczego Paris Saint-Germain nie może liczyć na wsparcie kibiców, którzy uznawani byli za najlepszych w Europie? Wszystko to i wiele innych interesujących kwestii poruszymy za tydzień. Zapraszam do lektury.