Vive la France: Klątwa Żyrondystów

Taka sytuacja w Bordeaux pociągnęła za sobą lawinę nieszczęść. Utracone szanse w kraju i w Europie nie wpłynęły dobrze na atmosferę w szatni. Na domiar złego z klubem pożegnały się największe gwiazdy, Marouane Chamakh przeszedł do Arsenalu Londyn i Yoann Gourcuff, który do dziś nie jest w stanie nawiązać do dyspozycji, gdy trenował go Blanc, do Lyonu. Niektórym wydawało się, że to sytuacja tyle dobra, że wszystko powróci na swe tory w sposób naturalny. Nic bardziej mylnego.

Tragedii ciąg dalszy

W miejsce charyzmatycznego Laurenta Blanca zatrudniono Jeana Tiganę. Szkoleniowca, który miał co prawda za sobą górnolotne sukcesy (mistrzostwo Francji z Monaco w 1997 roku, awans do Premier League z Fulham), lecz nie posiadał chyba odpowiedniej siły przebicia wśród zawodników Bordeaux. Zawodników, którzy po wcześniejszych triumfach nie byli tak pokorni i łatwi do organizacji. Współpraca Tigany z nimi okazała się wielkim niewypałem. „Żyrondyści” bardzo dobrze radzili sobie w starciu z silnymi rywalami (remisy z Marsylia i Lille, zwycięstwo z Lyonem), lecz gubili mnóstwo punktów na słabeuszach czy średniakach Ligue 1. Wystarczy wspomnieć gros remisów, w których widać było, że jedenastka Tigany nie jest w stanie przełożyć swojego potencjału na wynik sportowy – po prostu im się nie chciało – a koszmarem okazały się pojedynki na własnym stadionie, gdzie rozpieszczona dotychczasowymi wynikami publiczność nie potrafiła zaakceptować żadnej straty punktów.

Znamienne dla tego okresu było spotkanie z Sochaux, podczas którego kibice opuścili tłumnie trybuny. Przy jednym z wykonywanych przez gości rzutów wolnych golkiper GB, Cedric Carasso, mówił, przecierając oczy podczas ustawiania kolegów w murze: „Ja już nie mogę”. Nikt już wtedy nie mógł. Piłkarze nie mogli nic dać z siebie na boisku, kibice nie mogli patrzeć na to, co wyprawiają ich pupile i nie mógł również Jean Tigana, który zaraz po tym meczu podał się do dymisji, wskazując na karygodne zachowanie sympatyków klubu wobec jego rodziny. Drużynę w ostatnich kolejkach poprowadził drugi trener, Eric Bedouet, ale wszyscy wokół wiedzieli, że to rozwiązanie jest jedynie tymczasowe i przed zbliżającymi się rozgrywkami ma dojść do fundamentalnych zmian.

Małe wielkie zmiany Gillota

A jeżeli dokonywać wielkich zmian, to zacząć trzeba oczywiście od ławki trenerskiej. Fundamentem nowego oblicza Bordeaux miał zostać Francis Gillot – dobrze zapowiadający się szkoleniowiec, który hołdował piłce atrakcyjnej i ofensywnej (czymś trzeba było ponownie zachęcić kibiców, by powrócili na Stade Chaban-Delmas). Gillot dopiero co sięgnął po swój największy trenerski sukces, czyli wywalczenie z ekipą, co ciekawe wspomnianego Sochaux, miejsca gwarantującego start w europejskich pucharach. Uznał jednak, że tam się już wypalił i swoich piłkarzy osierocił na rzecz „Żyrondystów”.

– Zdecydowałem się przejść do Bordeaux, gdyż jest to wielki klub. Klub popularny i o wielkim potencjale, w którym będę mógł wyrazić się w pełni jako trener – argumentował swoje posunięcie Gillot. Wraz z nowym szefem zaczęto wprowadzać również zmiany do składu, choć nie tak drastyczne, jak można było się tego spodziewać. Ze starych wyjadaczy pożegnano się tylko z Brazylijczykiem Wendelem, który postanowił kontynuować karierę w krajach arabskich oraz Alou Diarrą, na którego chrapkę już od lat miał Didier Deschamps, a dopiero teraz włodarze Marsylii dopięli jego transfer. Za nich pojawiło się dwóch dobrych, a może nawet klasowych piłkarzy, czyli Landry N’Guemo z Nancy, a przede wszystkim Nicolas Maurice-Belay. Ten drugi przywędrował do Bordeaux wraz ze szkoleniowcem i to miało być takim znakiem rozpoznawczym w zmianie stylu gry klubu. Co prawda ma on nieraz znaczący wkład w grę ofensywną „Żyrondystów”, ale lekarstwem na wszelkie zło nie jest. Ważnym jeszcze aspektem podejścia Gillota było zwrócenie się ku młodszym piłkarzom, którzy powrócili z wypożyczenia i stali się stałymi punktami ławki rezerwowej (m.in. Grzegorz Krychowiak, który o pozycję w podstawowym składzie rywalizować musi z N’Guemo).

Sparingi wypadały dość obiecująco, wrażenie było, że pozycja zespołu przed zbliżającym się sezonem jest dość mocna i można go na pewno wymieniać w gronie faworytów do walki o europejskie puchary. Rzeczywistość, jak to już nieraz bywało, okazała się brutalniejsza. Do dziś podopieczni Francisa Gillota nie są w stanie wygrać meczu na własnym boisku, a w ogóle ta sztuka udała się tylko raz (2:1 w Valenciennes), a przecież mamy już za sobą dziewięć kolejek.

Te same problemy, nowe środki

Od samego początku zapowiadał się podobny scenariusz jak rok temu. Piłkarze z dużym potencjałem nie byli w stanie zaangażować się w pełni przez pełne 90 minut, coś bardzo symptomatycznego dla tej ekipy. W tym sezonie szkoleniowiec Bordeaux postanowił jednak inaczej niż jego poprzednik podejść do sprawy, a właściwie przyznać z nieskrywaną szczerością, co tak naprawdę myśli o postawie piłkarzy. Otóż Francis Gillot na konferencji prasowej posądził swoich zawodników o brak zaangażowania. Nie wymienił nazwisk, ale przyznał, że tak nie mogą zachowywać się profesjonalni piłkarze. Coś, o czym wielu już widziało, on stwierdził to jawnie. Czy rozsądnie?

Trudno to jednoznacznie stwierdzić. Co jednak ważne, po stronie Gillota stanęli sami sympatycy Bordeaux, wywieszając na stadionie napis: „Gillot, kibice są za Tobą”, czym jasno pokazali, że oni też mają oczy i widzą, co ich ukochana drużyna wyrabia na murawie. Czy jednak efekty sportowe uległy zmianie? Pozytywem jest na pewno większe zaangażowanie, które widać bardzo wyraźnie. W każdym ze spotkań z Lille, Tuluzą i Montpellier „Żyrondyści” oddali wiele serca, tylko co z tego, jeżeli ugrali w nich tylko dwa punkty. Z Lille Diabate nie strzelili karnego na wagę zwycięstwa, z Tuluzą dwubramkowe prowadzenie do przerwy rozpłynęło się w drugiej części meczu, a w ostatniej minucie dobił ich Riviere, zaś z Montpellier wynik 2:0 utrzymywał się aż do 88. minuty, a i tak skończyło się na remisie.

W takich sytuacjach zwalić winę trzeba na działalność nadprzyrodzoną – niektórzy wspominają już o klątwie, która wisi nad zespołem. Trener mówi o swoich piłkarzach, że są wrażliwi, gdy stracą pierwszą bramkę i trudno się z nim nie zgodzić. Z każdym meczem ich pewność siebie i wiara we własne umiejętności coraz bardziej słabnie. Cóż z tego, że wygrywali 2:0, cóż z tego, że byli w stanie przeciwstawić się silnej ofensywie Lille, jeżeli od pewnego momentu piłkarzom coś wiąże nogi i ręce, a przede wszystkim głowy. Bo takich błędów jak defensywa Bordeaux nie popełnia żaden klasowy zespół.

Czy zatem Francis Gillot jest w stanie przeciwstawić się jakimś siłom pozaziemskim, które uwzięły się na „Żyrondystów”? A może jednak uwierzyć w to, że wszystko zależy od nóg i głów piłkarzy, na których spoczywa piętno braku sukcesów od pamiętnego roku 2009 i presja, jaką kibice nie omieszkają wyrażać podczas każdego domowego spotkania. Może jednak okazać się tak, iż tej drużynie potrzebna będzie gruntowna zmiana kadrowa, dzięki które odejdą wszyscy, pamiętający sielankowe dni z Blanciem, a przyjdą nowi, zupełnie nieskażeni traumą sprzed dwóch lat i głodni sukcesów, niebojący się brać na siebie odpowiedzialności.

W każdym razie Gillot rezonu wciąż nie traci. Mimo żenujących strat punktów i wyraźnego sygnału, iż jego piłkarze nie wiedzą, jak zachować się w najistotniejszych fragmentach meczu (przez co marnują cały swój wcześniejszy wysiłek), on widzi poprawę w stylu gry, wymieniając na kolejnych pomeczowych konferencjach, czego wciąż brakuje. Trudno się z nim nie zgodzić i trudno nie podziwiać jego determinacji w dążeniu do celu. Oby starczyło jej na jak najdłużej, bo żeby przełamać jakąkolwiek klątwę, trzeba wykazać się nadludzką cierpliwością i wolą walki.

Michał Skóraś w RC Lens – niespodziewany transfer reprezentanta Polski

• Francis Gillot
• Francja
• Girondins Bordeaux
• Jean Tigana
• Laurent Blanc

Taka sytuacja w Bordeaux pociągnęła za sobą lawinę nieszczęść. Utracone szanse w kraju i w Europie nie wpłynęły dobrze na atmosferę w szatni. Na domiar złego z klubem pożegnały się największe gwiazdy, Marouane Chamakh przeszedł do Arsenalu Londyn i Yoann Gourcuff, który do dziś nie jest w stanie nawiązać do dyspozycji, gdy trenował go Blanc, do Lyonu. Niektórym wydawało się, że to sytuacja tyle dobra, że wszystko powróci na swe tory w sposób naturalny. Nic bardziej mylnego.

Tragedii ciąg dalszy

W miejsce charyzmatycznego Laurenta Blanca zatrudniono Jeana Tiganę. Szkoleniowca, który miał co prawda za sobą górnolotne sukcesy (mistrzostwo Francji z Monaco w 1997 roku, awans do Premier League z Fulham), lecz nie posiadał chyba odpowiedniej siły przebicia wśród zawodników Bordeaux. Zawodników, którzy po wcześniejszych triumfach nie byli tak pokorni i łatwi do organizacji. Współpraca Tigany z nimi okazała się wielkim niewypałem. „Żyrondyści” bardzo dobrze radzili sobie w starciu z silnymi rywalami (remisy z Marsylia i Lille, zwycięstwo z Lyonem), lecz gubili mnóstwo punktów na słabeuszach czy średniakach Ligue 1. Wystarczy wspomnieć gros remisów, w których widać było, że jedenastka Tigany nie jest w stanie przełożyć swojego potencjału na wynik sportowy – po prostu im się nie chciało – a koszmarem okazały się pojedynki na własnym stadionie, gdzie rozpieszczona dotychczasowymi wynikami publiczność nie potrafiła zaakceptować żadnej straty punktów.

Znamienne dla tego okresu było spotkanie z Sochaux, podczas którego kibice opuścili tłumnie trybuny. Przy jednym z wykonywanych przez gości rzutów wolnych golkiper GB, Cedric Carasso, mówił, przecierając oczy podczas ustawiania kolegów w murze: „Ja już nie mogę”. Nikt już wtedy nie mógł. Piłkarze nie mogli nic dać z siebie na boisku, kibice nie mogli patrzeć na to, co wyprawiają ich pupile i nie mógł również Jean Tigana, który zaraz po tym meczu podał się do dymisji, wskazując na karygodne zachowanie sympatyków klubu wobec jego rodziny. Drużynę w ostatnich kolejkach poprowadził drugi trener, Eric Bedouet, ale wszyscy wokół wiedzieli, że to rozwiązanie jest jedynie tymczasowe i przed zbliżającymi się rozgrywkami ma dojść do fundamentalnych zmian.

Małe wielkie zmiany Gillota

A jeżeli dokonywać wielkich zmian, to zacząć trzeba oczywiście od ławki trenerskiej. Fundamentem nowego oblicza Bordeaux miał zostać Francis Gillot – dobrze zapowiadający się szkoleniowiec, który hołdował piłce atrakcyjnej i ofensywnej (czymś trzeba było ponownie zachęcić kibiców, by powrócili na Stade Chaban-Delmas). Gillot dopiero co sięgnął po swój największy trenerski sukces, czyli wywalczenie z ekipą, co ciekawe wspomnianego Sochaux, miejsca gwarantującego start w europejskich pucharach. Uznał jednak, że tam się już wypalił i swoich piłkarzy osierocił na rzecz „Żyrondystów”.

– Zdecydowałem się przejść do Bordeaux, gdyż jest to wielki klub. Klub popularny i o wielkim potencjale, w którym będę mógł wyrazić się w pełni jako trener – argumentował swoje posunięcie Gillot. Wraz z nowym szefem zaczęto wprowadzać również zmiany do składu, choć nie tak drastyczne, jak można było się tego spodziewać. Ze starych wyjadaczy pożegnano się tylko z Brazylijczykiem Wendelem, który postanowił kontynuować karierę w krajach arabskich oraz Alou Diarrą, na którego chrapkę już od lat miał Didier Deschamps, a dopiero teraz włodarze Marsylii dopięli jego transfer. Za nich pojawiło się dwóch dobrych, a może nawet klasowych piłkarzy, czyli Landry N’Guemo z Nancy, a przede wszystkim Nicolas Maurice-Belay. Ten drugi przywędrował do Bordeaux wraz ze szkoleniowcem i to miało być takim znakiem rozpoznawczym w zmianie stylu gry klubu. Co prawda ma on nieraz znaczący wkład w grę ofensywną „Żyrondystów”, ale lekarstwem na wszelkie zło nie jest. Ważnym jeszcze aspektem podejścia Gillota było zwrócenie się ku młodszym piłkarzom, którzy powrócili z wypożyczenia i stali się stałymi punktami ławki rezerwowej (m.in. Grzegorz Krychowiak, który o pozycję w podstawowym składzie rywalizować musi z N’Guemo).

Sparingi wypadały dość obiecująco, wrażenie było, że pozycja zespołu przed zbliżającym się sezonem jest dość mocna i można go na pewno wymieniać w gronie faworytów do walki o europejskie puchary. Rzeczywistość, jak to już nieraz bywało, okazała się brutalniejsza. Do dziś podopieczni Francisa Gillota nie są w stanie wygrać meczu na własnym boisku, a w ogóle ta sztuka udała się tylko raz (2:1 w Valenciennes), a przecież mamy już za sobą dziewięć kolejek.

Te same problemy, nowe środki

Od samego początku zapowiadał się podobny scenariusz jak rok temu. Piłkarze z dużym potencjałem nie byli w stanie zaangażować się w pełni przez pełne 90 minut, coś bardzo symptomatycznego dla tej ekipy. W tym sezonie szkoleniowiec Bordeaux postanowił jednak inaczej niż jego poprzednik podejść do sprawy, a właściwie przyznać z nieskrywaną szczerością, co tak naprawdę myśli o postawie piłkarzy. Otóż Francis Gillot na konferencji prasowej posądził swoich zawodników o brak zaangażowania. Nie wymienił nazwisk, ale przyznał, że tak nie mogą zachowywać się profesjonalni piłkarze. Coś, o czym wielu już widziało, on stwierdził to jawnie. Czy rozsądnie?

Trudno to jednoznacznie stwierdzić. Co jednak ważne, po stronie Gillota stanęli sami sympatycy Bordeaux, wywieszając na stadionie napis: „Gillot, kibice są za Tobą”, czym jasno pokazali, że oni też mają oczy i widzą, co ich ukochana drużyna wyrabia na murawie. Czy jednak efekty sportowe uległy zmianie? Pozytywem jest na pewno większe zaangażowanie, które widać bardzo wyraźnie. W każdym ze spotkań z Lille, Tuluzą i Montpellier „Żyrondyści” oddali wiele serca, tylko co z tego, jeżeli ugrali w nich tylko dwa punkty. Z Lille Diabate nie strzelili karnego na wagę zwycięstwa, z Tuluzą dwubramkowe prowadzenie do przerwy rozpłynęło się w drugiej części meczu, a w ostatniej minucie dobił ich Riviere, zaś z Montpellier wynik 2:0 utrzymywał się aż do 88. minuty, a i tak skończyło się na remisie.

W takich sytuacjach zwalić winę trzeba na działalność nadprzyrodzoną – niektórzy wspominają już o klątwie, która wisi nad zespołem. Trener mówi o swoich piłkarzach, że są wrażliwi, gdy stracą pierwszą bramkę i trudno się z nim nie zgodzić. Z każdym meczem ich pewność siebie i wiara we własne umiejętności coraz bardziej słabnie. Cóż z tego, że wygrywali 2:0, cóż z tego, że byli w stanie przeciwstawić się silnej ofensywie Lille, jeżeli od pewnego momentu piłkarzom coś wiąże nogi i ręce, a przede wszystkim głowy. Bo takich błędów jak defensywa Bordeaux nie popełnia żaden klasowy zespół.

Czy zatem Francis Gillot jest w stanie przeciwstawić się jakimś siłom pozaziemskim, które uwzięły się na „Żyrondystów”? A może jednak uwierzyć w to, że wszystko zależy od nóg i głów piłkarzy, na których spoczywa piętno braku sukcesów od pamiętnego roku 2009 i presja, jaką kibice nie omieszkają wyrażać podczas każdego domowego spotkania. Może jednak okazać się tak, iż tej drużynie potrzebna będzie gruntowna zmiana kadrowa, dzięki które odejdą wszyscy, pamiętający sielankowe dni z Blanciem, a przyjdą nowi, zupełnie nieskażeni traumą sprzed dwóch lat i głodni sukcesów, niebojący się brać na siebie odpowiedzialności.

W każdym razie Gillot rezonu wciąż nie traci. Mimo żenujących strat punktów i wyraźnego sygnału, iż jego piłkarze nie wiedzą, jak zachować się w najistotniejszych fragmentach meczu (przez co marnują cały swój wcześniejszy wysiłek), on widzi poprawę w stylu gry, wymieniając na kolejnych pomeczowych konferencjach, czego wciąż brakuje. Trudno się z nim nie zgodzić i trudno nie podziwiać jego determinacji w dążeniu do celu. Oby starczyło jej na jak najdłużej, bo żeby przełamać jakąkolwiek klątwę, trzeba wykazać się nadludzką cierpliwością i wolą walki.