
Trener z Kościerzyny, który w wieku 34 lat objął Lechię Gdańsk w Ekstraklasie, a w 2022 roku awansował z Chojniczanką do I ligi.
Tomasz Kafarski urodził się 13 stycznia 1975 roku w Kościerzynie. Jako junior trafił do Lechii Gdańsk, gdzie w latach 1987-1993 grał w drużynie rocznika 1975, która pod wodzą Jerzego Brzyskiego zdobyła dwa mistrzostwa Polski juniorów i jedno wicemistrzostwo. Z kolegami z tej grupy tylko Marcin Mięciel, Grzegorz Szamotulski i Marcin Kubsik zagrali potem w Ekstraklasie, a on sam po treningach z pierwszym zespołem wrócił do rodzinnej Kaszubii Kościerzyna, która bardzo go chciała. W seniorskiej piłce grał tylko tam, do początku lat dwutysięcznych. Skończył Akademię Wychowania Fizycznego w Gdańsku.
W lipcu 2001 roku, jako 26-latek, został pierwszym trenerem Kaszubii, grającej w III lidze, i był wówczas najmłodszym trenerem na tym szczeblu w Polsce. Prowadził ją przez pięć lat. W czerwcu 2006 roku Lechia Gdańsk zatrudniła go jako asystenta Tomasza Borkowskiego, a potem pracował u boku Jacka Zielińskiego i Dariusza Kubickiego. W sierpniu 2007 roku poprowadził pierwszy zespół w trzech meczach jako tymczasowy trener.
7 kwietnia 2009 roku zastąpił Zielińskiego. Że Zieliński prawdopodobnie przestanie pracować, usłyszał w autobusie po meczu z Odrą Wodzisław, a sami piłkarze mówili, że to on powinien przejąć zespół. Ostatnie osiem kolejek prowadził jeszcze na kontrakcie asystenta, bez nowej umowy i podwyżki, i utrzymał Lechię w Ekstraklasie, co przypieczętował mecz z Piastem Gliwice. Przed podpisaniem pełnego kontraktu musiał jeszcze uregulować sprawę uprawnień: zrobił kurs wyrównawczy i zdał kurs UEFA Pro. W debiutanckim sezonie zakończył rozgrywki na jedenastym miejscu, a potem dwa razy na ósmym; po jesieni 2009 roku Lechia była szósta. Dwukrotnie dotarł też do półfinału Pucharu Polski.
Lechia Kafarskiego była uznawana za najbardziej widowiskowo grający zespół w lidze. Jesienią 2009 roku, przed meczem z Lechem Poznań, chciał zagrać trójką z tyłu, żeby mieć więcej ludzi z przodu, a w ostatniej chwili zostawił czwórkę obrońców i wystawił trzech napastników. Ustawienie 4-3-3 zostało potem znakiem rozpoznawczym drużyny, a jej mózgiem była para pomocników Paweł Nowak i Łukasz Surma. Przed jednym z sezonów przetestował kilkunastu kandydatów na piłkarzy, co w mediach uznano za absurd, a on tłumaczył, że lepiej wydać dziesięć tysięcy na testy niż potem więcej na kontrakty. Trzy dni przed pucharowym dwumeczem z Wisłą Kraków, wygranym 3:1, wystawił w lidze zupełnie inną jedenastkę, żeby mieć na puchar wypoczętych i zdeterminowanych piłkarzy. W pierwszym meczu półfinału z Jagiellonią Białystok posadził część podstawowych zawodników, co później nazwał decyzją przemyślaną, ale nietrafną. Kibice w ostatnim meczu sezonu powiesili transparent „Mourinho z Kaszub”, który, jak mówił, odebrał jako szyderstwo. Jesienią 2011 roku, po przeprowadzce na nowy stadion w Gdańsku, drużyna zdobyła w trzynastu meczach sześć goli, kibice wystąpili przeciwko niemu, a 8 listopada klub go zwolnił. Mówił później, że może powinien był odejść kilka miesięcy wcześniej, po nieudanym poprzednim sezonie, i że żal mu, iż kibice pamiętają ostatnie tygodnie, a nie dobre mecze.
Zimą 2012 roku był na stażu w Śląsku Wrocław i w hiszpańskim Realu Sociedad. 6 marca zastąpił Dariusza Pasiekę w Cracovii, która walczyła o utrzymanie. Zespół spadł z Ekstraklasy, a Kafarski rozstał się z klubem za porozumieniem stron 11 czerwca, gdy zastąpił go Wojciech Stawowy.
Potem zaczął się okres krótkich prac na zapleczu Ekstraklasy. W kwietniu 2013 roku objął Flotę Świnoujście z zadaniem walki o awans, który się nie udał, i w czerwcu przeszedł do Olimpii Grudziądz, z której został zwolniony w styczniu 2014 roku. W maju 2014 roku wrócił do Floty z celem utrzymania, a w styczniu 2015 roku klub go zwolnił, tłumacząc cięciem kosztów. 30 marca 2015 roku zastąpił Pawła Janasa w Bytovii Bytów, która była tuż nad strefą spadkową, utrzymał ją w I lidze i został w klubie do marca 2017 roku. W sezonie 2016/2017 doprowadził Bytovię do ćwierćfinału Pucharu Polski, eliminując po drodze Zagłębie Lubin i Śląsk Wrocław, ale w lidze drużyna zbliżała się do strefy spadkowej i został zwolniony. W lipcu 2017 roku przejął po Franciszku Smudzie Górnika Łęczna, który właśnie spadł z Ekstraklasy, i w listopadzie, przy przedostatnim miejscu zespołu w I lidze, stracił pracę.
W czerwcu 2018 roku zastąpił Kazimierza Moskala w Sandecji Nowy Sącz, która również spadła z Ekstraklasy, i w sezonie 2018/2019 zajął z nią czwarte miejsce w I lidze. Klub zwolnił go w lipcu 2020 roku po porażce z Chojniczanką Chojnice, która spadła wtedy z I ligi. Założył firmę transportową z dwoma busami, wożącą towary po Europie; kierowcą był głównie syn Filip, ale gdy ten został ojcem, Kafarski sam zasiadł za kierownicą. Kiedy w jednej z przerw między klubami wiózł ładunek z Włoch do Polski, tego samego dnia dostał dwie oferty trenerskie i był to jego ostatni transport. Mówił, że nie wstydzi się tej pracy i na początku rozmów z klubami od razu o niej wspomina.
29 maja 2021 roku objął drugoligową Chojniczankę Chojnice po Adamie Noconiu, który przegrał mecz o bezpośredni awans. W barażach Chojniczanka przegrała ze Skrą Częstochowa, a rok później, w sezonie 2021/2022, zajęła drugie miejsce za Stalą Rzeszów i awansowała do I ligi. Jesienią 2022 roku po serii pięciu porażek, kończącej się 0:3 z GKS Katowice, klub zwolnił go 8 listopada, gdy był szesnasty w tabeli. W marcu 2023 roku wrócił do Sandecji, ale nie utrzymał jej w lidze; Chojniczanka i Sandecja, które prowadził w tym sezonie, spadły z I ligi. W sierpniu 2023 roku został odsunięty od pierwszego zespołu po kilku meczach nowego sezonu.
Do września 2024 roku nie pracował, a 3 września objął drugoligowy Świt Szczecin. W pierwszym sezonie doprowadził go do baraży o I ligę, w których drużyna przegrała w półfinale z Chojniczanką. W kolejnym zespół był blisko strefy barażowej, ale po porażce z Resovią Kafarski stracił posadę 31 marca 2026 roku. 10 czerwca 2026 roku został trenerem Pogoni Grodzisk Mazowiecki w I lidze, z kontraktem do końca sezonu 2026/2027. Pracę zaczął po telefonie od wiceprezesa klubu, który, jak mówił, przypomniał sobie, że istnieje trener z doświadczeniem w I lidze.
W Lechii nazywał siebie trenerem, który nie lubi grać tak jak wszyscy. Jej styl był ofensywny, oparty na ustawieniu 4-3-3 z dwoma doświadczonymi pomocnikami jako punktem wyjścia akcji. Kiedy zauważył, że rywale zaczęli lepiej czytać jego zespół, poprosił asystenta Filipa Surmę o analizę własnej drużyny z perspektywy przeciwnika i na jej podstawie zmienił trening i grę. Przeforsował u właściciela zmianę filozofii kadry, żeby nie opierać jej wyłącznie na młodych piłkarzach, i sprowadził do Lechii doświadczonego Pawła Nowaka z Cracovii. Dawał też szanse młodym, między innymi osiemnastoletnim Rafałowi Janickiemu i Wojciechowi Pawłowskiemu, a w pierwszym zespole postawił na Marcina Pietrowskiego, który wrócił do formy w Młodej Ekstraklasie.
Szatnię buduje na pracy i przyjemności z przychodzenia na trening. Przy odbudowie kadry Pogoni Grodzisk Mazowiecki w 2026 roku, po kompletnej przebudowie składu, uznał za klucz zatrzymanie jak największej liczby piłkarzy z poprzedniego sezonu, żeby zachować charakter szatni.
„Ja jestem trenerem, który nie lubi grać tak jak wszyscy.” (o ustawieniu 4-3-3 w Lechii, listopad 2016)
„Ja się tej pracy nie wstydzę.” (o firmie transportowej, Przegląd Sportowy, kwiecień 2021)
15
meczów
1,40
punktu na mecz
6
zwycięstw · 3 remisy, 6 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 20261 liga | 1 liga | 15 | 6-3-6 | 1,40 | |
| 2024–20262 liga | 2 liga | 57 | 23-16-18 | 1,49 | |
| 2023od 1 ligi do 2 ligi | od 1 ligi do 2 ligi | 16 | 2-4-10 | 0,63 | |
| 2021–2022od 2 ligi do 1 ligi | od 2 ligi do 1 ligi | 56 | 27-10-19 | 1,63 | |
| 2018–20191 liga | 1 liga | 56 | 22-17-17 | 1,48 | |
| 2017 | |||||
| 2015–2017 | |||||
| 2014–2015 | |||||
| 2013–2014 | |||||
| 2013 | |||||
| 2012 | |||||
| 2009–2011 |
niedziela, 8 listopada · 1 liga, 14. kolejka
sobota, 21 listopada · 1 liga, 15. kolejka
Tomasz Kafarski jest trenerem klubu Pogoń Grodzisk Mazowiecki od lipca 2026.
Tomasz Kafarski ma 51 lat. Urodził się 13 stycznia 1975 roku.
Tomasz Kafarski objął Lechię Gdańsk 7 kwietnia 2009 roku po Jacku Zielińskim, w wieku 34 lat, i utrzymał ją w Ekstraklasie. W debiutanckim sezonie skończył na jedenastym miejscu, potem dwa razy na ósmym, a dwukrotnie dotarł do półfinału Pucharu Polski. Klub zwolnił go 8 listopada 2011 roku.
Tomasz Kafarski objął drugoligową Chojniczankę Chojnice 29 maja 2021 roku. W sezonie 2021/2022 zajął z nią drugie miejsce za Stalą Rzeszów i awansował do I ligi. Klub zwolnił go 8 listopada 2022 roku, gdy był szesnasty w tabeli.
Tomasz Kafarski prowadził między innymi Kaszubię Kościerzyna (od lipca 2001 roku), Lechię Gdańsk, Cracovię (wiosną 2012 roku), Flotę Świnoujście, Bytovię Bytów (od marca 2015 do marca 2017 roku), Górnik Łęczna, Sandecję Nowy Sącz, Świt Szczecin (od września 2024 do marca 2026 roku) i od 10 czerwca 2026 roku Pogoń Grodzisk Mazowiecki.
Tomasz Kafarski nazywał siebie trenerem, który nie lubi grać tak jak wszyscy. Jego Lechia była uznawana za najbardziej widowiskowo grający zespół w lidze, a znakiem rozpoznawczym drużyny stało się ustawienie 4-3-3 z dwoma doświadczonymi pomocnikami jako punktem wyjścia akcji.




