Fot. Tomasz Jastrzębowski / Foto Olimpik / PressFocus
Jeszcze miesiąc temu Pogoń Grodzisk Mazowiecki zachwycała swoją grą i przewodziła tabeli Betclic 1. Ligi. Dzisiaj podopieczni Tomasza Kafarskiego mają za sobą cztery kolejne porażki, a ich największy atut – skuteczna ofensywa – niemal całkowicie zniknął. Czy to tylko chwilowy kryzys, czy pierwsze poważne konsekwencje letniej rewolucji kadrowej?
Początek sezonu 2026/27 w wykonaniu Pogoni Grodzisk Mazowiecki był jednym z największych zaskoczeń na zapleczu Ekstraklasy. Po dziesięciu kolejkach zespół miał na koncie 21 punktów, sześć zwycięstw i zaledwie jedną porażkę. Szczególne wrażenie robiła ofensywa. Grodziszczanie zdobyli 19 bramek, a ich efektowne zwycięstwo 4:0 nad Chrobrym Głogów mogło sugerować, że drużyna Tomasza Kafarskiego na dobre zadomowiła się w ligowej czołówce.
Niespełna miesiąc później obraz jest zupełnie inny. Porażki z Polonią Warszawa (0:1), Ruchem Chorzów (0:2), Stalą Mielec (0:1) i Pogonią Siedlce (1:2) sprawiły, że lider spadł na siódme miejsce. Co bardziej niepokojące, w czterech ostatnich kolejkach zdobył tylko jedną bramkę – i to z rzutu karnego.
Ofensywa, która nagle przestała funkcjonować
Największa różnica między Pogonią z początku sezonu a zespołem z ostatnich tygodni widoczna jest pod bramką przeciwnika. Średnia 1,9 zdobytej bramki na spotkanie z pierwszych dziesięciu kolejek spadła do zaledwie 0,25 w kolejnych czterech.
To trudne do zignorowania, zwłaszcza że w kadrze nadal znajdują się zawodnicy odpowiedzialni za wcześniejsze sukcesy. Radosław Majewski, Aldrit Oshafi, Bartłomiej Ciepiela czy Damian Jaroń udowadniali już, że potrafią przesądzać o wynikach meczów. Szczególnie niepokojący jest przypadek Majewskiego. Doświadczony zawodnik, który w pierwszej części sezonu zdobył cztery ligowe bramki, nie znalazł się w składach meczowych przeciwko Ruchowi Chorzów i Stali Mielec z uwagi na kontuzję. Wrócił do składu na mecz z Pogonią Siedlce, jednak jego wcześniejsza absencja mogła mieć znaczenie dla funkcjonowania ofensywy.
Nie oznacza to, że winą za słabsze wyniki należy obarczać jednego piłkarza. Pokazuje jednak, jak duże znaczenie mają indywidualne przebłyski liderów ofensywy. Gdy zabraknie ich skuteczności, Pogoń ma coraz większy problem ze znalezieniem innej drogi do bramki.
Tomasz Kafarski od początku sezonu opierał grę swojej drużyny na systemie z trzema środkowymi obrońcami, aktywnymi wahadłowymi i dwójką zawodników odpowiedzialnych za finalizowanie akcji. Ustawienie 3-5-2, z drobnymi modyfikacjami, przynosiło świetne efekty.
W październikowym wywiadzie szkoleniowiec tłumaczył, że jego drużyna stara się szybko zdobywać przestrzeń, zamiast koncentrować się na długim utrzymywaniu piłki. Ten sposób gry pozwalał zaskakiwać przeciwników i wykorzystywać ich błędy. Niewykluczone jednak, że ligowi rywale zaczęli skuteczniej ograniczać największe atuty Pogoni. Szczególnie widoczne było to w drugiej połowie spotkania z Pogonią Siedlce, kiedy gospodarze ustawili się blisko siebie w defensywie i nie pozwalali Grodziszczanom na swobodne konstruowanie akcji. Podobny problem pojawił się przeciwko Stali Mielec. Szybko stracona bramka zmusiła zespół Kafarskiego do odrabiania strat, ale mimo upływających minut Pogoń nie potrafiła znaleźć skutecznego rozwiązania. Sam Radek Majewski po meczu z Pogonią Siedlce skomentował obecną formę swojej drużyny.
Nie ma podstaw, by mówić o całkowitej zmianie taktyki. Bardziej uzasadnione wydaje się pytanie, czy dotychczasowy model gry nie stał się zbyt przewidywalny. Drużyna, która imponowała szybkim przemieszczaniem piłki i skutecznym wykorzystywaniem przestrzeni, musi teraz częściej radzić sobie z przeciwnikami przygotowanymi na jej najmocniejsze strony.
Letnia rewolucja kadrowa zaczyna dawać o sobie znać?
Przed sezonem Pogoń przeszła ogromną przebudowę. Według informacji przedstawionych w październikowym wywiadzie z trenerem z drużyny odeszło 15 zawodników, a dołączyło 12 nowych. W czerwcu obowiązki pierwszego szkoleniowca przejął Tomasz Kafarski. Dodatkowo pod koniec sierpnia zespół opuścił Igor Korczakowski, który przeniósł się do Miedzi Legnica. Był on ważnym elementem drugiej linii, dlatego jego odejście ograniczyło liczbę dostępnych rozwiązań w środku pola.
Na początku sezonu zmiany nie przeszkadzały Pogoni w odnoszeniu zwycięstw. Wręcz przeciwnie – drużyna sprawiała wrażenie znakomicie zorganizowanej. Dzisiaj warto jednak zapytać, czy przy słabszej formie podstawowych zawodników Kafarski dysponuje wystarczająco mocnymi alternatywami.
Problem nie musi polegać na liczbie rezerwowych, lecz na jakości dostępnych rozwiązań. Zespół potrzebuje piłkarzy, którzy nie tylko zastąpią kolegów, ale również będą potrafili zmienić przebieg spotkania. Szczególnie wtedy, gdy dotychczasowi liderzy nie są w stanie przełamać defensywy przeciwnika. Do tego dochodzi kwestia fizycznego i mentalnego przygotowania drużyny. Cztery porażki z rzędu mogą negatywnie wpłynąć na pewność siebie zawodników, jednak bez dokładniejszych informacji nie można uznać zmęczenia czy problemów zdrowotnych za główną przyczynę kryzysu.
Zimowe okienko może okazać się kluczowe
Mimo ostatnich wyników trudno mówić o konieczności budowania zespołu od nowa. Pogoń pokazała już w tym sezonie, że potrafi rywalizować z wymagającymi przeciwnikami. Potrzebuje jednak szerszego wachlarza możliwości ofensywnych.
Jednym z priorytetów zimowego okienka mógłby być transfer napastnika zapewniającego większą rywalizację Aldritowi Oshafiemu i Hubertowi Turskiemu. Innym rozwiązaniem byłoby sprowadzenie kreatywnego pomocnika, zdolnego odciążyć Majewskiego i Ciepielę. W tym kontekście warto pamiętać o współpracy Pogoni z Legią Warszawa. Obecnie w Grodzisku występują już trzej wypożyczeni zawodnicy stołecznego klubu. Jeżeli zimą pojawi się możliwość kolejnego wypożyczenia, wzmocnienie ofensywy młodym piłkarzem mogłoby być rozwiązaniem wpisującym się w dotychczasową politykę transferową.
Ważne będzie również zatrzymanie najistotniejszych postaci obecnej kadry. Kafarski już w październiku podkreślał, że kwestie finansowe mają duże znaczenie, a utrzymanie kluczowych piłkarzy może być ważniejsze od samych wzmocnień.
Powtórka z poprzedniego sezonu?
W całej sytuacji pojawia się jeszcze jeden interesujący wątek. Pogoń również w sezonie 2025/2026 imponowała wynikami w pierwszej części rozgrywek, by ostatecznie zakończyć zmagania na jedenastym miejscu. Czy podobny scenariusz może powtórzyć się teraz?
Cztery porażki z rzędu są poważnym sygnałem ostrzegawczym, ale nie przekreślają dotychczasowej pracy Tomasza Kafarskiego. Pogoń nadal ma 21 punktów i pozostaje blisko ligowej czołówki. Najważniejsze pytanie brzmi więc nie tyle, czy Grodziszczanie potrafią wrócić do wygrywania, ile czy będą w stanie wypracować nowe rozwiązania, gdy dotychczasowy sposób gry przestaje wystarczać. Bo być może największym wyzwaniem Pogoni nie będzie samo przerwanie serii porażek, ale udowodnienie, że świetny początek sezonu był czymś więcej niż chwilowym zaskoczeniem dla ligowych rywali.
Jeszcze miesiąc temu Pogoń Grodzisk Mazowiecki zachwycała swoją grą i przewodziła tabeli Betclic 1. Ligi. Dzisiaj podopieczni Tomasza Kafarskiego mają za sobą cztery kolejne porażki, a ich największy atut – skuteczna ofensywa – niemal całkowicie zniknął. Czy to tylko chwilowy kryzys, czy pierwsze poważne konsekwencje letniej rewolucji kadrowej?
Początek sezonu 2026/27 w wykonaniu Pogoni Grodzisk Mazowiecki był jednym z największych zaskoczeń na zapleczu Ekstraklasy. Po dziesięciu kolejkach zespół miał na koncie 21 punktów, sześć zwycięstw i zaledwie jedną porażkę. Szczególne wrażenie robiła ofensywa. Grodziszczanie zdobyli 19 bramek, a ich efektowne zwycięstwo 4:0 nad Chrobrym Głogów mogło sugerować, że drużyna Tomasza Kafarskiego na dobre zadomowiła się w ligowej czołówce.
Niespełna miesiąc później obraz jest zupełnie inny. Porażki z Polonią Warszawa (0:1), Ruchem Chorzów (0:2), Stalą Mielec (0:1) i Pogonią Siedlce (1:2) sprawiły, że lider spadł na siódme miejsce. Co bardziej niepokojące, w czterech ostatnich kolejkach zdobył tylko jedną bramkę – i to z rzutu karnego.
Ofensywa, która nagle przestała funkcjonować
Największa różnica między Pogonią z początku sezonu a zespołem z ostatnich tygodni widoczna jest pod bramką przeciwnika. Średnia 1,9 zdobytej bramki na spotkanie z pierwszych dziesięciu kolejek spadła do zaledwie 0,25 w kolejnych czterech.
To trudne do zignorowania, zwłaszcza że w kadrze nadal znajdują się zawodnicy odpowiedzialni za wcześniejsze sukcesy. Radosław Majewski, Aldrit Oshafi, Bartłomiej Ciepiela czy Damian Jaroń udowadniali już, że potrafią przesądzać o wynikach meczów. Szczególnie niepokojący jest przypadek Majewskiego. Doświadczony zawodnik, który w pierwszej części sezonu zdobył cztery ligowe bramki, nie znalazł się w składach meczowych przeciwko Ruchowi Chorzów i Stali Mielec z uwagi na kontuzję. Wrócił do składu na mecz z Pogonią Siedlce, jednak jego wcześniejsza absencja mogła mieć znaczenie dla funkcjonowania ofensywy.
Nie oznacza to, że winą za słabsze wyniki należy obarczać jednego piłkarza. Pokazuje jednak, jak duże znaczenie mają indywidualne przebłyski liderów ofensywy. Gdy zabraknie ich skuteczności, Pogoń ma coraz większy problem ze znalezieniem innej drogi do bramki.
Czy rywale rozpracowali sposób gry Pogoni?
Tomasz Kafarski od początku sezonu opierał grę swojej drużyny na systemie z trzema środkowymi obrońcami, aktywnymi wahadłowymi i dwójką zawodników odpowiedzialnych za finalizowanie akcji. Ustawienie 3-5-2, z drobnymi modyfikacjami, przynosiło świetne efekty.
W październikowym wywiadzie szkoleniowiec tłumaczył, że jego drużyna stara się szybko zdobywać przestrzeń, zamiast koncentrować się na długim utrzymywaniu piłki. Ten sposób gry pozwalał zaskakiwać przeciwników i wykorzystywać ich błędy. Niewykluczone jednak, że ligowi rywale zaczęli skuteczniej ograniczać największe atuty Pogoni. Szczególnie widoczne było to w drugiej połowie spotkania z Pogonią Siedlce, kiedy gospodarze ustawili się blisko siebie w defensywie i nie pozwalali Grodziszczanom na swobodne konstruowanie akcji. Podobny problem pojawił się przeciwko Stali Mielec. Szybko stracona bramka zmusiła zespół Kafarskiego do odrabiania strat, ale mimo upływających minut Pogoń nie potrafiła znaleźć skutecznego rozwiązania. Sam Radek Majewski po meczu z Pogonią Siedlce skomentował obecną formę swojej drużyny.
Nie ma podstaw, by mówić o całkowitej zmianie taktyki. Bardziej uzasadnione wydaje się pytanie, czy dotychczasowy model gry nie stał się zbyt przewidywalny. Drużyna, która imponowała szybkim przemieszczaniem piłki i skutecznym wykorzystywaniem przestrzeni, musi teraz częściej radzić sobie z przeciwnikami przygotowanymi na jej najmocniejsze strony.
Letnia rewolucja kadrowa zaczyna dawać o sobie znać?
Przed sezonem Pogoń przeszła ogromną przebudowę. Według informacji przedstawionych w październikowym wywiadzie z trenerem z drużyny odeszło 15 zawodników, a dołączyło 12 nowych. W czerwcu obowiązki pierwszego szkoleniowca przejął Tomasz Kafarski. Dodatkowo pod koniec sierpnia zespół opuścił Igor Korczakowski, który przeniósł się do Miedzi Legnica. Był on ważnym elementem drugiej linii, dlatego jego odejście ograniczyło liczbę dostępnych rozwiązań w środku pola.
Na początku sezonu zmiany nie przeszkadzały Pogoni w odnoszeniu zwycięstw. Wręcz przeciwnie – drużyna sprawiała wrażenie znakomicie zorganizowanej. Dzisiaj warto jednak zapytać, czy przy słabszej formie podstawowych zawodników Kafarski dysponuje wystarczająco mocnymi alternatywami.
Problem nie musi polegać na liczbie rezerwowych, lecz na jakości dostępnych rozwiązań. Zespół potrzebuje piłkarzy, którzy nie tylko zastąpią kolegów, ale również będą potrafili zmienić przebieg spotkania. Szczególnie wtedy, gdy dotychczasowi liderzy nie są w stanie przełamać defensywy przeciwnika. Do tego dochodzi kwestia fizycznego i mentalnego przygotowania drużyny. Cztery porażki z rzędu mogą negatywnie wpłynąć na pewność siebie zawodników, jednak bez dokładniejszych informacji nie można uznać zmęczenia czy problemów zdrowotnych za główną przyczynę kryzysu.
Zimowe okienko może okazać się kluczowe
Mimo ostatnich wyników trudno mówić o konieczności budowania zespołu od nowa. Pogoń pokazała już w tym sezonie, że potrafi rywalizować z wymagającymi przeciwnikami. Potrzebuje jednak szerszego wachlarza możliwości ofensywnych.
Jednym z priorytetów zimowego okienka mógłby być transfer napastnika zapewniającego większą rywalizację Aldritowi Oshafiemu i Hubertowi Turskiemu. Innym rozwiązaniem byłoby sprowadzenie kreatywnego pomocnika, zdolnego odciążyć Majewskiego i Ciepielę. W tym kontekście warto pamiętać o współpracy Pogoni z Legią Warszawa. Obecnie w Grodzisku występują już trzej wypożyczeni zawodnicy stołecznego klubu. Jeżeli zimą pojawi się możliwość kolejnego wypożyczenia, wzmocnienie ofensywy młodym piłkarzem mogłoby być rozwiązaniem wpisującym się w dotychczasową politykę transferową.
Ważne będzie również zatrzymanie najistotniejszych postaci obecnej kadry. Kafarski już w październiku podkreślał, że kwestie finansowe mają duże znaczenie, a utrzymanie kluczowych piłkarzy może być ważniejsze od samych wzmocnień.
Powtórka z poprzedniego sezonu?
W całej sytuacji pojawia się jeszcze jeden interesujący wątek. Pogoń również w sezonie 2025/2026 imponowała wynikami w pierwszej części rozgrywek, by ostatecznie zakończyć zmagania na jedenastym miejscu. Czy podobny scenariusz może powtórzyć się teraz?
Cztery porażki z rzędu są poważnym sygnałem ostrzegawczym, ale nie przekreślają dotychczasowej pracy Tomasza Kafarskiego. Pogoń nadal ma 21 punktów i pozostaje blisko ligowej czołówki. Najważniejsze pytanie brzmi więc nie tyle, czy Grodziszczanie potrafią wrócić do wygrywania, ile czy będą w stanie wypracować nowe rozwiązania, gdy dotychczasowy sposób gry przestaje wystarczać. Bo być może największym wyzwaniem Pogoni nie będzie samo przerwanie serii porażek, ale udowodnienie, że świetny początek sezonu był czymś więcej niż chwilowym zaskoczeniem dla ligowych rywali.
