![Box2box to nie tylko Radosław Majecki! Są kolejne talenty. [WYWIAD]](/_next/image/?url=https%3A%2F%2Fmedia.igol.pl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2021%2F10%2FRadoslaw-Majecki-1024x768.jpg&w=3840&q=75)
Portugalczyk o przydomku Lwie Serce: trener od gaszenia pożarów, w 2018 roku w Legii Warszawa, mistrz Cypru z APOEL-em w 2024.
Ricardo Sá Pinto urodził się 10 października 1972 roku w Porto i tam przeszedł przez szkółkę FC Porto, ale sławę zdobył w Sportingu, do którego trafił w 1994 roku. Kibice nazwali go „Ricardo Coração de Leão”, Ryszardem Lwie Serce, bo napastnik nie słynął z bramek tak jak z harówki i walki. Został ze Sportingiem mistrzem Portugalii, a w latach 1997–2000 grał w Realu Sociedad. Ma na koncie 45 meczów w reprezentacji i dwa turnieje, Euro 1996 i 2000. Przeszedł cztery operacje kolan. Do historii przeszło też zdarzenie z 1997 roku, gdy rzucił się na selekcjonera Artura Jorge i dostał za to rok zawieszenia. Karierę skończył w sezonie 2006/2007 w Standardzie Liège, gdzie nosił numer 76 na cześć sportingowej grupy kibiców Juventude Leonina, założonej w 1976 roku.
Do zawodu wszedł w Sportingu, gdzie od 2009 roku był dyrektorem sportowym, a od 2011 trenerem juniorów do lat 19 razem z Abelem Ferreirą jako asystentem. W maju 2011 roku portugalski związek umieścił go wśród kandydatów na kurs UEFA Pro.
W lutym 2012 roku, po zwolnieniu Domingosa Paciência, przejął pierwszą drużynę Sportingu, który był finalistą Pucharu Portugalii. Zadebiutował jako trener seniorów remisem 2:2 z Legią w Warszawie w 1/16 finału Ligi Europy, w rewanżu wygrał 1:0, a w 1/8 finału wyeliminował Manchester City po bramkach na wyjeździe: wygrał u siebie 1:0 i przegrał 2:3 na Etihad, a bramkarz Rui Patrício w ostatniej akcji obronił strzał. Potem odprawił Metalist Charków i dotarł do półfinału. W maju przegrał finał Pucharu Portugalii z Académicą, a pracę stracił w październiku. Potem trenował kolejno Crvenę zvezdę, którą doprowadził do drugiego miejsca w lidze, a w czerwcu 2013 roku odszedł po konflikcie z działaczami, OFI Kretę, Atromitosa, Belenenses, saudyjski Al-Fateh i znów Atromitosa. Prasa policzyła, że w ciągu ośmiu lat zmieniał pracę jedenaście razy.
W lipcu 2017 roku objął Standard Liège, który dwa lata z rzędu nie wszedł do górnej szóstki. W marcu 2018 roku wygrał z nim Puchar Belgii po 1:0 z Genk w dogrywce, po drodze eliminując Heist, Anderlecht, Oostende i Club Brugge. To jego pierwsze trofeum szkoleniowe. W lidze rozwijał m.in. Moussę Djenepo i Răzvana Marina. Po sezonie zastąpił go Michel Preud'homme, a Sá Pinto do dziś mówi, że chciał wrócić do Liège i nie dostał odpowiedzi. Zapamiętano też jego teatralną reakcję na kubek rzucony z trybun w pucharowym meczu z Anderlechtem. Został za to ukarany, a do dziś twierdzi, że nie rozumie czerwonej kartki, którą dostał.
12 sierpnia 2018 roku, po porażce Legii 1:2 z luksemburskim Dudelange, prezes Dariusz Mioduski ogłosił go nowym trenerem. Zapewniał, że kryterium wyboru nie była fryzura, i przyznał, że popełnił błąd, zostawiając wcześniej Deana Klafuricia, i że rozmawiał z Miguelem Cardoso, Adriánem Gulą oraz Jerzym Brzęczkiem. Sá Pinto zgodził się przyjść jeszcze przed rewanżem i mówił, że Legia proponowała mu pracę już kilka lat wcześniej. Legia zremisowała w Luksemburgu 2:2 i odpadła z eliminacji Ligi Europy. Po meczu trener powiedział, że sędzia przepchnął rywala dalej. Zespół był wtedy szósty w lidze, w szatni panowała, jak mówił, atmosfera smutku i niewiary, a on przyprowadził asystenta Rui Motę, trenera bramkarzy Ricarda Pereirę i trenera przygotowania Guilherme Gomesa. W kadrze miał czterech Portugalczyków, Luísa Rochę, Cafú, André Martinsa i Salvadora Agrę, a później dołączył do nich Iuri Medeiros. Powtarzał, że nie chce „portugalskiej kolonii”. Zimowy obóz Legia odbyła w Tróia, w akademii Mourinho, bo w Polsce mrozy uniemożliwiały trening.
Do stycznia Legia awansowała na drugie miejsce, trzy punkty za Lechią Gdańsk, i w 17 meczach przegrała tylko raz. Za Klafuricia, jak pisano, zapanowało rozprężenie i sami piłkarze prosili prezesa o ostrzejsze treningi. Jesienią Legia stała się twardszą drużyną: broniła zwartym blokiem, naciskała wysoko i szybko przechodziła z obrony do ataku, dobrze grała stałe fragmenty i była przygotowana fizycznie, a w lutym sześć razy w siedmiu kolejnych meczach nie straciła gola. Postawił na młodych: Radosław Majecki, Sebastian Szymański, Sandro Kulenović i Mateusz Wieteska grali u niego regularnie. Artur Jędrzejczyk w nowej roli środkowego obrońcy wrócił do dobrej formy. Ale szatnia się rozpadła. Arkadiusz Malarz spadł do roli czwartego bramkarza i nie pojechał na obóz, Krzysztof Mączyński trafił do rezerw, Michał Pazdan odszedł, a Miroslav Radović i Kasper Hämäläinen znaleźli się na dalszym planie. Mączyński publicznie nazwał trenera tchórzem i „przebierańcem”, a Sá Pinto odpowiedział, że pomocnik „wbił mu nóż” i nie ma jakości na Legię. Media opisywały zakazy: nie wolno było oddalać się od klubu na ponad 30 kilometrów, a za nieodebranie telefonu groziła kara finansowa. Trener konfliktował się też z dziennikarzami i sędziami.
Wiosną Legia przegrała z Lechem 0:2 i odpadła z Pucharu Polski w ćwierćfinale z pierwszoligowym Rakowem Częstochowa. 31 marca 2019 roku przegrała 0:4 w Krakowie z Wisłą i tego wieczoru zapadła decyzja o zwolnieniu Sá Pinto, którą klub ogłosił 1 kwietnia. Legia traciła wtedy pięć punktów do Lechii. Portugalczyk w oświadczeniu napisał, że pomógł odbudować pewność siebie piłkarzy i znów wypełnić stadion.
W Bradze, od lipca 2019 roku, osiągnął najlepszy w historii klubu wynik w fazie grupowej Ligi Europy i pobił portugalski rekord meczów bez porażki w europejskich pucharach, ale w lidze zespół zajmował dziesiąte miejsce i w grudniu odszedł. W 2020 roku przez dwa miesiące prowadził Vasco da Gama. Po latach tłumaczył w wywiadzie, że cudotwórcą nie jest: pandemia, mecze co trzy dni, zaległe pensje i brak wzmocnień. Potem krótko pracował w Gaziantepie i Moreirense. W czerwcu 2022 roku został trenerem Esteghlalu: zdobył Superpuchar Iranu 1:0 z Nassaji Mazandaran (zadedykował go mieszkańcom kraju, którzy cierpią), skończył ligę na trzecim miejscu z najlepszym atakiem i przegrał finał pucharu z Persepolis. W czerwcu 2023 roku objął APOEL i 10 maja 2024 roku zapewnił mu mistrzostwo Cypru, prowadząc tabelę przez 26 kolejek, z najlepszym atakiem i obroną. Latem 2024 roku został trenerem Raja Casablanca, w grudniu klub rozwiązał z nim umowę. W czerwcu 2025 roku wrócił do Esteghlalu, który skończył poprzedni sezon dziewiąty, na prośbę kibiców, mimo napięcia wojennego w regionie, i w lutym 2026 roku stracił pracę po odpadnięciu z Ligi Mistrzów Azji 2, choć zespół tracił punkt do lidera.
Pod koniec kwietnia 2026 roku objął Pafos, klub, który w poprzednim sezonie grał w Lidze Mistrzów. Wygrał z nim Puchar Cypru (2:0 z Apollonem, 28 maja) i Superpuchar po 1:0 z Omonią we wrześniu. W sierpniu wprowadził klub do fazy ligowej Ligi Konferencji. Pracował już w dziesięciu krajach.
W Legii grał zwykle 4-2-3-1, rzadziej 4-4-2. To jego ulubiony system: zwarta defensywa, dwóch środkowych pomocników, skrzydłowi i dziesiątka. Cafú mówił w Bradze, że trener lubi drużyny skompresowane, mocne w obronie i szybkie w przejściach. W Pafosie najczęściej wystawia trzech pomocników w ustawieniu 4-3-3. Sam opisuje swoje zasady tak: obrona ma być zorganizowana i niezależna od stylu rywala, w ataku chce dominować, jak najdłużej mieć piłkę, łączyć formacje i naciskać wysoko. W Polsce zastał ligę opartą na stałych fragmentach, grze bezpośredniej i walce o pierwszą i drugą piłkę, więc stawiał na taktykę. Wiosną, gdy wyniki się załamały, krytycy pisali, że drużyna gra bez pomysłu i liczy na akcje indywidualne. Na początku pracy zapowiadał, że Legia ma kontrolować mecz, grać pressingiem, kreować okazje i strzelać gole. Uważa, że trener może interweniować w trakcie meczu, zwłaszcza korygując błędy w obronie przez kapitana, i dużo pracuje z piłkarzami indywidualnie, także mentalnie.
Treningi bywają bardzo ciężkie. Latem 2019 roku w Legii zwracano uwagę, że za Sá Pinto obciążenia były dla wszystkich takie same, a jego następca dobiera je indywidualnie. Wymaga dyscypliny i wiele kontroluje. Ale o sobie mówi, że nie jest ani autokratą, ani przywódcą z pozycji luzu, a jego styl kierowania jest demokratyczny. Chce piłkarzy stabilnych i jakościowych, a szatnię opisuje jak rodzinę: zaangażowanie, wspólne kolacje, wiara do końca. Raz opowiadał, że pokrył z własnej kieszeni 60 procent kosztów kolacji z drużyną.
Jest wulkanem. Po sporze z Mączyńskim uderzał na konferencji pięścią w stół, a krytycy wytykali mu, że po każdym meczu ma nową wymówkę: sędziów, VAR, murawę albo fart. On sam powtarza, że jest emocjonalny i „prawdziwy”.
„Są trenerzy racjonalni, ale ja jestem emocjonalny. Jestem prawdziwym Sá Pinto” (Diário de Notícias, lipiec 2015).
„Na boisku chcę widzieć zaangażowanie i wiarę w zwycięstwo do końca, a potem radość – jak w rodzinie” (Przegląd Sportowy, sierpień 2018).
16
meczów
1,38
punktu na mecz
5
zwycięstw · 7 remisów, 4 porażki
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od sierpnia 2026Liga cypryjska | Liga cypryjska | 16 | 5-7-4 | 1,38 | |
| 2025–2026 | Esteghlal FC |
Ricardo Sá Pinto jest trenerem klubu Pafos od sierpnia 2026.
Ricardo Sá Pinto zyskał przydomek „Ricardo Coração de Leão”, czyli Ryszard Lwie Serce, jako piłkarz Sportingu. Kibice nazwali go tak, bo napastnik słynął bardziej z harówki i walki niż z bramek.
Ricardo Sá Pinto został trenerem Legii 12 sierpnia 2018 roku, po porażce 1:2 z Dudelange w eliminacjach Ligi Europy. Po przegranej 0:4 z Wisłą Kraków klub ogłosił jego zwolnienie 1 kwietnia 2019 roku.
Ricardo Sá Pinto wygrał między innymi Puchar Belgii ze Standardem Liège w marcu 2018 roku, mistrzostwo Cypru z APOEL-em 10 maja 2024 roku i Puchar Cypru z Pafos 28 maja 2026 roku.
Ricardo Sá Pinto w Legii grał zwykle 4-2-3-1, a w Pafosie najczęściej 4-3-3. Sam mówi, że obrona ma być zorganizowana, a w ataku chce dominować, jak najdłużej mieć piłkę i naciskać wysoko. Wymaga dyscypliny, a treningi bywają bardzo ciężkie.
![Box2box to nie tylko Radosław Majecki! Są kolejne talenty. [WYWIAD]](/_next/image/?url=https%3A%2F%2Fmedia.igol.pl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2021%2F10%2FRadoslaw-Majecki-1024x768.jpg&w=3840&q=75)




